برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیپذیرش قطعنامهٔ شورای امنیت از سوی ایران در سال ۱۳۶۷ و پایان جنگ تحمیلی.
امام خمینی
جنگ و پذیرش قطعنامه هر دو عمل به تکلیف؛ نفی پشیمانی از جنگ
من در اینجا از مادران و پدران و خواهران و برادران و همسران و فرزندان شهدا و جانبازان به خاطر تحلیلهای غلط این روزها رسماً معذرت میخواهم و از خداوند میخواهم مرا در کنار شهدای جنگ تحمیلی بپذیرد. ما در جنگ برای یک لحظه هم نادم و پشیمان از عملکرد خود نیستیم. راستی مگر فراموش کردهایم که ما برای ادای تکلیف جنگیدهایم و نتیجه فرع آن بوده است. ملت ما تا آن روز که احساس کرد که توان و تکلیف جنگ دارد به وظیفه خود عمل نمود. و خوشا به حال آنان که تا لحظه آخر هم تردید ننمودند، آن ساعتی هم که مصلحت بقای انقلاب را در قبول قطعنامه دید و گردن نهاد، باز به وظیفه خود عمل کرده است، آیا از اینکه به وظیفه خود عمل کرده است نگران باشد؟ نباید برای رضایت چند لیبرال خود فروخته در اظهار نظرها و ابراز عقیدهها به گونهای غلط عمل کنیم که حزب الله عزیز احساس کند جمهوری اسلامی دارد از مواضع اصولیاش عدول میکند. تحلیل این مطلب که جمهوری اسلامی ایران چیزی به دست نیاورده و یا ناموفق بوده است، آیا جز …
اندیشیدن به صلح پایدار در چهارچوب قطعنامه، نه تاکتیک
همان طور که قبلًا گفتیم ما با مردم خود با صداقت صحبت میکنیم. ما در چهارچوب قطعنامه 598 به صلحی پایدار فکر میکنیم و این به هیچ وجه تاکتیک نیست، ولی سلحشوران ارتش اسلام باید خود را آماده کنند که اگر دشمن دست به حملاتی زد، جواب مناسبی به آن بدهند.
موافقت تلخ بر پایهٔ حوادث ناگفته و نظر کارشناسان سیاسی و نظامی
و اما در مورد قبول قطعنامه که حقیقتاً مسئله بسیار تلخ و ناگواری برای همه و خصوصاً برای من بود، این است که من تا چند روز قبل معتقد به همان شیوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجرای آن میدیدم؛ ولی به واسطه حوادث و عواملی که از ذکر آن فعلًا خودداری میکنم، و به امید خداوند در آینده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامی کارشناسان سیاسی و نظامی سطح بالای کشور، که من به تعهد و دلسوزی و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم؛ و در مقطع کنونی آن را به مصلحت انقلاب و نظام میدانم. و خدا میداند که اگر نبود انگیزهای که همه ما و عزت و اعتبار ما باید در مسیر مصلحت اسلام و مسلمین قربانی شود، هرگز راضی به این عمل نمیبودم و مرگ و شهادت برایم گواراتر بود. اما چاره چیست که همه باید به …
جدیت در صلح و پیشقدم نشدن در تضعیف قطعنامه
… مقدس خود احساس خستگی نمیکنید. ولی من به طور جِدّ و اکید میگویم که انقلاب و جمهوری اسلامی و نهاد مقدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، که بحق از بزرگترین سنگرهای دفاع از ارزشهای الهی نظام ما بوده و خواهد بود، به وجود یکایک شما نیازمند است، چه صلح باشد و چه جنگ. من باز تاکید میکنم که ما در سیاست خود برای رسیدن به صلح در چهارچوب قطعنامه شورای امنیت جدی هستیم، و هرگز پیشقدم در تضعیف آن نخواهیم بود؛ ولی آثار کارشکنی را در سیاست و رفتار نظامی عراق مشاهده میکنیم، که بعید به نظر نمیرسد که دست بعضی از قدرتها و ابرقدرتها در این قضایا پنهان باشد و چه بسا صدامیان بخواهند بخت سیاه و تیرهگون خود را مجدداً آزمایش کنند.
