رفتن به محتوای اصلی

پذیرش قطعنامهٔ ۵۹۸رویداد

نام‌های دیگر: قطعنامهٔ ۵۹۸

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

پذیرش قطعنامهٔ شورای امنیت از سوی ایران در سال ۱۳۶۷ و پایان جنگ تحمیلی.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در مجمع عمومی سازمان ملل— ۱۳۶۶/۰۶/۳۱

سیر زمانی

از ۱۳۶۶ تا ۱۴۰۱
۱۳۶۶۱۴۰۱

فقط سال ۱۳۶۸همهٔ سال‌ها

شاهدها (۱۵ پاراگراف)

لزوم عمل به قطعنامهٔ مورد اتفاق و اخلالگری در صورت زیر پا گذاشتن آن

… به وجود آورده، اعتماد به استقرار صلح را در منطقه کم میکند. البتّه ما بعید میدانیم که آنها این‌قدر ابله باشند که بخواهند مجدّداً آتش جنگ را شعله‌ور کنند ‌-چون بیشتر به ضرر خودشان است- امّا اگر جنگ هم شروع نشود، صلح در منطقه استقرار پیدا نکرده است؛ آرامش نیست. این وضعیّتى است که آنها به وجود آورده‌اند.راه آن هم عمل کردن به قطعنامه است. قطعنامه، وحى مُنزل نیست؛ امّا چیزى است که مورد اتّفاق واقع شده؛ آن که میخواهد زیرش بزند، درحقیقت قصد اخلالگرى و خرابکارى دارد. بهانه‌هایى هم که عنوان میکنند، همه از این قبیل است و در این راه است. مسئله‌ی اسرا را مطرح میکنند. ما میگوییم اگر شما قطعنامه را عمل کرده بودید، حالا همه‌ی اسرا برگشته بودند و در خانه‌هایشان بودند. درحقیقت شما هستید که اسرا را نگه داشتید، براى خاطر اینکه در …

صدور قطعنامه در پی شکست‌های عراق و دلایل تأخیر ایران در پذیرش آن

امّا آنچه از این مرحله باقى ماند جز خسران و شکست براى دشمن و سربلندى و افتخار براى ایران اسلامى نبود. صدور قطعنامه‌ی ۵۹۸ در سال ۱۳۶۶، عکس‌العمل ناگزیرى بود که در برابر شکستهاى رژیم متجاوز عراق، از سوى قدرتهاى حمایت‌کننده‌ی او زمینه‌سازى شد و از شوراى امنیّت صادر گشت.[10] این قطعنامه که زیر فشار سهمگین رزمندگان اسلام بر پیکر دشمن صادر شد، سندى است که شعار دفاع مقدّس ما در آن تأمین گردیده بود و اجراى کامل آن، دشمن را به شکست قطعى میرسانید و لذا هرگز جمهورى اسلامى آن را رد نکرد. آنچه براى ایران اسلامى مطرح و موجب عدم شتاب در قبول آن میشد، اصرار بر تنبیه متجاوز به قدر کافى در میدانهاى نبرد و نیز بی‌اعتمادى در اجراى میثاقهاى بین‌المللى توسّط قدرتهاى بزرگ بود.

