رفتن به محتوای اصلی

عهد با خدا

نام‌های دیگر: عهد الهی

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

پیمان انسان با خداوند و لزوم وفا به آن.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار بسیجیان و پرسنل سپاه پاسداران استان گیلان— ۱۳۸۰/۰۲/۱۶

سیر زمانی

از ۱۳۸۰ تا ۱۳۹۵
۱۳۸۰۱۳۹۵

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

تعریف در کلام رهبر

در یک جای دیگر از این کلام عجیب و بسیار تکان‌دهنده، امام حسین علیه‌السلام به ضعف و زبونی این زبدگان جامعه اشاره می‌کند، که شماها از هیچ‌چیز حاضر نیستید بگذرید؛ نه از جانتان، نه از مالتان، نه از وجاهت و آبرویتان. نه حاضرید یک اخم کنید، نه حاضرید یک سیلی بخورید در راه احقاق حق ضعفا، «فَلا مالاً بَذَلتُموهُ» نه مالی بذل کردید، «وَ لا نَفساً خاطَرتُمْ بِها لِلَّذی خَلَقَها» نه جانتان را به مخاطره انداختید برای خاطر خدایی که این جان را آفریده بود و به شما داده بود. «وَ لا عَشیرَةً عادَیتُموها فِ ذاتِ اللهِ» حاضر نشدید به خویشاوندان خودتان، اگر از راه خدا منحرف هستند، اخم نشان بدهید و با آنها دشمنی کنید. اشاره می‌کند امام حسین به اینکه اینها چقدر درمقابل ارزش‌های حقیقی و دین خدا بی‌تفاوتند، اما درمقابلِ مسائل شخصی خودشان متعصب. «وَ قَد تَرونَ عُهودَ اللهِ مَنقوضَةً فَلا تَفزَعونَ» می‌بینید که عهد و پیمان الهی را دارند می‌شکنند و شما سکوت می‌کنید و هیچ‌چیز نمی‌گویید و می‌ترسید از اظهارنظر. چطور عهد الهی نقض می‌شود؟ عهد الهی این‌طور نقض می‌شود که در رأس کار، جبارانی قرار داشته باشند، حق مردم را ضایع کنند، به وظایف والی و حاکم اصلاً عمل نکنند و خودشان را صاحب امتیازات بی‌شمار بدانند و مردم را بندگان و بردگان خودشان به‌حساب بیاورند، برای مردم ارزش قائل نشوند؛ عهد خدا این‌طور شکسته می‌شود. «وَ اَنتمُ لِبَعضِ ذِمَمِ آبائِکُم تَفزَعونَ» اما شماها ـ که درمقابل پیمان الهی این‌قدر بی‌تفاوت هستید ـ اگر تعصبات جاهلی خودتان و پیمان‌های آبا و اجدادی خودتان از بین برود، دادوفریاد به راه می‌اندازید.

مصداق آیهٔ صدق عهد شدن جوانان و پاسداشت این پیمان

یقیناً شما جوانان با این شور و این ایمان و این احساسات پاک خواهید توانست خودتان را مصداق این آیه‌ی شریفه قرار دهید: «من المؤمنین رجال صدقوا ما عاهدوا اللَّه علیه».[1] صدقِ عهد و پیمان با خدا این است؛ این عهد و پیمان را مستحکم کنید و پاس بدارید. ارتباط خود را با خدا روزبه‌روز مستحکم‌تر کنید و پیوند با مناجات و تضرّع را از دست ندهید. این پیوندی است که دلهای شما را روشن و منوّر خواهد کرد.

