پذیرش قطعنامه برآیند تواناییها و ضعفها، نه شکست و تسلیمطلبی
… این خدمات، همینی بود که اتفاق افتاد که امام تصمیمگیری کردند. اینها با جزئیات دقیقش، یقیناً در زمان خود، بهتدریج در معرض اطلاع مردم قرار خواهند گرفت و مردم میدانند، اما آنچه که من عرض میکنم، این متن واقع است که حالا انشاءاللَّه اینها یک روز مستدل خواهد شد. برآیند همهی این تواناییها و ضعفها و موفقیتها و خوبیها و کوتاهیها، همین بود که اتفاق افتاد؛ و این به معنای شکست نبود و مطلقا به معنای تسلیمطلبی نبود. امام مظهر استقامت و ایستادگی و مظهر امید به آینده و پیشرفت به سمت آیندهها بود. در جنگ هم همینطور عمل کرد؛ در پذیرش قطعنامه هم همینطور عمل کرد؛ در اعلامیههای خود و بیانیههای خود هم همینطور عمل کرد؛ این راه را به ما هم یاد داد و ما هم در همین راه قدم …
پذیرش به سبب گزارش مسئولان اقتصادی از ناتوانی کشور، نه ترس یا تهدید
… ما بر قوانین اسلام چندان اصرار نکنیم؛ خیلی خوب، نمیکنیم! اینها میخواهند که ما با اسرائیل مبارزه نکنیم؛ خیلی خوب، مبارزه نمیکنیم. چون فشار زیاد است. چه کار کنیم؟!» امام، چنین چیزی نگفت و ایستادگی کرد. قطعنامه را هم که امام قبول کرد، به خاطر این فشارها نبود. قبول قطعنامه از طرف امام، به خاطر فهرست مشکلاتی بود که مسؤولین آن روزِ امورِ اقتصادی کشورْ مقابلِ روىِ او گذاشتند و نشان دادند که کشور نمیکِشد و نمیتواند جنگ را با این همه هزینه، ادامه دهد. امام مجبور شد و قطعنامه را پذیرفت. پذیرش قطعنامه، به خاطر ترس نبود؛ به خاطر هجوم دشمن نبود؛ به خاطر تهدید امریکا نبود؛ به خاطر این نبود که امریکا ممکن است در امر جنگ دخالت کند. چون امریکا، قبل از آن هم در امر جنگ دخالت میکرد. وانگهی؛ اگر همه دنیا در امر جنگ دخالت میکردند، امام رضواناللَّه علیه، کسی نبود که رو برگرداند. بر نمیگشت! آن، یک مسأله داخلی …
تحمل تلخی آن بهدست امام و پاداش الهی در شیرینی پیروزی ملت
… است.[4] هر کسى در این ایّام گوش کرده باشد یا خوانده باشد اظهارات مخالفین ما را در دنیا، میفهمد که دشمنان جمهورى اسلامى چطور از عزّتِ امروز جمهورى اسلامى از ته دل ناراحتند؛ پیروزى ملّت ایران به کام اینها تلخ آمد. خداى متعال همه کار را با حساب انجام میدهد؛ یک روزى بندهى صالح خدا، آن انسان بزرگ و مخلص که هیچ چیز را براى خودش نمیخواست، همه کار را براى خدا میکرد، همه چیز را براى خدا میخواست، در قضیّهى قطعنامه گفت: کاسهى زهر را نوشیدم؛[5] این تلخى را او تحمّل کرد، کاسهى زهر را نوشید، خداى متعال به آن بندهى صالح عوض داد؛ هنوز دو سال و اندى نگذشته، کاسهى شهد و شیرینى پیروزى را به ملّتش چشاند. آن فداکارى، این ثمره را داشت و کام ملّت ما شیرین شد. اَللٰهُمَّ ما بِنا مِن نِعمَةٍ فَمِنکَ لا اِلهَ اِلّا اَنت؛[6] همه چیز متعلّق به او است و به ارادهى او است. آزادگان ما برگشتند، خانوادههاى ما خوشحال شدند، شرایط جمهورى اسلامى پذیرفته شد، دولت و دولتمردان جمهورى اسلامى ثمرهى زحمات خودشان را مشاهده کردند. …