ابتکاری که توطئهٔ دشمن را به خودش برگرداند و او را در دوراهی شکست نهاد

قبول قطعنامه‌ی ۵۹۸ از سوى جمهورى اسلامى و رهبر عظیم‌الشّأن فقید آن، توطئه‌ی وسیع دشمن را بار دیگر با هدایت الهى به خود او برگرداند و دشمن را که تحت شعار صلح‌طلبى، به هر جنایتى دست میزد، خلع شعار کرد. شاید مشیّت الهى بر این بود که با قبول قطعنامه، حقّانیّت جمهورى اسلامى بیش از پیش در جهان آشکار شود و ملّت ایران به هدفهاى اساسى خود در سطح بین‌المللى نزدیک‌تر گردد. با این ابتکار جمهورى اسلامى، دشمن در دوراهى شکست قرار گرفت: اگر اجرا شود، ایران اسلامى به خواسته‌هاى خود رسیده است؛ و اگر اجرا نشود، داعیه‌ی همیشگى جمهورى اسلامى مبنى بر لزوم قطع ریشه‌ی تجاوز و رابطه‌ی میان تجاوز عراق و حاکمیّت سلطه در جهان و اینکه رژیم عراق در ادّعاى صلح‌طلبى صداقت نداشته است به اثبات میرسد، و بی‌اعتمادى به قرارهاى ساخته‌ی قدرتها که جمهورى اسلامى همواره مدّعى آن بوده است در میان ملّتها رایج خواهد شد و آنها را بر تکیه‌ی فقط به نیروى خویش تشویق خواهد کرد.

پایبندی ایران و لزوم اجرای مرحله‌به‌مرحلهٔ مواد قطعنامه

… و آن همه امتحان و ابتلاء ملّت ایران، شما بر پا میدارید- باید دائماً این فکر را براى ملّت ایران تجدید کند که در جنگ تحمیلى، پیروزى ما و موفّقیّت ملّت ما به برکت اتّحاد، یکپارچگى، اتّکاء به خدا، عدم اتّکاء به دیگران و آمادگى براى فداکارى، براى ملّت ما پیش آمد. این خصوصیّات را ملّت ایران براى خودشان باید حفظ کنند تا اگر فکر تجاوز در ذهن کسى و متجاوزى هم وجود دارد، بکلّى از ذهنهاى دشمنان و متجاوزان رفع بشود.البتّه ما بعد از آنکه قطعنامه‌ی ۵۹۸ را قبول کردیم، پابندی‌مان نسبت به موادّ این قطعنامه تاکنون باقى است و باقى خواهد بود. دشمن و رژیم عراق در اجراى قطعنامه تعلّل کرده است و متأسّفانه فشار لازم از سوى سازمان ملل و محافل بین‌المللى بر عراق وارد نیامده؛ باید فشار وارد می‌آوردند، باید همان کسانى که این قطعنامه را تصویب کردند و براى اجرایش، آن همه حرف زدند و تبلیغات کردند، وادار میکردند رژیم عراق را به اجراى آن قطعنامه. رژیم عراق تعلّل کرد و تاکنون اوّلین بند قطعنامه[4] هنوز اجرا نشده و ما مصرّاً روى این مطلب تکیه و تأکید داریم که باید موادّ قطعنامه یکى پس از دیگرى اجرا بشود. اینکه شعار گفتگو و مذاکره‌ی مستقیم را مطرح میکنند، اگر به معناى تعطیل ماندن قطعنامه و موادّ قطعنامه است، به‌هیچوجه مورد قبول نیست. گفتگو و مذاکره‌ی مستقیم خوب است، لکن موادّ قطعنامه ‌-که تضمین‌کننده‌ی حقوق هر دو کشور است و حق را به حق‌دار میدهد- باید اجرا …

اصرار بر اجرای بند اول (آتش‌بس و عقب‌نشینی) پیش از بندهای دیگر

ما تلاشمان را یک لحظه متوقّف نمیکنیم؛ براى اینکه مسئله‌ی قطعنامه و مذاکرات صلح به یک جایى برسد و مسائل حل بشود. مسئولین انصافاً با دلسوزى و با تلاش دارند کار میکنند؛ امّا گفته‌ایم، باز هم میگوییم: امتیاز نخواهیم داد. تا وقتى عراق از نقاطى که تصرّف کرده و امروز داخل کشور ما است، خارج نشود، ما از بند اوّل قطعنامه جلوتر نمیرویم. آنها همین را میخواهند، میخواهند بند اوّل کأن‌لم‌یکن [شود]. بند اوّل میگوید آتش‌بس و عقب‌نشینى. عقب‌نشینى هم در بند اوّل است. از خدا میخواهند که ما از بند اوّل عبور کنیم و به بندهاى دیگر برویم تا مسئله‌ی عقب‌نشینى فراموش بشود و این استخوان لاى زخم ملّت ایران بماند. مگر میشود چنین چیزى؟ عقب‌نشینى مقدّمه‌ی هرگونه حرکت دیگرى است. مرتّب در تبلیغات جهانی‌شان میگویند ایران بیاید با ما …

