وظیفهٔ فعالیت در حد توان برای نجات ملتها از ظلمتها
… این طورند. انبیا یک روزشان برای خودشان صرف نشده است، یک ساعتشان توجه به خودشان نبوده، همه توجه به این بوده است که این مریضها را، اینهایی که دارند خودشان را به چاه میاندازند، اینهایی که دارند خودشان را به عاقبتهای بسیار بد میاندازند، اینها را نجات بدهند. ما هم باید آن قدری که در توانمان است- البته ما کوچکتریم از اینکه بگوییم که انبیا این میکردند ما میخواهیم بکنیم- آن قدری که در توانمان هست برای نجات ملتها، برای نجات ملت خودمان و برای نجات ملتهای دیگر از این ظلمتهایی که برایشان پیش آمده است، از این گرفتاریهایی که برایشان پیش آمده است، ما باید فعالیت بکنیم و این اشخاصی که در خلاف واقع شدند و خودشان ملتفت نیستند، خصوصاً، این جوانهای تازهرس، این جوانها، این دخترها، این پسرها که این بیانصافها، اینها را به خط اعوجاجی کشاندند، انحرافی کشاندند اینها را، ما جدّیت باید بکنیم به اینکه ان شاء الله، تربیت بشوند اینها. هر کس صحبت میکند صحبت بکند که اینها را به راه راست برگرداند، تربیت کند. آنهایی که در حبس هستند تربیت بشوند ان شاء الله و آن راهی که انبیا داشتند همین بود که تربیت و تهذیب. انبیا برای انسان آمدند، برای انسانسازی آمدند، هیچ کار دیگری نداشتند؛ آمدند این …
ارزشمندتر بودن هدایت یک نفر بهواسطهٔ مبلّغ در محلی کوچک از محلهای بزرگ
مرقوم شریف که حاکی از عواطف کریمه بوده موجب تشکر گردید. سلامت و توفیق جنابعالی را خواستار است. گرچه ریز برای جنابعالی ریز است، لکن اگر به واسطه شما یک نفر هدایت شود از محالّ بزرگ ارزشش بیشتر است. امید است خداوند در تبلیغات شما تاثیر کافی دهد و توفیق و تایید شما را روز افزون فرماید. از جنابعالی امید دعای خیر برای حُسن عاقبت دارم. و السلام علیکم.
لزوم تأسف هر انسان برای نیامدگان به خط اسلام
… اسلامی در همه کشورهای اسلامی، بلکه همه کشورهای مستضعفین، خودنمایی کند و همه ان شاء الله، تربیت بشوند همان طوری که آمال اسلام و پیغمبر اسلام بوده است. پیغمبر اسلام برای اینکه مردم تربیت نمیشدند غصه میخورد به طوری که خدای تبارک و تعالی او را تسلیت میداد؛ در مشقّت بود، خدای تبارک و تعالی به او خطاب میکند که ما قرآن را نفرستادیم که تو در مشقّت باشی.[1] و برای ملتها از پدر برای اولادش، از پدر مهربان برای اولادش، بر ملتهای عالم او بیشتر غصه میخورد و کافرها را وقتی که میدید که اینها به مجرای طبیعی انسانی نمیآمدند، برای آنها متاسف بود و هر انسانی باید این طور باشد که متاسف باشد برای آنهایی که نمیآیند به خط اسلام و خط انسانیت.
نیاز جامعه و فرد به قوهٔ هادی و قوهٔ عامل برای اصلاح
… این دو تا قوه با هم شد- قوه جسمانی و قوه روحانی- این ارزش خیلی پیدا میکند. قوه جسمانی برای خدمت و قوه روحانی هم برای هدایت. با قوه روحانی انسان هدایت کند خودش را و با قوه جسمانی خدمت کند. این دو قوه وقتی که مجتمع شد، یک انسان- به تمام معنا- انسان میشود. همان طور که در یک جامعه یک قوای فعاله و یک قوای هادیه میخواهد، یک «جامعه را هدایت کن» لازم است، و جامعه هم باید به آن هدایت عمل بکند، وقتی هدایت هدایتِ صحیح باشد و عمل عمل صحیح باشد، یک جامعه را راه میاندازد و یک جامعه را معتدل میکند، صحیح بار میآورد، در شخص هم همین طور است. شخص هم مثل یک جامعه میماند: یک قوه هادی میخواهد هدایت کند، و یک قوه عامله میخواهد که عمل بکند، یک عقل فعال میخواهد، یک عقل نظری میخواهد، و یک عقل عملی میخواهد [که] ادراک کند به آن عقل نظری مطالب را، و هدایت کند همین انسانْ خودش را به اینکه در راه آن مقصدی که دارد عمل بکند. همان طور که جامعه با این دو قوه اصلاح میشود، انسان هم با این دو قوه اصلاح میشود. و من امیدوارم که همین طوری که شما قوه جسمیتان بحمد الله سالم و خوب است قوای روحیتان همین طور، باشد؛ و با این دو قوه به اسلام خدمت بکنید.