یک نفرى را مدّتهاى مدید در زمان عبدالملک و بعضى پسرهاى عبدالملک گماشتند بر عراق، به نام یوسفبنعمر ثقفى؛ سالها حاکم و والى عراق بود. یک آدم عقدهاى بدبختى بود که از عقدهاى بودن او چیزهایى نقل کردهاند. مرد کوچکجثّه و کوچکاندامى بود، عقدهى کوچکى جثّهى خودش را داشت. وقتى که پارچهاى میداد به خیّاط تا بدوزد، میگفت آقا، این پارچهاى که میخواهى لباس بدوزى، براى ما بس است؟ اگر خیّاط نگاه میکرد به پارچه و به او میگفت که بله، زیاد هم مىآید، پارچه را از این خیّاط که میگرفت هیچ، دستور میداد خیّاط را مجازات هم بکنند! …
حاکم نالایق عراق که بهسبب وابستگی به رأس قدرت گماشته شد
… میآمد.[9] اینقدر این احمق بود! بااینکه خب میدانست که این دارد دروغ میگوید، خب برای او مثلاً دو متر پارچه کافی است. پارچۀ سه متری را عرضه میکند به خیاط، خیاط میگوید گمان نمیکنم، باید زحمت بکشم تا دربیاورم برای شما. این لذت میبُرد. چیزها نقل کردند؛ این همان کسی است که زیدبنعلی علیهالصلاةوالسلام را به شهادت رساند در کوفه.[10] سالها مسلطِ بر جان و مال و عِرض[11] مردم، یکچنین کسی را گذاشته بودند. نه یک اصل و نسب درستی، نه یک سواد درستی، نه یک فهم درستی؛ چون وابستۀ به رأس قدرت بود. اینها آفت است! اینها بزرگترین آفتهاست برای یک نظام.