خصوصیّت دیگر این است که محور در دوران امام زمان، محور فضیلت و اخلاق است. هر کس داراى فضیلت اخلاقى بیشتر است، او مقدّمتر و جلوتر است. حالا اگر به آیات و روایات مراجعه بکنید ــ که البتّه محقّقین و متتبّعین مراجعه کردهاند ــ خصوصیّات بیشترى را هم پیدا میکنید. حالا همین چهار خصوصیّت [کافى است]: جامعهاى که در آن، نشانى از ظلم و طغیان و عدوان و ستم نیست. جامعهاى که در آن، اندیشهى دینى و اندیشهى علمى انسانها در سطح بالا است. جامعهاى که در آن، همهى برکات و همهى نِعَم و همهى نیکىها و زیبایىهاى عالم بُروز میکند و در اختیار انسان قرار میگیرد. و بالاخره جامعهاى که در آن، تقوا و فضیلت و گذشت و ایثار و برادرى و مهربانى و یکرنگى، اصل و محور است. یک چنین جامعهاى را شما در نظر بگیرید؛ این همان جامعهاى است که مهدى موعود ما و امام زمان ما و محبوب تاریخىِ دیرین ما که هماکنون در زیر همین آسمان و بر روى همین زمین زندگى میکند و در میان انسانها است، به وجود خواهد آورد و تأمین خواهد کرد. این، اعتقاد به امام زمان [است].مهدویت
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
اعتقاد به ظهور امام مهدی (عج) و جامعهٔ آرمانی پس از آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در خطبههای نماز جمعه تهران به مناسبت نیمه شعبان— ۱۳۵۹/۰۴/۰۶
سیر زمانی
از ۱۳۵۹ تا ۱۴۰۳۱۳۵۹۱۴۰۳
فقط سال ۱۳۹۳همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
در مورد ماجراى اعتقاد به مهدى موعود، یعنى اینکه در آخرالزّمان شخصى از خاندان پیغمبر ظهور میکند که دنیا را پُر میکند از عدل، از دادگسترى، از نیکى، تبعیضها را از بین میبرد، ظلمها را از بین میبرد، سوءاستفادهها را از بین میبرد، فاصلههاى طبقاتى را از بین میبرد، این عقیده مخصوص شیعه نیست و همهى مسلمانها هم به آن معتقدند. در خصوصیّات و جزئیّاتش البتّه بعضى فِرَق حرفهاى دیگرى دارند، امّا اصلِ اینکه چنین دورانى پیش خواهد آمد و یک نفر از خاندان پیغمبر چنین حرکت عظیم الهى را انجام خواهد داد ــ که «یَملَأُ اللهُ بِهِ الاَرضَ قِسطاً وَ عَدلاً کَما مُلِئَت ظُلماً وَ جَورا»[2] ــ متواتر است بین مسلمانها و همه این را قبول دارند.شاهدها (۵ پاراگراف)
اصل مهدویت از ضروریات تشیع، اسلام و همهٔ ادیان
در مورد مسئلهی مهدویّت و امام زمان (سلام الله علیه) حرف گفتنی بسیار است. درست است که اصل مهدویّت از واضحات و از ضروریّات مذهب تشیّع و از ضروریّات اسلام و همهی ادیان است - امر واضحی است؛ مهدویّت با معنای خاصّ شیعی آن یعنی مشخّص شدن وجود مبارک و مقدّس مهدی (علیه الصّلاة والسّلام) که در مذاهب دیگر و ادیان دیگر این تشخّص وجود ندارد؛ مخصوص شیعه است که مهدی را میشناسد: با نام، با خصوصیّات، با پدر، مادر، خانواده؛ این هم جزو مسائل واضح و قطعی و …تلخ و پرخطر بودن مسئلهٔ امام زمان برای قدرتمندان به سبب پیوند مردم با علما