لزوم عمل به قطعنامهٔ مورد اتفاق و اخلالگری در صورت زیر پا گذاشتن آن
… به وجود آورده، اعتماد به استقرار صلح را در منطقه کم میکند. البتّه ما بعید میدانیم که آنها اینقدر ابله باشند که بخواهند مجدّداً آتش جنگ را شعلهور کنند -چون بیشتر به ضرر خودشان است- امّا اگر جنگ هم شروع نشود، صلح در منطقه استقرار پیدا نکرده است؛ آرامش نیست. این وضعیّتى است که آنها به وجود آوردهاند.راه آن هم عمل کردن به قطعنامه است. قطعنامه، وحى مُنزل نیست؛ امّا چیزى است که مورد اتّفاق واقع شده؛ آن که میخواهد زیرش بزند، درحقیقت قصد اخلالگرى و خرابکارى دارد. بهانههایى هم که عنوان میکنند، همه از این قبیل است و در این راه است. مسئلهی اسرا را مطرح میکنند. ما میگوییم اگر شما قطعنامه را عمل کرده بودید، حالا همهی اسرا برگشته بودند و در خانههایشان بودند. درحقیقت شما هستید که اسرا را نگه داشتید، براى خاطر اینکه در …
صدور قطعنامه در پی شکستهای عراق و دلایل تأخیر ایران در پذیرش آن
امّا آنچه از این مرحله باقى ماند جز خسران و شکست براى دشمن و سربلندى و افتخار براى ایران اسلامى نبود. صدور قطعنامهی ۵۹۸ در سال ۱۳۶۶، عکسالعمل ناگزیرى بود که در برابر شکستهاى رژیم متجاوز عراق، از سوى قدرتهاى حمایتکنندهی او زمینهسازى شد و از شوراى امنیّت صادر گشت.[10] این قطعنامه که زیر فشار سهمگین رزمندگان اسلام بر پیکر دشمن صادر شد، سندى است که شعار دفاع مقدّس ما در آن تأمین گردیده بود و اجراى کامل آن، دشمن را به شکست قطعى میرسانید و لذا هرگز جمهورى اسلامى آن را رد نکرد. آنچه براى ایران اسلامى مطرح و موجب عدم شتاب در قبول آن میشد، اصرار بر تنبیه متجاوز به قدر کافى در میدانهاى نبرد و نیز بیاعتمادى در اجراى میثاقهاى بینالمللى توسّط قدرتهاى بزرگ بود.
ابتکاری که توطئهٔ دشمن را به خودش برگرداند و او را در دوراهی شکست نهاد
قبول قطعنامهی ۵۹۸ از سوى جمهورى اسلامى و رهبر عظیمالشّأن فقید آن، توطئهی وسیع دشمن را بار دیگر با هدایت الهى به خود او برگرداند و دشمن را که تحت شعار صلحطلبى، به هر جنایتى دست میزد، خلع شعار کرد. شاید مشیّت الهى بر این بود که با قبول قطعنامه، حقّانیّت جمهورى اسلامى بیش از پیش در جهان آشکار شود و ملّت ایران به هدفهاى اساسى خود در سطح بینالمللى نزدیکتر گردد. با این ابتکار جمهورى اسلامى، دشمن در دوراهى شکست قرار گرفت: اگر اجرا شود، ایران اسلامى به خواستههاى خود رسیده است؛ و اگر اجرا نشود، داعیهی همیشگى جمهورى اسلامى مبنى بر لزوم قطع ریشهی تجاوز و رابطهی میان تجاوز عراق و حاکمیّت سلطه در جهان و اینکه رژیم عراق در ادّعاى صلحطلبى صداقت نداشته است به اثبات میرسد، و بیاعتمادى به قرارهاى ساختهی قدرتها که جمهورى اسلامى همواره مدّعى آن بوده است در میان ملّتها رایج خواهد شد و آنها را بر تکیهی فقط به نیروى خویش تشویق خواهد کرد.
