… مسئولان امر، روحانیّون محترمى که در کاروانها حضور دارند، رؤساى کاروانها، خدمتگزاران سازمان حج و خدمتگزاران در بعثهى رهبرى، وظایف سنگینترى دارند؛ شما خدّام میهمانان خدا هستید، وظایف شما وظایف سنگینى است؛ این وظایف، محدود به اوقات انجام مناسک حج هم نمیشود. در آن اوقاتى که مناسک حج هم خاتمه پیدا کرده است یا در فاصلهى مناسک عمره و مناسک حج که زوّار محترم و حجّاج محترم یک فراغتى دارند، ارشادهاى شما، توجّهات شما، رعایت شما نسبت به آحاد حجّاج، امر لازمى است. در این فاصلهى زمانى - بین رفتن و برگشتن حاجى به مکّهى مکرّمه و انجام مناسک حج - مسئولان محترم باید احساس وظیفه بکنند نسبت به برآوردن نیازهاى مادّى و مهمتر از آن، برآوردن نیازهاى معنوى: توجّه دادن، متذکّر کردن، دمیدن روح خشوع، روح تضرّع، اعراض[3] از سرگرمىهاى متعارف - که در اوقات معمول زندگى، ما دچار سرگرمىهایى هستیم که ما را غافل میکند در ایّام حج، باید این سرگرمىها را از خودمان دور کنیم؛ متمحّض[4] بشویم در توجّه و تذکّر - اینجور میشود که حجگزار، بعد از سفر حج حقیقتاً یک تغییر حقیقى در خود احساس میکند. خیلىها راه غلط گذشتهشان را بکلّى عوض میکنند، و به راه صحیح، راه راست، راه عبادت، راه اطاعت از حق برمیگردند؛ به برکت سفر حج.