… زیرا بنىعباس، منصور عباسى، سفاح، برادر منصور و دیگر کسانى که دور و بر اینها بودند روزگارى در کنار امام صادق، با دستگاه بنىامیه مبارزاتى داشتند و چون خود آنها از بنىهاشم بودند خصوصیات و ویژگیهاى کار امام صادق و ائمه را مىشناختند و لذا سختگیرى مىکردند. امام صادق که در اواخر دوران بنىامیه این امکان را پیدا مىکرد که بیاید در منى در محشر عظیم مردم در منى بایستد و امامت خود را و استحقاق خلافت خود را به صداى بلند بیان بکند، در دوران بنىعباس این فرصت را هرگز پیدا نمىکرد و منصور عباسى و ابوالعباس سفاح که در زمان امام صادق این دو خلیفهى عباسى بودند، روزبهروز فشار را بر آن حضرت تنگتر و سختتر مىکردند و منصور بعد از آنى که مشخص شد که فعالیتها و تلاشهاى انقلابى امام صادق همچنان ادامه دارد به آن حضرت بارها فرمود که «قتلنى الله ان لم أقتلک» یعنى خدا مرا بکشد، اگر تو را نکشم. بارها به منزل امام صادق افرادى را فرستاد که آن حضرت را دستگیر کنند؛ حتى یکى دو مرتبه دستور داد که آن حضرت را بکشند، اما معنویت امام صادق و ابهت و متانت الهى و معنوى آن حضرت مانع شد تا اینکه بالاخره در سن ۶۵ سالگى، امام صادق را مسموم کرد و حضرت در مدینه، در میان فرزندان و دوستان خود شهید شدند و رحلت کردند و جهان اسلام داغدار شخصیت عظیم امام صادق شد. بنده به همهى برادرانى که توان تحقیق دارند، توصیه مىکنم که در زندگى این امام بزرگوار با این دید جدید، یعنى دید چهرهى تلاشگر و پرخاشجو و مبارزهگر امام صادق، یک نگاه بکنند بار دیگر این بزرگوار را از لابهلاى اخبار و روایاتى که در زندگى آن حضرت وارد شده است …