پایبندی ایران و لزوم اجرای مرحلهبهمرحلهٔ مواد قطعنامه
… و آن همه امتحان و ابتلاء ملّت ایران، شما بر پا میدارید- باید دائماً این فکر را براى ملّت ایران تجدید کند که در جنگ تحمیلى، پیروزى ما و موفّقیّت ملّت ما به برکت اتّحاد، یکپارچگى، اتّکاء به خدا، عدم اتّکاء به دیگران و آمادگى براى فداکارى، براى ملّت ما پیش آمد. این خصوصیّات را ملّت ایران براى خودشان باید حفظ کنند تا اگر فکر تجاوز در ذهن کسى و متجاوزى هم وجود دارد، بکلّى از ذهنهاى دشمنان و متجاوزان رفع بشود.البتّه ما بعد از آنکه قطعنامهی ۵۹۸ را قبول کردیم، پابندیمان نسبت به موادّ این قطعنامه تاکنون باقى است و باقى خواهد بود. دشمن و رژیم عراق در اجراى قطعنامه تعلّل کرده است و متأسّفانه فشار لازم از سوى سازمان ملل و محافل بینالمللى بر عراق وارد نیامده؛ باید فشار وارد میآوردند، باید همان کسانى که این قطعنامه را تصویب کردند و براى اجرایش، آن همه حرف زدند و تبلیغات کردند، وادار میکردند رژیم عراق را به اجراى آن قطعنامه. رژیم عراق تعلّل کرد و تاکنون اوّلین بند قطعنامه[4] هنوز اجرا نشده و ما مصرّاً روى این مطلب تکیه و تأکید داریم که باید موادّ قطعنامه یکى پس از دیگرى اجرا بشود. اینکه شعار گفتگو و مذاکرهی مستقیم را مطرح میکنند، اگر به معناى تعطیل ماندن قطعنامه و موادّ قطعنامه است، بههیچوجه مورد قبول نیست. گفتگو و مذاکرهی مستقیم خوب است، لکن موادّ قطعنامه -که تضمینکنندهی حقوق هر دو کشور است و حق را به حقدار میدهد- باید اجرا …
اصرار بر اجرای بند اول (آتشبس و عقبنشینی) پیش از بندهای دیگر
ما تلاشمان را یک لحظه متوقّف نمیکنیم؛ براى اینکه مسئلهی قطعنامه و مذاکرات صلح به یک جایى برسد و مسائل حل بشود. مسئولین انصافاً با دلسوزى و با تلاش دارند کار میکنند؛ امّا گفتهایم، باز هم میگوییم: امتیاز نخواهیم داد. تا وقتى عراق از نقاطى که تصرّف کرده و امروز داخل کشور ما است، خارج نشود، ما از بند اوّل قطعنامه جلوتر نمیرویم. آنها همین را میخواهند، میخواهند بند اوّل کأنلمیکن [شود]. بند اوّل میگوید آتشبس و عقبنشینى. عقبنشینى هم در بند اوّل است. از خدا میخواهند که ما از بند اوّل عبور کنیم و به بندهاى دیگر برویم تا مسئلهی عقبنشینى فراموش بشود و این استخوان لاى زخم ملّت ایران بماند. مگر میشود چنین چیزى؟ عقبنشینى مقدّمهی هرگونه حرکت دیگرى است. مرتّب در تبلیغات جهانیشان میگویند ایران بیاید با ما …
کارشکنی رژیم عراق در راه صلح باثبات بهرغم پذیرش کامل قطعنامه از سوی ایران
امروز علیرغم پذیرش کامل قطعنامه 598 از سوی جمهوری اسلامی ایران، رژیم عراق در راه رسیدن به صلحی با ثبات در منطقه و بازگرداندن آرامش و امنیت به این بخش از جهان، موانع جدی ایجاد می کند. از اینرو انتظار می رود جامعه بین المللی، جنبش عدم تعهد و کشورهای مترقی صلح دوست جهان، با وارد ساختن فشار بر رژیم عراق موجبات استقرار سلحی پایدار در این منطقه مهم ازجهان را فراهم آورند.
دلیل پذیرش: بهانه ندادن به دشمنان و اجابت ندای صلح
ما قطعنامه را پذیرفتیم تا اگر آن دزد متجاوز و شرور بغداد براستی از عمل خود پشیمان شده و توبه کرده است، ما بهانهای به دست دشمنان خود نداده و ندای صلح سازمان ملل را اجابت کرده باشیم؛ امّا اکنون که فریب و دروغ او بر همه آشکار شده و سخن همیشگی ما به اثبات رسیده است و اکنون که ارتش متجاوز بار دیگر به خاک پاک ایران اسلامی قدم نهاده است، هیچ پاسخی جز سلاح، روا نیست. امروز نیز باید ملّت به کمک نیروهای مسلّح بشتابد؛ امروز نیز باید دلها و همّتها، …
از مهمترین حوادث و آزمایشهای تاریخ انقلاب و آشکارکنندهٔ حقایق آن
در مورد این قطعنامه مسائل متعدّد و مهمّى هست که من به قدر کفاف وقت به صورت فشرده به اهمّ آنها اشاره خواهم کرد. اوّلاً باید دانست که مسئلهى قبول قطعنامه یکى از پدیدههاى بسیار مهمّ تاریخ انقلاب ما است؛ چه قبول قطعنامه به آتشبس و خاتمهى جنگ منتهى بشود، و چه با خباثت دشمن و بهانهگیرى و جنگافروزى او به خاتمهى جنگ منتهى نشود. به هر حال این حرکت یکى از مهمترین حوادث و مهمترین حرکات و مهمترین آزمایشها در تاریخ انقلاب ما بود، خیلى چیزها را و خیلى حقایق زیبا را از انقلاب ما آشکار کرد؛ چیزهایى که اگر این تجربهها پیش نیاید، به این روشنى دیده نخواهد شد: شجاعت رهبرى کشور را و رهبرى انقلاب را، آن قدرت و صلابت معنوى و شجاعت روحى و اخلاقى که در یک لحظه یک موضعى را به خاطر مصلحت اسلام و مسلمین اتّخاذ میکند و اعلام میکند که دنیا در مقابل این …
رد تحلیلهای اقتصادی و نظامی و سیاسی دنیا از علت پذیرش قطعنامه
خب، یک نکتهى دیگر این است که این حادثه در دنیا تحلیلهاى زیادى را برانگیخت. بعضىها در دنیا تحلیل اقتصادى کردند، گفتند ضرورتهاى اقتصادى، ایران را به این موضع رساند. بعضىها تحلیل نظامى کردند، بعضىها تحلیل سیاسى کردند؛ هر کسى یک حرفى زد. حقیقت این است که از اوّل انقلاب تا حالا دشمنان ما هرگز در هیچ حادثهاى، از جمله در این حادثه، نتوانستهاند یک تحلیل درست و واقعبینانهاى به دست بیاورند و ارائه بدهند. بنده عرض میکنم تحلیلهاى دنیا نسبت به آنچه اتّفاق افتاد، تحلیلهایى ناقص یا سر تا پا غلط و دروغ است. تحلیل واقعى این نیست، مسئله این نیست.
