پیگیری مصالح شخصی با قلم و گفتار، آگاهانه یا ناآگاهانه دشمنی با اسلام
گمان نکنند اشخاصی که برای مصالح خودشان قدم برمیدارند یا قلم میزنند یا گفتار میکنند، اینها با اسلام آشنا هستند؛ اینها دشمنان اسلام هستند، منتها بعضی مِنْ حَیثُ لا یَشْعُر[2] و بعضی با شعور. لکن ملت ما، این ملت میلیونی که در همه اقشار ملت هست و در همه نواحی این کشور هست و قوای نظامی و انتظامی ما که در جبههها یا پشت جبههها هستند، اینها باید مطمئن باشند که اینها همه برای اسلام الآن دارند کار میکنند، و هرگز گوش به حرفهای اشخاصی که میخواهند شما …
خطر نابودی کشور در صورت سرگرمی به مطالبات شخصی و غفلت از دشمن
اگر طبیبها، یعنی همه مردم که میخواهند مملکتشان یک مملکتی باشد، اگر دنبال این نباشند که این غده را از بین ببرند، دنبال این باشند که این زبری دست را، من خانه ندارم، من خانهام کوچک است، من در اداره حقوقم کم است، من درجهام کم است، اگر ما مشغول این مسائل بشویم، فلان آدم مثلًا چه شده است، حالا باید شکستش داد، فلان آدم احتمال میرود چه بشود، نگذاریم بشود، از این مسائلی که همهاش برمیگردد به منافع شخصی، اگر ما برویم دنبال آنها و از این غده سرطانی که مبتلا به آن هستیم و نشستند در خارج کشور ما و چشم دوختند به اینجا و عمالشان در داخل کار میکنند، خودشان در خارج کار میکنند، اگر چنانچه ما دنبال آن نرویم و برگردیم به این کارهای جزئی که مربوط به خودمان است، خدای نخواسته مثل همان مریضی که به سرطان مبتلا شد و سرطان او را کشت و دیگر دستی باقی نماند تا زبری دستی بماند، کشوری باقی نمیماند تا ناراحتیهای ما باقی بماند.
طرح نکردن گرفتاریهای شخصی در شرایط خطر برای اسلام و کشور
توجه داشته باشید به اینکه امروز روزی نیست که ما و شما و ملت ما و همه توجه به گرفتاری خودشان؛ گرفتاری شخصی، داشته باشند. یک روزی که یک گرفتاری برای اسلام دارد پیش میآید، یک گرفتاری برای کشور دارد پیش میآید، در معرض این است که مفسدها افساد بکنند و بخورند این کشور را. برگردانند به حال دیگر، که همه چیزمان از بین برود، روز این نیست که ما بنشینیم بگویم که حقوقم کم است. خانهام چه جوری است. الآن روز این نیست. باید الآن ما این کشتی که از همه اطراف موجهای بسیار خطرناک به آن متوجه است، ما باید ننشینیم حالا که، همان نظیر خود کشتی، حالا اگر چه یک عدهای در کشتی بودند و کشتی افتاد به خطر غرق، آن وقت اینها بنشینند بگویند که خانهمان چه جوری است! هیچ کس نمینشیند. همه در …
بازدارندگی اندیشهٔ منافع شخصی اقشار از قدرت الهی
حالا باید همه، همان طوری که از اول مقصد را نگاه میکردید و به مطالب خودتان توجه نداشتید، حالا هم مقصد را نگاه کنید به مطالب خودتان توجه نکنید. من این مطلب را برای شما تنها نمیگویم؛ من برای همه دارم میگویم. بازاری حالا نباید به فکر منفعت بردن باشد. کارگر به فکر این نباشد که حقوقش کم است، دهقان به فکر این نباشد که امسال زراعت چطور است، باران آمده یا نه. اینها فکرهایی است که شما را از آن قدرت بازمیدارد؛ از آن قدرت الهی بازمیدارد. شما «قیام للَّه» کردید. آن وصیتی که خدای تبارک و تعالی به پیغمبر اکرم فرمود که به آنها بگو من یک حرف دارم، یک موعظه دارم؛ هیچ چیز دیگر من نمیگویم، یک موعظه: انَّمَا اَعِظُکُم بِوَاحِدَهٍ اَن تَقُومُوا ل[1]) 55 (. نهضت کنید برای خدا. یک نفر هستی، برای خدا …
اولویت مقابله با توطئهٔ دشمن بر پیگیری مطالبات شخصی
… نمیکند. هرج و مرج است. مردم از دولتشان اطاعت نمیکنند. ادارات از رئیس ادارهشان اطاعت نمیکنند. یک مملکت این طوری قَیم میخواهد. خودشان نمیتوانند اداره کنند خودشان را. این برنامهای است که برای ما به حسب احتمال و شواهد ریخته شده است و ما از آن غافل هستیم. اینهایی که میآیند در هر جا ناراحتیها را به گوش ما میخوانند، اینها غافلند از اینکه الآن ما آن ناراحتی بزرگ را باید علاج کنیم. یک مریضی که مبتلا به سرطان است اگر طبیب بالای سرش بیاید و برود سراغ اینکه دستش یک قدری زبر است این را علاج کنیم، این طبیب، این را به کشتن میدهد، این باید سرطان را علاج کند. یک مملکتی که الآن غدههای سرطانی در آن هست ما باید فکر این باشیم که این غده سرطانی را بیرون بکشیم. اگر دنبال این برویم که حقوقمان چقدر است، در اداره درجه ما چیست، در نمیدانم- ارتش ما در چه درجهای واقع هستیم و هکذا، و مثل آن طبیبی است که سرطاندار را برداشته و این زبری دست را دارد معالجه میکند. آن سرطان کار خودش را میکند، دیگر نه دستی بماند و نه زبری دستی. این سرطانی که الآن در ایران ما هست و آن غدهای است که ولیده[2] آن غده بزرگهاست و برای آن غده بزرگ اینها کار میکنند.