نگارش کتاب لؤلؤ و مرجان دربارهٔ شرایط منبر روضهخوانان
در صد سال پیش تقریباً یا اندکى کمتر، مرحوم حاج میرزا حسین نورى کتابى نوشت به نام لؤلؤ و مرجان در شرط پلّهى اوّل و دوّم منبر روضهخوانان؛ این اسم کتاب است. آن وقت یک محدّثى که دلسوز بود، روشنفکر بود، آگاه بود، به فکر این بود که پلّهى اوّل و دوّم منبر ــ شاید پلّهى اوّل مثلاً آن روز روضهخوانها و مرثیهخوانها مىنشستند، پلّهى دوّم وعّاظ مثلاً مىنشستند ــ هر کدام شرایطى دارد، بىشرط نمیشود وارد این میدان شد. آن روز آن بزرگوار مینوشت و در محدودهى دید آن زمان میدید؛ امروز شما در یک محدودهى وسیعترى مىبینید و میتوانید آن را عمل بکنید که چه کسى به صورت مجاز و مورد قبول جامعهاى که بر این کار نظارت دارد برود منبر و چه بگوید و کِى و کجا؛ نه به معناى نسخهنویسى و دست …
نگارش کتاب لؤلؤ و مرجان دربارهٔ شرایط روضهخوانان
یک وقتى در جمع آقایان گفتهام،[9] شاید هم خودتان دیده باشید؛ مرحوم آمیرزا حسین نورى (رضوان الله تعالى علیه)، محدّث عالىمقام کتابى دارند به نام لؤلؤ و مرجان؛ دنبالهى این اسمِ لؤلؤ و مرجان این است: در شرایط پلّهى اوّل و دوّم منبر روضهخوانان؛ یک کتاب ایشان نوشته که نگویند ما که ادّعاى علم نداریم، ادّعاى اجتهاد نداریم، ادّعاى ارشاد مردم نداریم، و فقط روضهخوانیم؛ نخیر، پلّهى اوّل و دوّم منبر [هم شرایطى دارد]. سابق این منبرهاى چندپلّه که بود، همه نمیرفتند آن بالاى منبر بنشینند، وعّاظ درجهى اوّل چرا، لکن متوسّطین و پایینها، همین پلّهى اوّل مىنشستند؛ این حرمت را نگه میداشتند. کار خوبى هم بود، حالاها هم خوب است همین …
کتاب لؤلؤ و مرجان دربارهٔ شرایط روضهخوانان
البتّه این مخصوص منبرها هم نیست؛ من نسبت به همهى مراسم عزادارى عرض میکنم؛ نوحهخوانى هم همینجور است، روضهخوانى هم همینجور است. مرحوم حاجى نورى[8] (رضوان الله علیه) کتاب نوشت دربارهى شرایط روضهخوان؛ «لؤلؤ و مرجان در شرایط پلّهى اوّل و دوّم منبر روضهخوانان»، اسم کتاب ایشان بود. روضهخوانى هم شرایط دارد؛ مدّاحى هم شرایط دارد؛ نوحهى سینهزنى خواندن هم شرایط دارد؛ باید آن کسانى که اینها را تهیّه میکنند، میسرایند، میخوانند، مواظب باشند که درست بر طبق معارف اسلامى حرف بزنند تا این سینهزنى، تا این روضهخوانى، تا این نوحهخوانى قدمى باشد …