کارشکنی رژیم عراق در راه صلح باثبات به‌رغم پذیرش کامل قطعنامه از سوی ایران

امروز علی‌رغم پذیرش کامل قطعنامه 598 از سوی جمهوری اسلامی ایران، رژیم عراق در راه رسیدن به صلحی با ثبات در منطقه و بازگرداندن آرامش و امنیت به این بخش از جهان، موانع جدی ایجاد می کند. از اینرو انتظار می رود جامعه بین المللی، جنبش عدم تعهد و کشورهای مترقی صلح دوست جهان، با وارد ساختن فشار بر رژیم عراق موجبات استقرار سلحی پایدار در این منطقه مهم ازجهان را فراهم آورند.

عقب‌نشینی به مرزهای بین‌المللی، نخستین گام اجرای قطعنامه

… یا زیادْ مسئله نیست ‌-که این مقدارى که دشمن اشغال کرده چقدر است- هرچه باشد؛ عقب‌نشینى نکردن دشمن به مرزهاى بین‌المللى، تهدید صلح در منطقه است. این همان خوى تجاوزگرى است که ما چند سال نسبت به رژیم عراق آن را گفتیم، عدّه‌اى باور نمیکردند؛ لکن حالا ثابت میشود. وقتی‌که آتش‌بس انجام شد، باید نیروها به مرزهاى بین‌المللى عقب‌نشینى کنند، آن که عقب‌نشینى نمیکند، متجاوز است. این اوّلین قدم است و بایستى حتماً انجام بگیرد و انجام خواهد گرفت. همه‌ی دنیا میدانند که یک ملّت انقلابى تحمّل نخواهد کرد که یک وجب از خاک او دست دشمن باشد.امیدواریم که خداوند به همه‌ی شما برادران و خواهران، مخصوصاً کسانى که خدمتگزاران به خانواده‌هاى عزیز شهدا و اسرا و جانبازان و مفقودین هستند ‌-که حقیقتاً همان‌طور که امام و …

جدیت در صلح در چهارچوب قطعنامه و پیشقدم نشدن در تضعیف آن

ما ‌-همان‌طور که امام راحل عظیم فرمود- در سیاست خود براى رسیدن به صلح، در چهارچوب قطعنامه‌ی شوراى امنیّت جدّى هستیم و هرگز پیشقدم در تضعیف آن نخواهیم بود؛ ولى حفظ آمادگی‌هاى گوناگون، مخصوصاً آمادگى روحى براى دفاعى جانانه از اسلام و انقلاب، بالاترین فریضه‌اى است که امروز متوجّه شما و همه‌ی نیروهاى مسلّح است. سپاه و بسیج و ارتش باید این آمادگى را در حدّ اعلىٰ حفظ کنند و نگذارند اندک فتورى[4] در عزم و اراده‌ی …

