یک وقتى در جمع آقایان گفتهام،[9] شاید هم خودتان دیده باشید؛ مرحوم آمیرزا حسین نورى (رضوان الله تعالى علیه)، محدّث عالىمقام کتابى دارند به نام لؤلؤ و مرجان؛ دنبالهى این اسمِ لؤلؤ و مرجان این است: در شرایط پلّهى اوّل و دوّم منبر روضهخوانان؛ یک کتاب ایشان نوشته که نگویند ما که ادّعاى علم نداریم، ادّعاى اجتهاد نداریم، ادّعاى ارشاد مردم نداریم، و فقط روضهخوانیم؛ نخیر، پلّهى اوّل و دوّم منبر [هم شرایطى دارد]. سابق این منبرهاى چندپلّه که بود، همه نمیرفتند آن بالاى منبر بنشینند، وعّاظ درجهى اوّل چرا، لکن متوسّطین و پایینها، همین پلّهى اوّل مىنشستند؛ این حرمت را نگه میداشتند. کار خوبى هم بود، حالاها هم خوب است همین …