﴿مَن يَرتَدَّ مِنكُم عَن ديِهِ﴾ هرکه از شما از دین خود بازگردد و مرتد شود، ﴿فَسَوفَ يَأتِي اللهُ بِقَومٍ﴾ خواهد آورد خدا مردمی را ـ این مردم همان مردم ایدهآل اسلامیاند. آن جامعۀ ایدهآل اسلامی، از لحاظ پیوندها و رابطههای داخلی و خارجی اینجورند که در این آیه آمده است ـ ﴿فَسَوفَ يَأتِي اللهُ بِقَومٍ يُحِبُّهُم﴾ خدای متعال جمعیتی را پدید خواهد آورد که خودِ خدا آنها را دوست میدارد، ﴿وَ يُحِبّونَهُ﴾ آنها هم خدا را دوست میدارند. ما هم خدا را دوست میداریم؟ نه! این یکذره محبتی که شما گاهی اوقات میگویی ای خدا قربانت بروم ـ که هیچ احتیاجی به اینجور قربانی گفتن هم و قربانی کردن هم ندارد خدا ـ و تازه دروغ هم میگوییم ما، قربان خدا بههیچصورت حاضر نیستیم برویم، این دوستی نیست. محبت خدا، ﴿قُل اِن كُنتُم تُحِبّونَ اللهَ فَاتَّبِعوني يُحبِبكُمُ اللهُ﴾[14] است. این قرآن است. اگر خدا را دوست دارید، از من که پیغمبرم متابعت کنید تا خدا هم شما را دوست بدارد. پس ﴿يُحِبُّهُم وَ يُحِبّونَهُ﴾؛ یعنی اینها صددرصد تسلیم فرمان خدا بودند، که مورد محبت خدا بودند.محبت الهی
نامهای دیگر: محبت به خدا، محبت خدا، حب الهی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
دوستی میان انسان و خدا و نشانهها و لوازم آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار گروه «ورزش و سرگرمى» صدا— ۱۳۷۱/۱۰/۰۱
سیر زمانی
از ۱۳۷۱ تا ۱۴۰۱۱۳۷۱۱۴۰۱
فقط سال ۱۳۷۱همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
نبود بیم زوال در وصل عرفانی و معنوی با خدا
… وصل هم، باز محنت دارد: «نیست در بعد جز امید وصال / هست در قرب، همه بیم زوال.» حداقلش این است. دغدغه دارد که این حالت خوش، این قرب، این وصال، زایل خواهد شد. همهی امکانات مادی اینگونه است؛ جز محبت معنوی، جز قرب معنوی، جز سرور معنوی، که اصلاً تمام شدن ندارد. یعنی کسی که واقعاً به خدای متعال محبت پیدا میکند، بیم زوال دارد!؟ در وصل خدا، یعنی آن وصل عرفانی و معنوی، بیم زوالی هست!؟ نه.