نشان دادن عملی باور به معامله با خدا از سوی جوانان
آن روزی که شهید حیدریان از شهر قم با یک عدهی معدودی بلند شد رفت کردستان و در مقابل دشمن جنگیدند، آن روز ملت ایران در غربت کامل بود؛ در مقابل ما همهی اردوگاه غرب ایستاده بود؛ همهی امکانات جهانی علیه ما مجهز شده بود. چند تا جوان از قم، چند تا جوان از فلان شهر دیگر، از سراسر روستاها، از سراسر شهرها، اعتقاد به معاملهی با خدا را در عمل نشان دادند؛ «انّ الله اشتری من المؤمنین انفسهم و اموالهم بأنّ لهم الجنّة یقاتلون فی سبیل الله فیقتلون و یقتلون وعدا علیه حقّا فی التّوریة و الانجیل و القران».[1] وعدهی الهی وعدهی درستی است. صف اول، شهیدان ما قرار دارند؛ صف اول، ایثارگران ما قرار دارند - همین جانبازها - اینها پیشوایان ما شدند؛ اینها طلایهداران این جبههی حق شدند؛ رفتند باور به شهادت را، باور به معاملهی با خدا را در میدان عمل نشان دادند.
پذیرش شهادت عزیزان با آغوش باز نشانهٔ باور به معامله با خدا
… کردید، شما که این حادثهی بظاهر تلخ را تحمل کردید. از دست دادن عزیزان تلخ است، سنگین است. پدر و مادر زحمت میکشند، این دستهی گل را، این نهال عزیز بابرکت را با خون دل آبیاری میکنند، بزرگ میکنند، بعد جسد او را از جبهه میآورند؛ چیز سنگینی است، چیز آسانی نیست. پدرها، مادرها، همسرها، فرزندها این حادثهی بظاهر تلخ را با آغوش باز قبول کردند؛ نشان دادند که معاملهی با خدا را باور دارند.