نگرانی از نفوذ بیگانه بر ذهن کودک، نه از آگاهی و دانستن او
… آزادیها و این روح استفهام و این میل به دانستن، نبود. دسترسیهایی هم وجود دارد که در واقع دسترسی کودک ما، یک منبع فرهنگی نیست؛ بلکه با دید درست، دسترسی مراکز هدایت کنندهی فرهنگ در سرتاسر دنیا برای القای مقاصد استعماری به کودک ماست. قضیه از این طرف مطرح است. وقتی که ما از یک متاع فرهنگی فاسد که از طرف دشمنِ کشور، دشمنِ مردم، یا لااقل یک بیگانهی بیعلاقه - از اینکه دیگر کمتر نیست - حرف میزنیم، بعضی خیال میکنند که ما از دسترسیهای فرزندان خودمان ناراحت و نگران هستیم یا شکایتی داریم. میگویند: «آقا! جوانند، بگذارید بفهمند!» کأنّه ما میخواهیم جوانمان نفهمد! ما از دسترسی بیگانه به ذهن فرزند خودمان نگرانیم. قضیه از آن طرف، قابل مطالعه و بررسی است.
اهمیت کار فرهنگی برای کودکان بهعنوان مخاطب
… بنای نو هستید. نهال نوی که امید به آن هست، شمایید. بروید انشاءالله دنبال کار فرهنگی صحیح و انقلابی و درست و آن را در محیط کار خودتان تأمین کنید. توقع بیشتری هم نداریم. در همان محدودهی کار خودتان و آن مقداری که مسؤولیت شماست. البته کم هم نیست. کوچک هم نیست. محدودهی بسیار مهمی است؛ چون مخاطبش کودکانند. کار کنید تا ببینیم خدای متعال چه خواهد کرد. انشاءالله به کار شما، برکت خواهد داد و تأثیر آن را بیش از تأثیر کار کسانی خواهد کرد که به ظلم و زور. فرهنگی را که مورد علاقه و عقیدهشان است، بر مردم تحمیل میکنند.
مقدم بودن نگرانی برای تشنگی کودک خردسال بر هر نیاز دیگر خانواده
شما ببینید؛ اگر در خانهای آب قطع بشود برای دو ساعت، برای سه ساعت در روز تابستان، اولین چیزی که به ذهن خانم خانه یا مرد خانه میرسد، غذای ظهر نیست، اولین چیز آب وضو نیست، اولین چیز حتی آب مشروب بزرگها نیست، اولین نگرانیای که پیش میآید، این است که اگر این بچۀ کوچک ششماهه، یکساله، دوساله در این خانه تشنه شد، با تشنگی او چه بکنیم. اگر بنا باشد همه هم تشنگی بکِشند، حرفی ندارند؛ مرد بزرگ، زن بزرگ، بچههای بزرگتر حاضرند سهم خودشان از این آب را ـ اگر جیرهبندی باشد ـ بدهند، نگه دارند برای اینکه این بچۀ کوچک که زبان نمیفهمد، طاقت نمیآورد و تحمل نمیکند، متحمل تشنگی نشود. وضع بچۀ کوچک اینطوری است.