تشخیص مسئولان و تأیید امام بر به صلاح بودن پذیرش برای اسلام و انقلاب و کشور
مسئله را در آن حدّ مجملى که میشود گفت، من در یک جمله عرض میکنم و آن جمله را براى شما تبیین میکنم؛ آن جمله این است که من عرض میکنم مسئولین نظام تشخیص دادند و امام عزیز و بزرگوار بر این تشخیص صحّه گذاشتند که امروز قبول قطعنامه به صلاح اسلام و انقلاب و کشور است. حالا چطور به صلاح است؟ چه عواملى وجود دارد و چه حوادثى وجود دارد که قبول قطعنامه امروز به نفع انقلاب است؟ همهى مردم تشنهاند، مشتاقند که این عوامل و حوادثى که امام در پیامشان اشاره کردند، اینها را بدانند. بنده این عوامل و حوادث را خیلى خوب میدانم و میتوانم …
مفاد قطعنامه از آتشبس تا تعیین متجاوز و پذیرش آن پس از رد بهسبب مصالح
خب، من حالا اصل ماجراى قطعنامه را مختصرى تشریح کنم، با اینکه شما نسبت به آن آشنا هستید. قطعنامهى ۵۹۸ قطعنامهاى است که شوراى امنیّت در حدود یک سال پیش صادر کرده بود که چند مادّه دارد ــ شاید در حدود ده مادّه ــ که مادّهى اوّل آن، آتشبس است. بعد از آتشبس یک سرى کارهاى دیگر است؛ از جمله عقبنشینى تا مرزها، از جمله تضمین آرامش در مرزها، از جمله تعیین متجاوز و شروعکنندهى جنگ، از جمله بازسازى، از جمله استقرار یک آرامش در منطقه و از این حرفها. ما قبلاً به عللى که در گذشته توضیح دادیم، قطعنامهى ۵۹۸ را نمیپذیرفتیم و حالا به جهت همان مصالحى که اشاره شد، این را ما پذیرفتیم و قبول کردیم و قدم اوّل آن، آتشبس است؛ آتشبس را هم دبیرکلّ سازمان ملل باید متعهّد بشود و او است که این کار را انجام خواهد داد. این مسئلهى قطعنامه [است]. ما گفتیم این قطعنامه را قبول داریم. البتّه قبول قطعنامه به معناى این نیست که بمجرّد قبول، آتشبس مستقر خواهد شد؛ نه، این بسته به تلاش …
خواست اجرای همهٔ بندهای قطعنامه از راه دبیرکل سازمان ملل
… آتشبس نمیخواهیم، ما صلح میخواهیم. بنده به او گفتم که هر صلحى اگر بخواهد انجام بگیرد، با آتشبس شروع خواهد شد؛ صلح بدون آتشبس که معنى ندارد. اگر او نمیخواهد بهانهجویى بکند و آتشبس را عقب بیندازد، این حرف یک حرف غیر منطقى و غلط و غیر قابل قبولى است. ما تمام بندهاى قطعنامه را میخواهیم، نه فقط آتشبس؛ ما که تشنهى آتشبس نیستیم. این قطعنامه با همهى بندهایش بایستى انجام بگیرد؛ راه اجراى آن هم دبیرکلّ سازمان ملل است که ما این را گفتیم، دیشب هم با آقاى قذّافى این را تکرار کردیم. گفتیم همان طریقهى منطقى و قانونى و معمول خودش بایستى اجرا بشود و هیچ چیز دیگرى را ما آماده نیستیم قبول کنیم. دبیرکلّ سازمان ملل مشغول میشود، کار میکند و تحرّکات سیاسى خودش را [انجام میدهد]؛ البتّه با سرعت هر چه بیشترى این کار باید انجام بگیرد که این دشمنِ …
پذیرش قطعنامه پس از هشت سال دفاع مظلومانه، نه از سر ضعف یا عدول از شعارها