نقض آن با حاکمیت جبارانِ ضایع‌کنندهٔ حق مردم

… اینها چقدر درمقابل ارزش‌های حقیقی و دین خدا بی‌تفاوتند، اما درمقابلِ مسائل شخصی خودشان متعصب. «وَ قَد تَرونَ عُهودَ اللهِ مَنقوضَةً فَلا تَفزَعونَ» می‌بینید که عهد و پیمان الهی را دارند می‌شکنند و شما سکوت می‌کنید و هیچ‌چیز نمی‌گویید و می‌ترسید از اظهارنظر. چطور عهد الهی نقض می‌شود؟ عهد الهی این‌طور نقض می‌شود که در رأس کار، جبارانی قرار داشته باشند، حق مردم را ضایع کنند، به وظایف والی و حاکم اصلاً عمل نکنند و خودشان را صاحب امتیازات بی‌شمار بدانند و مردم را بندگان و بردگان خودشان به‌حساب بیاورند، برای مردم ارزش قائل نشوند؛ عهد خدا این‌طور شکسته می‌شود. «وَ اَنتمُ لِبَعضِ ذِمَمِ آبائِکُم تَفزَعونَ» اما شماها ـ که درمقابل پیمان الهی این‌قدر بی‌تفاوت هستید ـ اگر تعصبات جاهلی خودتان و پیمان‌های آبا و اجدادی خودتان از بین برود، دادوفریاد به راه می‌اندازید.

صادقانه بودن پیمان مؤمنان با خدا مایهٔ پیشرفت کارها و رفع مشکلات

… خطّ روشن و مستقیم امّت اسلامی در هنگامه‌های دشوار، در چنبره‌های سخت زمانه و روشن‌کننده‌ی راه امّت است. معلوم میکند که اگر امّت اسلامی در هر برهه‌ای، در هر دوره‌ای دچار مشکلاتی شد -از قبیل همان مشکلاتی که در این آیات به آنها اشاره شده است- راه چیست. مِنَ المُؤمِنینَ رِجالٌ صَدَقوا ما عاهَدُوا اللهَ عَلَیه؛[1] وقتی پیمان با خدا و معاهده‌ای که دلهای مؤمن با خدا بسته‌اند صادقانه باشد، همه‌ی کارها پیش خواهد رفت؛ همه‌ی مشکلات برطرف خواهد شد. البتّه زندگی موانع دارد، مشکلات دارد، هیچ جادّه‌ی آسفالته‌ای در مقابل هیچ ملّتی نیست؛ باید راه را با همّت خودشان، با کوشش خودشان هموار کنند، صاف کنند و به سمت اهداف خودشان حرکت کنند. ملّتهایی که به اوج معنویّت و مدنیّت و رفاه و سعادت رسیدند، این‌جوری حرکت …

پرسش از انبیا و مؤمنان دربارهٔ صدق در پیمان الهی

… اللهُ الصَّدِقینَ بِصِدقِهِم و یُعَذِّبَ المُنافِقینَ اِن شاء.[5] در مورد پیغمبران بزرگ، نقطه‌ی مقابل صادق را کافر قرار داد: و اَعَدَّ لِلکفِرینَ عذاباً اَلیما.[6] در مورد این مؤمنین، نقطه‌ی مقابل صادقین را منافقین قرار داد، که در اینها نکته‌هایی هست. از من و شما هم سؤال میکنند درباره‌ی وعده و عهدی که با خدا کردیم؛ ما با خدا معاهده داریم. حالا در این آیه‌ی شریفه -مِنَ المُؤمِنینَ رِجالٌ صَدَقوا ما عهَدوا الله عَلَیهِ- این عهدی که میگوید مؤمنین با خدا بسته‌اند و بعضی از مؤمنین به این عهد به‌نیکی وفا کردند و پای این عهدشان ثابت‌قدم ماندند، همان است که چند آیه قبل در همین سوره‌ی مبارکه میفرماید …

سود وفای به عهد با خدا و زیان شکستن آن برای خود انسان

… است، کالای معنوی هم داریم. معارف ما، درس ما، قرآن ما، سنت ما، احادیث ائمه‌ی اطهار (علیهم‌السّلام)، اینها همه، سرمایه‌های ماست. اگر چنانچه به این سرمایه‌ها توجه کنیم، از آنها استفاده کنیم، خودمان را از آنها محروم نکنیم، پیش میرویم؛ «ان احسنتم احسنتم لأنفسکم»؛ اگر به دست خودمان خود را محروم کردیم، «و ان اسأتم فلها».[4] «و من اوفی بما عاهد علیه الله»؛ اگر چنانچه به آنچه با خدا معاهده کردیم، عمل کردیم، «فسیؤتیه اجرا عظیما»؛[5] اگر چنانچه نه، آنچه را که با خدای متعال معاهده کردیم و قرارداد گذاشتیم، شکستیم، «فمن نکث فانّما ینکث علی نفسه»،[6] علیه خودمان کار کرده‌ایم.