… داشت؛ مثلاینکه شما مراجعه میکنید به رئیس فلان اداره، چون یک کاری آنجا دارید؛ چون همۀ کارها دست آن سردمداران قدرت بود و تقریباً همۀ رشتهها به آنها برمیگشت و خودشان مستقیماً نظر میدادند؛ این تشکیلات اداریای که در روزگارِ بعد بهوجود آمد در آن روز نبود. هشام که در آنجا چشمش به زید افتاد و دید یکی از فرزندان امام امیرالمؤمنین علیهالسلام از بنیهاشم در آنجا هست، وقت را مغتنم شمرد که یکقدری به او نیش بزند و بنا کرد توهینهاییکردن؛ ازجمله توهینهایی که در روایات آمده، این است که به امام باقر علیهالسلام برادر زید توهین کرد، چون امام باقر علیهالسلام معارض با هشام است. در اینجا زید ناراحت شد، احساس کرد که دیگر وقت سکوت تمام شده، نوبت به یک عمل حاد رسیده. چرا؟ برای خاطر یک کلمه حرف فقط؟ نه! چون دید که وضع نظام فاسدی که بنیامیه در رأس این نظام دارند بهرهبرداری شخصی و خصوصی میکنند و اِعمال قدرت میکنند، به جایی رسیده که …
به شهادت رساندن امام باقر (ع) با زهر
… خودش را سرشکسته و منکوب کرد، دوستان خودش را متشکّل کرد و سنگ بنایی در اسلام نهاد که مبنای بسیاری از کارهای بعدی و تلاشها و فعّالیّتها و خدمات عظیم و گرانبهای بعدی بر همان سنگ زاویه قرار گرفت و زمینه را آماده کرد برای دوران امامت امام صادق (علیه السّلام). بالاخره هم هشام طاقت نیاورد و این بزرگوار را با زهر به شهادت رساند. خداوند متعال ما را از یاران و از پیروان این بزرگوار و خاندان مطهّر اهلبیت قرار بدهد.
هشام بزرگترین شخصیت بنیامیه پس از عبدالملک
امام صادق، دو مرحله در این دوران طی میکنند؛ یکی از سال صدوچهارده تا خلافت منصور، این یک دوره است، که دوران آسایش و گشایش است. آنیکه معروف شده بهخاطر اختلاف بنیامیه و بنیعباس ائمه فرصت کردند، برای این دوران است. زمان امام باقر چنین چیزی نبود. زمان امام باقر، [زمان] قدرت بنیامیه بود و هشامبنعبدالملک، که او هم «وَ کانَ هِشامُ رَجُلَهُم»[4] مرد بنیامیه و بزرگترین شخصیت بنیامیه بعد از عبدالملک بوده. بنابراین زمان امام باقر نه، هیچگونه اختلافی بین کسی و کسی که موجب این باشد که ائمه بتوانند از فرصت استفاده کنند نبوده. برای زمان امام صادق است، آنهم برای این دوران، که دورانِ آهستهآهسته شروع [شدن] دعوت بنیعباس و گسترش دعوت اینها و اوج دعوت شیعی علوی در …
حیفومیلهای افسانهای هشام و استاندارش در عراق
… و گاه به تحریک یا به کمک سرداران مغول اموی بهپا میشد،[3] از سوی دیگر. همچنین وضع نابسامان و پریشان ملی در همهجا و مخصوصاً در عراق، [که] مقرّ تیولداران[4] بزرگ بنیامیه و جایگاه املاک حاصلخیز و پُربرکت که غالباً مخصوص خلیفه و یا متعلق به سران دولت او بود؛ و حیفومیلهای افسانهای هشام و استاندار مقتدرش در عراق، خالدبنعبدالله قَسری[5]؛ و بالاخره قحطی و طاعون در نقاط مختلف، ازجمله در خراسان و عراق و شام؛ حالت عجیبی به کشور گستردۀ مسلماننشین که بهوسیلۀ رژیم بنیامیه و به دست یکی از معروفترین زمامداران آن اداره میشد، داده بود. بر اینهمه، باید مهمترین ضایعۀ عالم اسلام را [هم] افزود؛ ضایعۀ …
گرانی محصول خلیفه در بازار کوفه
البته در تاریخ هست که آن استاندار هم دلش با هشام خوب نبود. «جان گرگان و سگان از هم جداست!»[16] چون خودش هم بهنوبۀ خود، غله داشت، مزرعه داشت و دلش میخواست که استفاده ببرد. خب دستور خلیفه هم بود و چارهای نبود. محصول خلیفه هم قیمتش گران بود. میرفت روی منبر، میگفت: مردم میگویند که خالدبنعبدالله قَسری ـ که خودِ همین استاندار باشد ـ قیمت گندم را بالا برده، خدا لعنت کند کسی که قیمت گندم را بالا برده. مردم هم میفهمیدند که گندم خلیفه است! یعنی خدا لعنت کند خلیفه را! پچپچ میکردند با همدیگر که …