إنّنا بعد سنواتٍ ثمان من المقاومة البطولیّة الرائعة لشعبنا ضدّ نظام معتدٍ تدعمه أمریکا وروسیا وکلّ اولئک الذین یشترکون معهما فی العداء للإسلام وبعد دفاعٍ مقدّسٍ فی عطار مظلومیّةٍ وغربةٍ کاملةٍ، قبلنا القرار السادس من مجلس الأمن حول الحرب إلّا أنّ هذا القبول لم یکن على أساس ضعفٍ منّا أو عدولٍ عن شعاراتنا المقدّسة الحقّة. فإنّ من الخطاء بمکانٍ أن یتصوّر أحدٌ أنّ شعباً ثوریّاً مؤمناً متّحداً مؤمناً بالله والیوم الآخر معتقداً بالجهاد والشهادة، یقف عاجزاً ضعیفاً عن الدفاع ومن الخطاء أن یظنّ أحدٌ أنّ هذا الشعب الذی یستمدّ حیاته وقدرته من الإسلام قد خطر فی ذهنه أن ینحرف قید شعرةٍ عن الإسلام. إنّنا بقبولنا وقف إطلاق النار أوضحنا أکثر من ذی قبل شجاعتنا فی اتّخاذ القرار فی أیّ مجالٍ یحقّق مصلحة الثورة والشعب ولمّا کان دخولنا فی هذه المرحلة محقّقاً لمصالح الثورة والشعب فقد صرنا فی هذا الطریق خلف قاعدنا الکبیر. إنّ العدوّ الیوم یعیش تناقضاً واضحاً بین طبیعته العدوانیّة الدمویّة وشعاراته التی یتوجّه بها فی کلّ حین وأیّ السبیلین یختار فإنّ النتیجة سوف تکون لصالحنا. إنّنا نملک الیوم قدرة المناورة والله غالبٌ على أمره ولینصرنّ الله من ینصره إنّ الله لقویٌّ عزیزٌ …
واقعبینانه دانستن مذاکرات و جهت دادن آن به فشار بر جمهوری اسلامی
… در وصول به هدفهای خود کمک کند، ولی از این امکان بهرهای گرفته نشد. من در اینجا لازم میدانم خشنودی خودمان را از تلاشهای ایشان ابراز دارم؛ و همچنین از نخستوزیر فقید سوئد آقای اولاف پالمه - که در سمت نمایندگی دبیرکل تلاشهای دلسوزانهای کرد - به نیکی یاد کنم. سفر دبیرکل به تهران و مذاکرات سودمندی که پیرامون قطعنامهی ۵۹۸ انجام شد نیز گام دیگری در این راه بود. ما آن مذاکرات را چنانکه گویا گزارش دبیرکل به شورای امنیت نیز از آن حکایت میکند واقعبینانه و راهگشا ارزیابی میکنیم. با کمال تأسف احساس میشود که برخی از اعضای مؤثر شورای امنیت مایلند این حقیقت را مکتوم بدارند. آنها همان کسانی هستند که از آغاز تلاش خود برای تصویب این قطعنامه را به انگیزهی فشار بر جمهوری اسلامی جهت دادند.
حملهٔ دوبارهٔ عراق پس از پذیرش قطعنامه و بیرون راندن مهاجمان
… را ادامه دادید؟ میخواستید جنگ را تعطیل کنید»؛ خب خوشبختانه ــ یعنی حالا از یک نظر خوشبختانه ــ حادثهی تلخی در حملهی آخر جنگ اتّفاق افتاد، [بعد از آنکه] ما قبول کردیم، امام قبول کردند قطعنامه را؛ بنده هم به عنوان رئیسجمهور اعلام کردم و به سازمان ملل گفتم. بعد از آن، عراق به ما حمله کرد؛ بعد از آنکه ما قطعنامهی ۵۹۸ را قبول کردیم عراق که تقریباً پشت مرز رفته بود، یعنی بخصوص از منطقهی خوزستان و از همهی منطقهی اشغالی خارج شده بود دومرتبه آمد تا پادگان حمید[4] که یکی از مناطق مهم و حسّاس است، و دوباره داخل کشور آمد. بعد که نیروهای ما هجوم کردند، از همهی جای کشور حرکت کردند و رفتند تو دهن آن مهاجمین زدند و بیرونشان کردند، قضیّهی مرصاد در غرب کشور شروع شد.
