کار امام حسین (علیه السّلام) از آنهایى است که یک سر سوزن ناخالصى در آن نیست؛ لذا شما نگاه کنید ببینید این جنس ناب، تا حالا مانده است و تا ابد هم خواهد ماند. چه کسی باور میکرد که این عدّهاى که در آن بیابان، غریبانه کشته شدند بعد عرض میکنم که غربت هم آن عنصر دوّم است و بدنهایشان را همان جا به خاک سپردند و آنهمه تبلیغات علیهشان کردند و آنجور تارومارشان کردند و آنجور بعد از شهادتِ آن بزرگوار مدینه را به آتش کشیدند داستان حرّه[5] که سال بعد اتّفاق افتاد [یادشان باقی بماند؟] یعنى بکل این گلستان را زیر و رو کردند و گلهایش را پرپر کردند؛ چه کسى فکر میکرد دیگر کسى بوى گلابى از این گلستان بشنود؟ با کدام قاعدهى مادّى جور درمىآید که دیگر برگ گلى از آن گلستان در این عالم طبیعت بماند؟ امّا شما مىبینید که هر چه روزگار گذشته، عطر آن گلستان دنیا را بیشتر برداشته. کسانى پیغمبر را که جدّ او است و …