خاموشی مدافعان قطعنامه پس از رفع تهدید رزمندگان از رژیم عراق

… گرفت، ما روز بعدِ آن مسئله‌ی اسرا را تمام میکنیم، روز بعدِ آن در مسائل گوناگون مذاکره میکنیم.و دنیاى استکبار و همین آمریکا و دولتهایى که دم از صلح میزدند، اینجا است که دارند دشمنى و خباثت خودشان را نسبت به انقلاب و نسبت به اسلام و ملّت ایران نشان میدهند. همان کسانى که داد قطعنامه‌ی ۵۹۸ را میدادند ‌-که همه یادتان هست، همه‌ی ملّت ایران یادشان است؛ رؤساى جمهور، سلاطین و بعضى از همین مرتجعین- و در هر مذاکره‌اى، در هر نشست و برخاستى، دم از قطعنامه‌ی ۵۹۸ میزدند، [فریادشان دیگر] تمام شد. گویى که همه‌ی مشکل این بود که رژیم عراق به‌وسیله‌ی رزمندگان اسلام تهدید نشود. حالا که آتش‌بس شد و آن تهدید تمام شد، دیگر هیچ‌چیز برایشان مطرح نیست!

رواج تردید در کادرهای سپاه در زمان پذیرش قطعنامه

عرضى که من علی‌العجاله به برادران دارم یکى این است که کوشش کنید در کادرهاى سپاه، یأس و تردیدِ در آینده، راه پیدا نکند؛ با این بشدّت مبارزه کنید. من سال گذشته همین اوقات ‌-که اوقات قطعنامه بود-[4] آمدم آنجاها یک قدرى گشتم؛[5] هر جا رفتم دیدم که این تردید وجود دارد. البتّه اوّل در کادرهاى پایین، بعد یواش‌یواش دیدیم که بین کادرهاى بالاتر هم همین تردیدها هست؛ این تردیدها نابودکننده است. خب، کارى که بنده آن‌وقت میتوانستم بکنم همین بود که به برادرها بگویم جاى تردید نیست؛ لکن الان ما میتوانیم عملاً نشان بدهیم که این تردید بیجا است. منتها فرصتى لازم است که بتوانیم این را به‌صورت عملى و قطعى و تردیدناپذیر، در فضاى کشور تحقّق ببخشیم. شما برادران …

تعلل طرف مقابل در اجرای قطعنامه و طرف‌داری قاطع از صلح پایدار در منطقه

۴) نیروهاى مسلّح بیش از دیگر قشرها و مأموران نظام جمهورى اسلامى لازم است به آمادگى و استعداد انسانى و ابزارىِ خود اهمّیّت دهند. اگرچه تجربه‌ی ده سال گذشته به همه‌ی دشمنان ما نشان داده است که تهاجم نظامى به ملّت و کشور انقلابى ما موجب خسران و سرافکندگىِ خود آن مهاجمان خواهد شد، با این حال از آنجا که تعلّلهاى زیاد در عمل به قطعنامه‌ی ۵٩۸ از طرف مقابل دیده شده، فلذا با تأکید بر اینکه ما به‌طور قاطع طرف‌دار استقرار صلح باثبات و بادوام در منطقه میباشیم، ضرورى است آمادگى و استعداد نیروهاى نظامى به‌طور کامل حفظ شود. ارتش و سپاه دو بازوى نیرومند نظامند و لازم است با تبادل همکاری‌ها میان آن دو، روزبه‌روز بر توانایى و استعداد و قدرت آنها افزوده شود و بسیج مستضعفین که همواره مایه‌ی مباهات بوده، باید تقویت گردد.