تعیین تکلیف مردم در اطلاعیهٔ امام برای پس از پذیرش قطعنامه
در دوران دفاع مقدّس، در برخورد با صدّام، پس از قبول قطعنامه [هم همینطور]. شما نگاه کنید به اطّلاعیّهی امام برای قبول قطعنامه، میبینید که امام تکلیف مردم را برای بعد از قبول قطعنامه معیّن کرده بود؛ میدان مبارزه را برای بعد از رفتن خودش، برای مردم شرح داده و بیان کرده؛ این وصیّتنامه، این بیانات، بیانیّههای مهمّ سال آخر حیات امام بزرگوار (رضوان الله علیه)، اینها همه مشخّص کردن میدان مبارزه برای بعد از خود او است.
اقدامی مدبرانه و لازم در شرایط آن مقطع
… شهید ستّاری آنجا ابتکار فوقالعادهای انجام داد؛ در عبور از اروند در همان عملیّات کار بزرگی انجام گرفت. اینها همه کارهای مدبّرانه و بزرگی بود، کارهای عاقلانه بود؛ کمتر نیروی مسلّحی با این توانایی فکری و با این اقتدار معنوی و تدبیر میتواند کار را پیش ببرد. حتّی قبول قطعنامه هم در پایان کار، در آن شرایط که امام از آن تعبیر کردند به «نوشیدن جام زهر»، این هم مدبّرانه بود. در آن مقطع، این کار، کار مدبّرانهای بود، باید انجام میگرفت. اگر مدبّرانه نبود، اگر عاقلانه نبود، امام انجام نمیداد. ما از نزدیک شاهد بودیم و میدیدیم که چه دارد میگذرد؛ کار، بسیار عاقلانه بود. بنابراین، از اوّل تا آخر، مسئلهی دفاع مقدّس یک پدیدهی عُقلایی و یکی از عقلانیترین حرکات ملّت ایران بود و تحریفها را در این مورد بایستی مراقب بود.
احساس بسته شدن باب شهادت پس از اعلام پذیرش قطعنامه در سال ۶۷
… خطر و به آرزویشان میرسند و شهید میشوند. این بزرگترین سعادت است برای اینها. آن روزی که ما [پذیرش] قطعنامه را در سال ۶۷ اعلام کردیم ــ بنده خودم اعلام کردم به عنوان رئیسجمهور ــ خب گرم بودیم؛ امام دستور داده بود و اعلامیّه داده بود و ما جلسه کرده بودیم. این یک روزی که گذشت، من ناگهان ملتفت شدم که قضیّه چیست. احساسی که آن روز من داشتم، دقیقاً همین احساس بود که احساس میکردم یک جادّهی وسیعی بود، یک در بزرگی روی همه باز بود که افراد با میل خودشان میرفتند از آن در وارد میشدند که [ناگهان] این در بسته شد و بقیّه ماندند پشت این در. واقعاً تا چند روز یک غمی بر دل من مستولی شد در آن وقتی که این احساس را کردم. البتّه طول نکشید؛ به خاطر اینکه بعد از قطعنامه عراق مجدّداً حمله کرد و آمد و یک جاهایی را گرفت. من بلند شدم رفتم؛ رفتم جبهه؛ نماندم تهران. مدّتی رفتم ــ نمیدانم چقدر ــ تا یواشیواش دیگر تمام شد. بچّهها عملیّات کردند و [دشمن را] عقب راندند و چه کردند و تمام …
تردید برخی نیروهای خودی در پی پذیرش قطعنامه و پایان جنگ
عامل دیگری که وجود دارد، این است که در جبههی خودی، بعضاً به دلایلی، در پایبندی نظام به حرفها و آرمانهای خودش، تردید شد. اگر بخواهیم مثال کاملاً واضحی بزنیم -و البته در خصوص این مثال، عاملی هم وجود داشت که مشکل را تا حدودی برطرف میکرد- مسألهی قبول قطعنامهی ۵۹۸ و پایان جنگ بود که عدّهای را مردّد کرد. منتها گفتم: در آن قضیه، عاملی وجود داشت که همان وجود امام بود. چون امام کُر بود، دریا بود و مورد تردید قرار نمیگرفت، لذا عدّهی کثیر یا اکثری -نمیگویم همه- به خاطرِ گُلِ روىِ امام و به اتکای ایشان، حّجت را بر خود تمام شده دانستند. اما نفس این حرکت، خیلی از …
پر شدن جبههها از مردم پس از حملهٔ عراق در پی پذیرش قطعنامه
