وظیفهٔ فعالیت در حد توان برای نجات ملتها از ظلمتها
… این طورند. انبیا یک روزشان برای خودشان صرف نشده است، یک ساعتشان توجه به خودشان نبوده، همه توجه به این بوده است که این مریضها را، اینهایی که دارند خودشان را به چاه میاندازند، اینهایی که دارند خودشان را به عاقبتهای بسیار بد میاندازند، اینها را نجات بدهند. ما هم باید آن قدری که در توانمان است- البته ما کوچکتریم از اینکه بگوییم که انبیا این میکردند ما میخواهیم بکنیم- آن قدری که در توانمان هست برای نجات ملتها، برای نجات ملت خودمان و برای نجات ملتهای دیگر از این ظلمتهایی که برایشان پیش آمده است، از این گرفتاریهایی که برایشان پیش آمده است، ما باید فعالیت بکنیم و این اشخاصی که در خلاف واقع شدند و خودشان ملتفت نیستند، خصوصاً، این جوانهای تازهرس، این جوانها، این دخترها، این پسرها که این بیانصافها، اینها را به خط اعوجاجی کشاندند، انحرافی کشاندند اینها را، ما جدّیت باید بکنیم به اینکه ان شاء الله، تربیت بشوند اینها. هر کس صحبت میکند صحبت بکند که اینها را به راه راست برگرداند، تربیت کند. آنهایی که در حبس هستند تربیت بشوند ان شاء الله و آن راهی که انبیا داشتند همین بود که تربیت و تهذیب. انبیا برای انسان آمدند، برای انسانسازی آمدند، هیچ کار دیگری نداشتند؛ آمدند این …
لزوم تأسف هر انسان برای نیامدگان به خط اسلام
… اسلامی در همه کشورهای اسلامی، بلکه همه کشورهای مستضعفین، خودنمایی کند و همه ان شاء الله، تربیت بشوند همان طوری که آمال اسلام و پیغمبر اسلام بوده است. پیغمبر اسلام برای اینکه مردم تربیت نمیشدند غصه میخورد به طوری که خدای تبارک و تعالی او را تسلیت میداد؛ در مشقّت بود، خدای تبارک و تعالی به او خطاب میکند که ما قرآن را نفرستادیم که تو در مشقّت باشی.[1] و برای ملتها از پدر برای اولادش، از پدر مهربان برای اولادش، بر ملتهای عالم او بیشتر غصه میخورد و کافرها را وقتی که میدید که اینها به مجرای طبیعی انسانی نمیآمدند، برای آنها متاسف بود و هر انسانی باید این طور باشد که متاسف باشد برای آنهایی که نمیآیند به خط اسلام و خط انسانیت.