شما را به خدا ببینید چه تحریفی صورت گرفته؛ امام صادق علیهالسلام سلالۀ نبوت، درمقابل منصور، بازماندۀ نمرود، بازماندۀ فرعون ـ و به گفتۀ خودشان، «فِرعَونُ هَذِهِ الاُمَّةِ» ـ آنطور حرفی بگوید. میشود انسان طور دیگر هم منظورش را پوشیده کند. اگر امام صادق علیهالسلام میخواست در آن مجلس کشته نشود، هزار طور دیگر حرفزدن بود؛ لزومی نداشت که یک دروغ بَیّنی به مقدسات عالم، به انبیای عالم، به این سلسلۀ حق و حقیقت در تاریخ ببندد. پس پیداست که این حرف دروغ …
تعبیر او از امام صادق (ع) به استخوانی گیرکرده در گلوی حکومت
… کسی نیست مگر اینکه یا کشته شد به شمشیر، یا اینکه او را در زندان و در تبعیدگاه شهید و مسموم کردند؟ خب من سؤال میکنم، یک قدرت قاهر زمان، چه کسی را در میدان جنگ یا در زندان یا در تبعیدگاه میکُشد و شهید میکند؟ جز یک آدم پیکارجو را؟ جز یک آدم مزاحم را؟ جز ـ به تعبیر منصور عباسی ـ استخوانخردهای را که در گلوی حکومت غدار زمان گیر کرده باشد و راه نفس را بر او گرفته باشد؟ «هَذَا الشَّجَا المُعتَرِضُ فِی الحَلقِ».[3] در چند روایت از قول منصور عباسی هست که از دور اشاره میکند به امام صادق علیهالسلام و میگوید او استخوانریزهای است که در گلوی من جا گرفته. جز این است؟ خب، امام صادق علیهالسلام را باید شهید کنند، باید مسموم کنند؛ چون مبارز است.
نخستین طرحکنندهٔ اتهام فروش خلافت به مال دنیا
… مسئلۀ تفسیر صلح است؛ فهم صلح. معاهدهای که میان امام مجتبی و معاویه منعقد شد و مشتمل بر موادی بود و به نام صلحنامۀ امام مجتبی معروف شده است. اساساً خودِ ماهیتِ این عمل، چه بود؟ آیا امام مجتبی با معاویه صلح کرد، یعنی تسلیم معاویه شد؟ یعنی با معاویه سازش کرد؟ یا آنطوریکه در آغاز کار و در اولبار، منصور عباسی پای انتقامگرفتن از اولاد مبارز و فداکار امام مجتبی بر زبان راند، و بعد از او برخی از مورخین قدیم و بسیاری از کتابنویسان جدید، همان جمله را بهکار بردهاند، خلافت را به مال دنیا فروخت؟ ماهیت صلح این بود؟ یا اینکه نه، صلح ماهیتاً مطلب دیگری بود. امام با معاویه سازش نکرد، از اهداف خود در برابر معاویه دست نکشید، به میدان مبارزه پشت نکرد؛ کار دیگری بود. این یک مسئله.
بهرهمندی حکومت غاصبانهٔ منصور از نتایج صلح
دشمن، منصور عباسی است مثلاً؛ خلیفۀ مقتدر زمان، کسی که به نام هاشمیگری بر بنیامیه غلبه پیدا کرده است و درحقیقت، خود او از جویبار صلح سیراب میشده است. اگر صلح امام حسن علیهالسلام نبود، واقعۀ کربلا هم نبود ـ اگر واقعۀ کربلا نبود، تمام انقلابهایی که امروز ما سراغ داریم، بهحسب ظاهرِ موازین تاریخی، وقوع پیدا نمیکرد و خدا میداند دنیا به چه شکلی بود ـ خودِ حکومت منصور عباسی و قدرتی که بهغصب بهدست آورده بود، از نتایج صلح امام حسن علیهالسلام بود به یک معنا. بنیعباس به نام بنیهاشم و به نام گرفتن انتقام خون حسین علیهالسلام قیام کردند و حکومت جبار و طاغی اموی را سرنگون کردند، اما وقتیکه خودِ آنها جایگزین غاصبینِ قبل از خود شدند، همان شیوهها و همان سبک حکومت به میان آمد.
مقابله با فعالیت برای حکومت امام صادق (ع) جز با کشتن
… هارون! که من دارم علیه حکومت تو مبارزه میکنم. نباید بگذارد او بفهمد که این در صراط ایجاد حکومت حق و عدلی است که در [رأس] چنین حکومتی جز علی علیهالسلام یا جز امام صادق یا امام باقر علیهماالسلام یا بندگانی که با تیپ آنها پرورش پیدا کردهاند، نمیتواند باشد. [پس] اگر استتار کند و کتمان بکند، مسلّم است که به هدف نزدیکتر خواهد شد، اما اگر چنانچه استتار نکرد، کتمان نکرد و منصور فهمید که فلانکس پیرامون امام صادق علیهالسلام دارد فعالیت میکند تا حکومت نزدیکمدت یا دورمدت امام صادق علیهالسلام را تشکیل بدهد ـ که ایجاد آن حکومت، مساوی است با مرگ منصور و نابودی دودمان عباسی ـ پیداست که منصور با یکچنین فعالیتی کنار نخواهد آمد. پیداست که منصور با آنکس که میخواهد او را بکُشد، جز با کشتن، طور دیگری روبهرو نخواهد شد؛ این خیلی روشن است دیگر. پس استتار و کتمان در میان اصحاب ائمه علیهمالسلام میتوانست آنها را به هدف و مقصدشان نزدیک کند.