… که براى جَست و جهش یک ملّت وجود دارد در داخل این کشور، در جنگ معلوم میشود؛ مثلاً ما در جنگ فهمیدیم که ملّت ما یک فرصت ملّىِ فوقالعادهاى دارند و آن، این است که مردم احساس مسئولیّت دارند؛ مردم ایران اینجوری هستند؛ شاید همهى مردم دنیا اینجور نباشند؛ مثلاً تا میفهمند که بعد از قضیّهى قبول قطعنامه[9] دشمن دارد فرصتطلبى میکند و از موقعیّت میخواهد سوءاستفاده کند، ناگهان شما مىبینید آنچنان جبههها پُر میشود که در طول جنگ، کمتر سابقه دارد، یا هیچ سابقه ندارد؛ توجّه میکنید؟ بعد از قطعنامه اینجورى شد؛ قطعنامه را ما قبول کردیم، عراق حمله کرد، ناگهان مردم دیدند این دارد نارو میزند، دارد فرصتطلبى میکند؛ ناگهان همه احساس مسئولیّت کردند؛ نگفتند دیگر حالا کار گذشته؛ میخواستند قبول نکنند، چرا امام قبول کرد؟ یک ملّت میتوانستند اینجورى بگویند، نگفتند؛ یعنى این یک خصوصیّت ملّى است در ما، این را در جنگ ما میفهمیم، کمااینکه در انقلاب هم میفهمیم، در قضایاى بزرگ از …
قدردانی و تبریک برای به نتیجه رسیدن تلاشهای پیشبرد قطعنامه
بنده هم بایستى اوّلاً از شما برادران عزیز از دستگاههاى مختلف که در کار پیشبرد این قطعنامه ــ قطعنامهى ۵۹۸ ــ یک تلاش وسیع و پُرغصّه و پُردردسر را دنبال کردید و همچنین از کسان دیگرى که احیاناً با شما در این زمینهها ــ از بخشهاى مختلف ــ همکارى کردند، صمیمانه تشکّر کنم. و ثانیاً به شما به خاطر اینکه این زحماتتان بحمدالله به نتیجه رسید، تبریک عرض بکنم. به هر حال، کمک الهى را ما در طول جنگ در بخشهاى مختلف بالعیان مشاهده کردیم، و این یکى از همان کمکها است. چون در هر جنگى به موازات جبههى نظامى، یک جبههى سیاسى وجود دارد که شرایط آن با همان جبههى نظامى کم و بیش یکسان است. یعنى اگر فرض کنیم که به دشمن، در …
عقبنشینی به مرزهای بینالمللی، نخستین گام اجرای قطعنامه
… یا زیادْ مسئله نیست -که این مقدارى که دشمن اشغال کرده چقدر است- هرچه باشد؛ عقبنشینى نکردن دشمن به مرزهاى بینالمللى، تهدید صلح در منطقه است. این همان خوى تجاوزگرى است که ما چند سال نسبت به رژیم عراق آن را گفتیم، عدّهاى باور نمیکردند؛ لکن حالا ثابت میشود. وقتیکه آتشبس انجام شد، باید نیروها به مرزهاى بینالمللى عقبنشینى کنند، آن که عقبنشینى نمیکند، متجاوز است. این اوّلین قدم است و بایستى حتماً انجام بگیرد و انجام خواهد گرفت. همهی دنیا میدانند که یک ملّت انقلابى تحمّل نخواهد کرد که یک وجب از خاک او دست دشمن باشد.امیدواریم که خداوند به همهی شما برادران و خواهران، مخصوصاً کسانى که خدمتگزاران به خانوادههاى عزیز شهدا و اسرا و جانبازان و مفقودین هستند -که حقیقتاً همانطور که امام و …
جدیت در صلح در چهارچوب قطعنامه و پیشقدم نشدن در تضعیف آن
ما -همانطور که امام راحل عظیم فرمود- در سیاست خود براى رسیدن به صلح، در چهارچوب قطعنامهی شوراى امنیّت جدّى هستیم و هرگز پیشقدم در تضعیف آن نخواهیم بود؛ ولى حفظ آمادگیهاى گوناگون، مخصوصاً آمادگى روحى براى دفاعى جانانه از اسلام و انقلاب، بالاترین فریضهاى است که امروز متوجّه شما و همهی نیروهاى مسلّح است. سپاه و بسیج و ارتش باید این آمادگى را در حدّ اعلىٰ حفظ کنند و نگذارند اندک فتورى[4] در عزم و ارادهی …
خاموشی مدافعان قطعنامه پس از رفع تهدید رزمندگان از رژیم عراق
… گرفت، ما روز بعدِ آن مسئلهی اسرا را تمام میکنیم، روز بعدِ آن در مسائل گوناگون مذاکره میکنیم.و دنیاى استکبار و همین آمریکا و دولتهایى که دم از صلح میزدند، اینجا است که دارند دشمنى و خباثت خودشان را نسبت به انقلاب و نسبت به اسلام و ملّت ایران نشان میدهند. همان کسانى که داد قطعنامهی ۵۹۸ را میدادند -که همه یادتان هست، همهی ملّت ایران یادشان است؛ رؤساى جمهور، سلاطین و بعضى از همین مرتجعین- و در هر مذاکرهاى، در هر نشست و برخاستى، دم از قطعنامهی ۵۹۸ میزدند، [فریادشان دیگر] تمام شد. گویى که همهی مشکل این بود که رژیم عراق بهوسیلهی رزمندگان اسلام تهدید نشود. حالا که آتشبس شد و آن تهدید تمام شد، دیگر هیچچیز برایشان مطرح نیست!