پذیرش قطعنامه برآیند تواناییها و ضعفها، نه شکست و تسلیمطلبی
… این خدمات، همینی بود که اتفاق افتاد که امام تصمیمگیری کردند. اینها با جزئیات دقیقش، یقیناً در زمان خود، بهتدریج در معرض اطلاع مردم قرار خواهند گرفت و مردم میدانند، اما آنچه که من عرض میکنم، این متن واقع است که حالا انشاءاللَّه اینها یک روز مستدل خواهد شد. برآیند همهی این تواناییها و ضعفها و موفقیتها و خوبیها و کوتاهیها، همین بود که اتفاق افتاد؛ و این به معنای شکست نبود و مطلقا به معنای تسلیمطلبی نبود. امام مظهر استقامت و ایستادگی و مظهر امید به آینده و پیشرفت به سمت آیندهها بود. در جنگ هم همینطور عمل کرد؛ در پذیرش قطعنامه هم همینطور عمل کرد؛ در اعلامیههای خود و بیانیههای خود هم همینطور عمل کرد؛ این راه را به ما هم یاد داد و ما هم در همین راه قدم …
پذیرش به سبب گزارش مسئولان اقتصادی از ناتوانی کشور، نه ترس یا تهدید
… ما بر قوانین اسلام چندان اصرار نکنیم؛ خیلی خوب، نمیکنیم! اینها میخواهند که ما با اسرائیل مبارزه نکنیم؛ خیلی خوب، مبارزه نمیکنیم. چون فشار زیاد است. چه کار کنیم؟!» امام، چنین چیزی نگفت و ایستادگی کرد. قطعنامه را هم که امام قبول کرد، به خاطر این فشارها نبود. قبول قطعنامه از طرف امام، به خاطر فهرست مشکلاتی بود که مسؤولین آن روزِ امورِ اقتصادی کشورْ مقابلِ روىِ او گذاشتند و نشان دادند که کشور نمیکِشد و نمیتواند جنگ را با این همه هزینه، ادامه دهد. امام مجبور شد و قطعنامه را پذیرفت. پذیرش قطعنامه، به خاطر ترس نبود؛ به خاطر هجوم دشمن نبود؛ به خاطر تهدید امریکا نبود؛ به خاطر این نبود که امریکا ممکن است در امر جنگ دخالت کند. چون امریکا، قبل از آن هم در امر جنگ دخالت میکرد. وانگهی؛ اگر همه دنیا در امر جنگ دخالت میکردند، امام رضواناللَّه علیه، کسی نبود که رو برگرداند. بر نمیگشت! آن، یک مسأله داخلی …
تحمل تلخی آن بهدست امام و پاداش الهی در شیرینی پیروزی ملت
… است.[4] هر کسى در این ایّام گوش کرده باشد یا خوانده باشد اظهارات مخالفین ما را در دنیا، میفهمد که دشمنان جمهورى اسلامى چطور از عزّتِ امروز جمهورى اسلامى از ته دل ناراحتند؛ پیروزى ملّت ایران به کام اینها تلخ آمد. خداى متعال همه کار را با حساب انجام میدهد؛ یک روزى بندهى صالح خدا، آن انسان بزرگ و مخلص که هیچ چیز را براى خودش نمیخواست، همه کار را براى خدا میکرد، همه چیز را براى خدا میخواست، در قضیّهى قطعنامه گفت: کاسهى زهر را نوشیدم؛[5] این تلخى را او تحمّل کرد، کاسهى زهر را نوشید، خداى متعال به آن بندهى صالح عوض داد؛ هنوز دو سال و اندى نگذشته، کاسهى شهد و شیرینى پیروزى را به ملّتش چشاند. آن فداکارى، این ثمره را داشت و کام ملّت ما شیرین شد. اَللٰهُمَّ ما بِنا مِن نِعمَةٍ فَمِنکَ لا اِلهَ اِلّا اَنت؛[6] همه چیز متعلّق به او است و به ارادهى او است. آزادگان ما برگشتند، خانوادههاى ما خوشحال شدند، شرایط جمهورى اسلامى پذیرفته شد، دولت و دولتمردان جمهورى اسلامى ثمرهى زحمات خودشان را مشاهده کردند. …
لزوم عمل به قطعنامهٔ مورد اتفاق و اخلالگری در صورت زیر پا گذاشتن آن
… به وجود آورده، اعتماد به استقرار صلح را در منطقه کم میکند. البتّه ما بعید میدانیم که آنها اینقدر ابله باشند که بخواهند مجدّداً آتش جنگ را شعلهور کنند -چون بیشتر به ضرر خودشان است- امّا اگر جنگ هم شروع نشود، صلح در منطقه استقرار پیدا نکرده است؛ آرامش نیست. این وضعیّتى است که آنها به وجود آوردهاند.راه آن هم عمل کردن به قطعنامه است. قطعنامه، وحى مُنزل نیست؛ امّا چیزى است که مورد اتّفاق واقع شده؛ آن که میخواهد زیرش بزند، درحقیقت قصد اخلالگرى و خرابکارى دارد. بهانههایى هم که عنوان میکنند، همه از این قبیل است و در این راه است. مسئلهی اسرا را مطرح میکنند. ما میگوییم اگر شما قطعنامه را عمل کرده بودید، حالا همهی اسرا برگشته بودند و در خانههایشان بودند. درحقیقت شما هستید که اسرا را نگه داشتید، براى خاطر اینکه در …
صدور قطعنامه در پی شکستهای عراق و دلایل تأخیر ایران در پذیرش آن
امّا آنچه از این مرحله باقى ماند جز خسران و شکست براى دشمن و سربلندى و افتخار براى ایران اسلامى نبود. صدور قطعنامهی ۵۹۸ در سال ۱۳۶۶، عکسالعمل ناگزیرى بود که در برابر شکستهاى رژیم متجاوز عراق، از سوى قدرتهاى حمایتکنندهی او زمینهسازى شد و از شوراى امنیّت صادر گشت.[10] این قطعنامه که زیر فشار سهمگین رزمندگان اسلام بر پیکر دشمن صادر شد، سندى است که شعار دفاع مقدّس ما در آن تأمین گردیده بود و اجراى کامل آن، دشمن را به شکست قطعى میرسانید و لذا هرگز جمهورى اسلامى آن را رد نکرد. آنچه براى ایران اسلامى مطرح و موجب عدم شتاب در قبول آن میشد، اصرار بر تنبیه متجاوز به قدر کافى در میدانهاى نبرد و نیز بیاعتمادى در اجراى میثاقهاى بینالمللى توسّط قدرتهاى بزرگ بود.