نقد تعبیر فرزندی خدا و ریشهٔ آن در شرک یونان و روم
این رابطهى بین انسان و خدا را در بعضى از ادیان مثل مسیحیّت، به جاى بندگى، رابطهى پدر و فرزندى معرفى کردهاند که انسانها همه فرزند خدایند. در تعبیرات مسیحیّت این جورى است: فرزند خدا. خب، «فرزندى» تعبیر غلطى است از این رابطه، فرزندى یعنى چه؟ ببینید؛ اینکه در «قُل هُوَ الله»[14] قرآن، هر روز شما تکرار میکنید: لَم یَلِد وَ لَم یولَد،[15] به خاطر این است که هنوز در دنیا تفکّرى وجود دارد که همین تفکّر مسیحیّت است که زاییدهى تفکّرات شرک روم و یونان قدیم است، که آنها خدایان را پدرها و مادرها میدانستند براى بشر و جوامع بشرى. این مسیحیّت فعلى تغذیهشدهى از پستان آن شرک دوران تمدّن یونان و روم باستان است. فرزند خدا بودن حرف غلطى است. یعنى خداى متعال اگر بنا شد این قدر محدود شد که جسم شد و تولید کرد مثل بقیّهى اجسام که تولید میکنند، این دیگر خدا نیست. آن مفهوم خدا که انسان در مقابل آن خاضع است، باید مفهوم بىنهایتى باشد که مصداق آن مفهوم ــ که ذات مقدّس پروردگار عالم است ــ بایستى بکلّى …