رواج تردید در کادرهای سپاه در زمان پذیرش قطعنامه
عرضى که من علیالعجاله به برادران دارم یکى این است که کوشش کنید در کادرهاى سپاه، یأس و تردیدِ در آینده، راه پیدا نکند؛ با این بشدّت مبارزه کنید. من سال گذشته همین اوقات -که اوقات قطعنامه بود-[4] آمدم آنجاها یک قدرى گشتم؛[5] هر جا رفتم دیدم که این تردید وجود دارد. البتّه اوّل در کادرهاى پایین، بعد یواشیواش دیدیم که بین کادرهاى بالاتر هم همین تردیدها هست؛ این تردیدها نابودکننده است. خب، کارى که بنده آنوقت میتوانستم بکنم همین بود که به برادرها بگویم جاى تردید نیست؛ لکن الان ما میتوانیم عملاً نشان بدهیم که این تردید بیجا است. منتها فرصتى لازم است که بتوانیم این را بهصورت عملى و قطعى و تردیدناپذیر، در فضاى کشور تحقّق ببخشیم. شما برادران …
تعلل طرف مقابل در اجرای قطعنامه و طرفداری قاطع از صلح پایدار در منطقه
۴) نیروهاى مسلّح بیش از دیگر قشرها و مأموران نظام جمهورى اسلامى لازم است به آمادگى و استعداد انسانى و ابزارىِ خود اهمّیّت دهند. اگرچه تجربهی ده سال گذشته به همهی دشمنان ما نشان داده است که تهاجم نظامى به ملّت و کشور انقلابى ما موجب خسران و سرافکندگىِ خود آن مهاجمان خواهد شد، با این حال از آنجا که تعلّلهاى زیاد در عمل به قطعنامهی ۵٩۸ از طرف مقابل دیده شده، فلذا با تأکید بر اینکه ما بهطور قاطع طرفدار استقرار صلح باثبات و بادوام در منطقه میباشیم، ضرورى است آمادگى و استعداد نیروهاى نظامى بهطور کامل حفظ شود. ارتش و سپاه دو بازوى نیرومند نظامند و لازم است با تبادل همکاریها میان آن دو، روزبهروز بر توانایى و استعداد و قدرت آنها افزوده شود و بسیج مستضعفین که همواره مایهی مباهات بوده، باید تقویت گردد.
پابرجا بودن آتشبس و عزم پیشبرد مذاکرات قطعنامه
آنچه امروز میخواهم به شما بگویم فقط یک جمله است و آن این است که شما تا آنجایى که میتوانید آمادگیهایتان را زیاد کنید؛ نه به معناى اینکه جنگى خواهد شد؛ نه، ما خیلى بعید میدانیم که دشمنانْ تجربهی ناکامِ گذشتهی خودشان را بار دیگر تکرار کنند؛ نه به معناى اینکه ما آتشبس را متزلزل میبینیم، نه، آتشبس هست -البتّه طرف مقابل شرارتهایى میکند، لیکن آتشبس، آتشبس است، خوب است؛ مذاکرات هم ادامه دارد، به نتایج خوبى هم انشاءالله خواهد رسید، ما هم تصمیم داریم که مذاکرات مربوط به قطعنامهی ۵٩۸ را پیش ببریم، باید پیش برود و باید به یک نقطهی درستوحسابى برسد- اینها همه به جاى خود محفوظ، امّا شما که ارتش هستید نباید نگاه کنید که مذاکره در چه حال است تا شما چهکار کنید؛ نه، مذاکره هرچه هست، قطعنامه هرچه هست، طرف مقابل هر کار میخواهد بکند، این ارتباطى ندارد به اینکه ارتش بایستى هر روزش آمادهتر از دیروز باشد؛ این یادتان باشد. بسرعت باید واحدهایى که در جبهه هستند، آن نظمِ ممتاز را -آنکه شما به آن در طبقهبندى کیفیّتها …