پابرجا بودن آتش‌بس و عزم پیشبرد مذاکرات قطعنامه

آنچه امروز میخواهم به شما بگویم فقط یک جمله است و آن این است که شما تا آنجایى که میتوانید آمادگی‌هایتان را زیاد کنید؛ نه به معناى اینکه جنگى خواهد شد؛ نه، ما خیلى بعید میدانیم که دشمنانْ تجربه‌ی ناکامِ گذشته‌ی خودشان را بار دیگر تکرار کنند؛ نه به معناى اینکه ما آتش‌بس را متزلزل می‌بینیم، نه، آتش‌بس هست ‌-البتّه طرف مقابل شرارتهایى میکند، لیکن آتش‌بس، آتش‌بس است، خوب است؛ مذاکرات هم ادامه دارد، به نتایج خوبى هم ‌ان‌شاءالله‌ خواهد رسید، ما هم تصمیم داریم که مذاکرات مربوط به قطعنامه‌ی ۵٩۸ را پیش ببریم، باید پیش برود و باید به یک نقطه‌ی درست‌وحسابى برسد- اینها همه به جاى خود محفوظ، امّا شما که ارتش هستید نباید نگاه کنید که مذاکره در چه حال است تا شما چه‌کار کنید؛ نه، مذاکره هرچه هست، قطعنامه هرچه هست، طرف مقابل هر کار میخواهد بکند، این ارتباطى ندارد به اینکه ارتش بایستى هر روزش آماده‌تر از دیروز باشد؛ این یادتان باشد. بسرعت باید واحدهایى که در جبهه هستند، آن نظمِ ممتاز را ‌-آنکه شما به آن در طبقه‌بندى کیفیّت‌ها …

اجرای کامل قطعنامه از راه طرح دبیرکل کمکی به صلح در منطقه

از نظر جمهوری اسلامی ایران، اجرای کامل قطعنامه ی 598 از راه طرح دبیر کل سازمان ملل کمک شایانی به برقراری صلح و امنیت در منطقه خلیج فارس خواهد کرد و بی تردید حفظ ثبات این منطقه در گرو همبستگی منطقه ای ما بین کشورهای این حوضه بسیار مهم است و ما از مناسباتی نو، پایدار و عمیق با همسایگان خود درخلیج فارس داشته باشیم، استقبال کرده ایم و متعتقدیم امنیت خلیج فارس تنها در سایه ی همبستگی کل کشورهای حاشیه ی آن و فقط بوسیله ی خود آنها قابل تأمین است.

تهاجم نامردانهٔ رژیم عراق پس از پذیرش قطعنامه

سال گذشته همین روزهاى محرّم بود ‌-اگرچه از لحاظ ماه شمسى تفاوت دارد؛ امّا از لحاظ ماه قمرى همین روزهاى محرّم بود- که بنده به دنبال آن تهاجم نامردانه‌اى که رژیم عراق بعد از پذیرش قطعنامه کرد،[3] رفتم به منطقه‌ی جنگى و مثل این روزها را ‌-همین ایّام دهه‌ی محرّم را- بنده آنجا بودم و همین امروز، اتّفاقاً قبل از آمدن به این جلسه داشتم فکر آن حالات و آن ساعات و آن لحظات و آن احساساتِ آن ساعت و آن روزها را میکردم؛[4] میدیدم که لحظاتى که انسان براى خدا و در راه خدا زحمتى را متحمّل میشود، بار سنگینى را بر دوش میگیرد و اضطرابى را و محنتى را بر جان خودش میپذیرد، واقعاً قابل معاوضه با هیچ‌چیز دیگرى نیست.

اخلالگری دشمن با کش دادن اجرای قطعنامه

… بعد از جنگ هستیم و باید همه‌ی نیروها را در برگرداندن آبادى، یا ایجاد آبادى و عمران واقعى و توسعه‌ی حقیقى براى کشور متمرکز کنیم؛ آن چیزى که کشور ما هیچوقت به‌صورت درست از آن برخوردار نبود. بعد از انقلاب هم که میخواستیم مشغول بشویم، دشمن این جنگ را تحمیل کرد؛ حالا هم با کش دادن مسئله‌ی قطعنامه اخلالگرى میکنند؛[8] امّا ما ‌ان‌شاءالله‌ بر این فائق خواهیم آمد. کار اصلى را باید ملّت ایران و مسئولین به‌طور جدّى شروع کنند. اگرچه الان هم شروع شده، کارهاى زیادى هم انجام شده؛ لکن آن حرکت بنیانى براى سازندگى کشور را بایستى ‌ان‌شاءالله‌ با برنامه‌ریزی‌هایى که شده و برنامه‌اى که الان دارد تدوین و آماده میشود،[9] [انجام …