نام و یاد پیامبر محور وحدت مسلمانان به سبب پیوند عاطفه و ایمان
نام مقدّس پیغمبر یکى از پُرجاذبهترین پدیدههاى اسلامى براى کلّیّهى مسلمانهاى عالم است. چون مسئله، مسئلهى عاطفه و ایمان با هم است، لذا قوّت عملکرد این یاد و این نام براى صحنههاى مربوط به مسلمین، از بسیارى از پدیدههاى دیگر اسلامى که فقط بر ایمان متّکى است و عواطف در آن نقشى ندارد، بیشتر است. لذا بعضى از متفکّرین بزرگ عالم اسلام در دورهى قبل از ما، گفتهاند که محور وحدت مسلمین و اتّحاد عملى آنها میتواند نام مقدّس این بزرگوار و ایمان به آن حضرت و یاد آن حضرت باشد و این حرف درستى است. خوشبختانه امسال، این مراسم همراه است با اعلام رسمى تشکیل «مجمع التّقریب بین المذاهب الاسلامیّة»[2] که برادران ما همّت کردند و این کار شروع شد و باید انشاءالله در جهت اهداف عالیهى اسلام حرکت کند.
سازماندهی نهضت و مبارزهٔ هوشمندانهٔ سیزدهساله در مکه
… یک حرکت بود؛ در قالب یک مبارزه، یک نهضت عظیم انقلابى خودش را نشان داد و آن در هنگامى بود که رسول خدا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) این فکر را در مکّه اعلام کردند و دشمنانِ تفکّر توحید و اسلام در مقابل آن صفآرایى کردند براى اینکه نگذارند این فکر پیش برود؛ و پیغمبر با نیرو گرفتن از عناصر مؤمن، این نهضت را سازماندهى کرد و یک مبارزهى بسیار هوشمندانه و قوى و پیشرو را در مکّه به وجود آورد و این نهضت، این مبارزه سیزده سال طول کشید؛ این دورهى اوّل.
طبیب دردهای کهنهٔ بشریت در وصف امیرالمؤمنین (ع)
… یکى از بزرگترین اعیاد همهى بشریّت است، به مستضعفان عالم، به ملّتهاى مسلمان، به ملّت عزیز و مؤمن و قهرمان ایران و به شما آقایان محترم تبریک عرض میکنم. این حرف درستى است که ما ادّعا کنیم که بعثت خاتمالانبیا (صلّى الله علیه و آله و سلّم) عید بشریّت است؛ چون در این مقطع با تعالیم اسلام همهى دردهاى اصلى بشریّت با بهترین علاجها و تداوىها[2] قابل تداوى شده است و همانطور که امیرالمؤمنین (علیه الصّلاة و السّلام) دربارهى پیغمبر فرمود: طَبیبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ قَد اَحکَمَ مَراهِمَهُ وَ اَحمىٰ مَواسِمَه؛[3] مرهمهاى زخمهاى کهنهى لاعلاج بشریّت را آماده داشت. همهى وسایل براى صلاح و اصلاح جامعهى بشرى از اوّلین لحظات بعثت و وحى بر نبىّ اکرم (صلّى الله علیه و آله و سلّم) در آیات قرآن مورد توجّه قرار گرفت. در همین سورهى مبارکهى «إقرَأ بِاسمِ رَبِّکَ الَّذی خَلَق»،[4] بعد از نام خداى متعال و امر به قرائت به …
نجات انسان در تعالیم پیامبر اسلام
روز مبعث هم در همین هفتهى مبارک و مقدّس است که ریشهى سعادت بشر و تاریخ و سرچشمهى خیرات تا ابدالآباد است. بزرگداشت مبعث، فقط تکلیف مسلمانها نیست؛ بشریّت مظلوم باید فرامین پیغمبر اسلام را که سرآغاز آن، روز مبعث بود، احترام کند و تجلیل کند و قدرشناسى کند، که نجات انسان در این تعالیم است.