… گاهی از روی مصلحت، سازش کردهاند، امّا هرگز دلشان با آنها صاف نبوده و اغلب اوقات هم علناً با آنها درافتادهاند. این بهخاطر همین است؛ چون مرجعیّت علمای دین در جامعه، در مسائل اجتماعی، در مسائل سیاسی، در مسائل گوناگون زندگی برای قدرتمندان مایهی دردسر است. و علّت توجّه مردم به علمای دین، عبارت است از اینکه علمای دین را مرتبطین با امام زمان و نوّاب عامّ امام زمان میدانند؛ لذا مسئلهی امام زمان برای آنها بهعنوان یک نقطهی تلخ، منفی و پرخطر به حساب میآمده است و میخواستند این را یکجوری جمع کنند. این همیشه بوده؛ و امروز بیشتر از همیشه است. امروز بهخاطر مسئلهی ولایت فقیه و این تز مهمّ حکومتیای که امام مطرح کردند که ولایت فقیه را ادامهی ولایت ائمّهی هدی و استمرار آن ولایت، و نیابت از مقام ولیّعصر (ارواحنا فداه) دانستند - که همین هم هست - این برای …اعتقاد به امام زمان بخشی از جهانبینی ادیان دربارهٔ سرانجام بشر
در مورد مسئلهى امام زمان (سلام الله علیه) شماها خوب کار کردید و تلاش کردید و احاطهى به همهى جوانب قضیّه دارید؛ آنچه مهم است این است که اعتقاد به امام زمان یک بخشى از جهانبینىِ ادیان است؛ یعنى ادیان الهى همچنانکه در جهانبینىِ عمومى خودشان نسبت به عالَم، آدم، منشأ آفرینش و منتهاى سِیر حیات بشر - یعنى دربارهى مبدأ و معاد - نظر میدهند، یکى از بخشهاى این جهانبینى - این مجموعهى عظیمى که زیربناى همهى افکار و تأمّلات و احکام و قوانین و مقرّرات ادیان است - عبارت است از مسئلهى نهایت سِیر کاروان بشر در این دنیا. مسئلهى آن دنیا و آن نشئه، مسئلهى دیگرى است؛ مسئلهى آخرت است. یک مسئله این است که بشریّت دارد به کجا میرود. اگر ما جامعهى بشرى را در طول تاریخ به کاروانى تشبیه کنیم که دارد یک مسیرى را میرود، [این] سؤال مطرح است که این کاروان به کجا میرود؟ مقصد این کاروان …دوران ظهور آغاز حیات مطلوب بشر و مسیری به سوی مقصد آفرینش
اینجور نیست که وقتى به آنجا رسیدیم، یک حرکت دفعى انجام بگیرد و بعد هم تمام بشود؛ نه، آنجا یک مسیر است. در واقع باید گفت زندگى اصلى بشر و حیات مطلوب بشر از آنجا آغاز میشود و بشریّت تازه مىافتد در راهى که این راه یک صراط مستقیم است و او را به مقصد آفرینش میرساند؛ «بشریّت» را میرساند، نه آحادى از بشریّت را، نه افراد را، مجموعهها را میرساند. البتّه این به معناى این نیست که در آنوقت طبیعت بشر تغییر پیدا میکند؛ نه، طبیعت بشر، طبیعت ستیزهى درونى و درگیرى درونى میان خیر و شر است. عقل انسان هست، طبع انسان هم هست؛ غرایز …منابع قرآنی و روایی تعیینکننده و شواهد عقلی صرفاً مؤید
… زمان - مسئلهى انتظار، مسئلهى طول عمر، مسئلهى دوران حکومت، مسئلهى وظایفى که منتظرین دارند، و مسائل گوناگونى که وجود دارد - بهترین مرجع عبارت است از حدیث و آنچه از خود ائمّه (علیهمالسّلام) نقل شده، که جاى تردیدى را باقى نمیگذارد و این مهمترین مطلب است. همینطور که آقاى رىشهرى اشاره کردند، بنده هم به این معنا معتقدم که شواهد عقلى و اعتبارى بهعنوان مؤیّد میتوانند به کار بروند، [امّا] آنچه تعیینکننده و قاطع است، منابع روایى و حدیثى و قرآنى است که به اینها بایستى تکیه کرد، از اینها باید استفاده کرد. البتّه باید تنقیح[6] بشود؛ به حرفهاى سست نباید اعتماد کرد. حرف قرص کم نداریم؛ حرفهاى قوى، محکم و بنیادهاى فکرى مستحکم بحمدالله در این زمینه خیلى زیاد است و میتوان به اینها تکیه کرد و از اینها استفاده کرد.