انسان وقتى که به دنیا مىآید و یک دورهاى را میگذراند و از دنیا میرود، نفْس این آمدن و رفتن نشاندهندهى این است که یک هدفى را آفریننده و خالق انسان از این حرکت، از این جابهجایى دارد. ما باید کارى کنیم که هدف ما در زندگى با هدفى که خالق دارد به هم نزدیک بشود، با هم تطبیق بکند؛ این درستترین کار است. انسان زندگى را باید جورى انتخاب بکند که وقتى این زندگى تمام شد، از آنچه به دست آورده خشنود باشد، خوشحال باشد؛ در لحظات آخر زندگى که انسان دارد میرود و از این دنیا خارج میشود، احساس نکند دستش خالى است. هر چیز مادّی را، هر هدف مادّی را …
اقامهٔ عدل، حیات طیبه و نزدیکی انسانها به خدا
… شما تمام شد، آن لحظهاى که دارید میروید، مىبینید دستتان پُر است؛ چرا؟ چون دارید میروید سر یک محاسبهاى که نظر محاسبهکننده در این دورهى زندگى شما تأمین شده؛ یعنى آن کارى که او خواسته، شما انجام دادهاید، دارید میروید مأموریّتتان را به او هدیه میدهید. لذا علّت اینکه مقام شهادت اینقدر بالا و والا است، همین است که شهید در واقع همهى زندگى خودش را دارد میدهد براى آن هدف و آن مقصودى که خداى متعال آفرینش انسان را براى آن انجام داده؛ یعنى اقامهى عدل، اقامهى زندگى سعادتمندانه براى انسانها، نزدیک شدن انسانها به خدا، اقامهى احکام الهى در جامعه؛ حیات طیّبه؛ هدفها اینها است. کسى که شهید میشود در راه خدا، به این معنا است که در این راه مجاهدت کرده، تلاش کرده، و در آخر سر، در این راه جان خودش را از دست داده؛ البتّه اگر چنانچه در این راه به مرگ طبیعى هم بمیرد خیلى ارزش دارد، ولى اگر چنانچه در این راه کشته بشود ــ یعنى همان شهادت ــ …