دستور شبزندهداری به پیامبر برای آمادگی دریافت سخن سنگین
[خداوند] خطاب به نبىّ اکرم ــ که این روزها همه به یاد آن بزرگوارند به خاطر رحلت آن حضرت ــ وقتى که دستور میدهد: «قُمِ الَّیلَ اِلّا قَلیلًا * نِصفَه، اَوِ انقُص مِنهُ قَلیلًا * اَو زِد عَلَیهِ وَ رَتِّلِ القُرءانَ تَرتیلًا»[13] ــ شب را بیدارى بکش، نصف شب را یا ثلث شب را فقط استراحت کن و سایر دستورات ــ بعد دنبال آن میفرماید: اِنّا سَنُلقی عَلَیکَ قَولًا ثَقیلًا؛[14] ما سخن سنگینى را بر تو القا خواهیم کرد؛ باید خودت را آماده کنى. حالا ما در حدّ پیغمبر که خب هیچ، در حدّ کمترین شاگردانشان هم قابل این نیستیم که اصلاً فکرش را بکنیم؛ ماها در حدّ امام هم خودمان را قابل نمیدانیم که فکرش را بکنیم، امّا به قدر خودمان [باید تلاش کنیم]. اصلاً شما نباید خودتان را با یک آدم معمولى، با یک آدم …
برگزیده شدن به عبودیت پیش از رسالت
… الهى؛ تسلیم بودن؛ لُبّ تمام دستورات و احکام و فرامین الهى و شرایع انبیا همین یک کلمه است و شاید پیغمبران خدا قبل از آنکه مقام نبوّت براى آنها انتخاب بشود و خداى متعال آنها را به نبوّت سرافراز کند، به عبودیّت سرافراز کرده؛ همچنان که حتماً همینجور است. در یک روایتى است که: اِنَّ اللّهَ اتَّخَذَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللّهُ عَلَیهِ و آله عَبدًا قَبلَ اَن یَتَّخِذَهُ رَسولا؛[4] اوّل خداى متعال او را خلعت[5] عبودیّت پوشانید و بعد به مرحله و رتبهى نبوّت فائز[6] کرد؛ کأنّه این مقدّمهى لازم و شرط اصلى در هر تعالىاى و در هر اندازه تکاملى است؛ عبودیّت شرط اصلى است. البتّه عبودیّت هم مراحل دارد؛ آن مرحلهى پایین عبودیّت، آن چنان که امثال ماها بتوانیم در آن طمع بورزیم، همین است: خودمان را آمادهى اطاعت کنیم و از او بدانیم …
مخالفت اشراف فاسد و زورگویان و منافقان با دعوت پیامبر
… کور شده، اگرچه ممکن است داراى فهم سیاسى هم باشند، و جزو قشرهاى بهاصطلاح روشنفکر هم باشند. بنده معتقدم این حجّت خدا است که به نفع جمهورى اسلامى تمام کرده. هر جا یک جناح خبیث و پلید و منفورى هست، با جمهورى اسلامى بد و مخالف است و دشمن جمهورى اسلامى است. درست مثل زمان رسول اکرم (صلّى الله علیه و آله و سلّم) که اشراف فاسد با دعوت پیغمبر مخالفت کردند، زورگوها مخالفت کردند، دشمنان طبقات مظلوم و محروم و کسانى که خودشان به این طبقات ظلم میکردند با پیغمبر مخالفت کردند، منافقان که در دلشان مرض بود با پیغمبر مخالفت کردند، امروز عیناً همان جناحها در برابر جمهورى اسلامى ایستادهاند؛ چون جمهورى اسلامى راه پیغمبران را دارد طى میکند. این یک مطلب.
نقش اسلام و پیامبر در دانشمند شدن جامعهٔ بیسواد
… که در دنیا خبرى از علم و سواد و درس و مشق و نشانههاى تعلیم و تعلّم وجود نداشت، اسلامِ ما و قرآنِ ما با «اٍّقرَأ»[3] شروع کرد؛ به قلم سوگند خورد، به نوشته سوگند خورد،[4] اسیر جنگى را در مقابل یاد دادن چند کلمه نوشتن آزاد کرد؛[5] این مال چهارده قرن پیش است. همان کارهاى اسلام و نبىّ مکرّم ما (صلّى الله علیه و آله و سلّم) موجب شد که جامعهى امّی ــ امّى یعنى بىسواد: هُوَالَّذی بَعَثَ فِی الاُمِّیّین؛[7] [یعنی] در میان بیسوادها ــ جامعهی امّی بىسواد، دارندهى بزرگترین دانشگاهها و بزرگترین دانشمندها و فارابىها و ابنسیناها و محمّدبنزکریاها و ابوریحانها و دیگران و دیگران شد؛ در روزى که اروپاى آن روز از علم و دانش هیچ خبرى نداشتند. یعنى مبارزهى با بىسوادى در صدر اسلام و تحریص و تحریض[7] به علم و دانش، جامعهى اسلامى را حدود هفت قرن، هشت قرن جلوتر برد [حتی] از همهى دنیاى متمدّن آن روز. بعد البتّه ماها رجعت کردیم، مسلمانها تنبلى …
توصیف اخلاق پیامبر به قرآن مجسم
امام بزرگوار ما مجسّمهاى بود از ارزشهاى انقلاب ما. از یکى از همسران پیامبر اکرم (صلّى الله علیه و آله و سلّم) خواستند که پیغمبر اکرم را توصیف کند؛ در جواب گفت: کانَ خُلقُهُ القُرآن؛[2] یعنى قرآنِ مجسّم بود. ما امروز دربارهى امام بزرگوارمان باید عرض کنیم که اسلامِ انقلابىِ مجسّم، اسلام نابِ مجسّم در زندگى، در اخلاق، در احساسات، در تصمیمگیرىها و فانى براى خدا بود؛ خداى متعال هم به او پاداش داد. کارى که به دست این بزرگوار در این دوران انجام گرفت، کارى بود …