[در] دنبالۀ نامه، امیرالمؤمنین علیهالصلاةوالسلام به جناب محمدبنابیبکر، فرمودند: «اِشتَدِّ عَلَی الظَّالِمِ وَ خُذ عَلَیهِ» ـ یکی از دستورات اساسی و اولیه این است ـ در محیط حکومت تو قهراً کسانی هستند که تعدی میکنند، ظلم میکنند، یا به زیردستان خود، یا به آحاد مردم. مثل کسانی که اموال اینوآن را غصب میکنند، یا زورگویی میکنند، و امثال اینها، که این ظلم است. دایرۀ ظلم گاهی محدود است، گاهی هم وسیع است، بهقدر یک کشور، بهقدر یک شهر. فرمود بر اینها سخت بگیر، سختگیری کن! با ملایمت و نرمش و گذشت، با ظالم رفتار نکن! سختگیریکردن هم به این نیست که ما به او ظلم کنیم، بایستی جزای ظلمِ او را به او بچشانیم. سختگیری به این است. «و خُذ عَلَیهِ» یعنی مؤاخذه کن! از او صرفنظر نکن!مبارزه با ظلم
نامهای دیگر: مبارزه با ظالمان، مبارزه با حکومت ظالم
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
ایستادگی در برابر ستم و ستمگران و تکلیف دینی آن.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در خطبههای نماز جمعه تهران به مناسبت نیمه شعبان— ۱۳۵۹/۰۴/۰۶
سیر زمانی
از ۱۳۵۹ تا ۱۴۰۳۱۳۵۹۱۴۰۳
فقط سال ۱۳۸۸همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۲ پاراگراف)
دعوت اسلام به ایستادگی در برابر ظلم و دفاع از مظلوم
ما از خاستگاه اسلام حرف زدیم، اما آنچه که اسلام برای بشریت و برای سعادت انسان در نظر گرفته است، سودش و فایدهاش مخصوص معتقدین به اسلام نیست. اسلام میگوید در مقابل زور گوئی و ظلم بایستید؛ از مظلوم دفاع کنید؛ از فشار قدرتمندان زورگو نهراسید؛ در مقابل توطئهی شیادانی که راهزن زندگی بشرند، هشیار باشید. اسلام میگوید انسانها به فطرت خودشان برگردند. اسلام طرفدار حق است، طرفدار عدل است. این چیزها درمانهائی برای درد بشریت است. بشریت در طول تاریخ از ظلم و بیعدالتی و تبعیض رنج برده است. نسلهای بشری از …ناروا بودن سکوت و بیطرفی عالم دین در برابر ظلم
آنچه در درجهی اول من در این جمع نورانی و معنوی به نظرم میرسد که عرض کنم، همین حکایت سنگینی مسئولیت است. علماء دین در اسلام، پیشروان اصلاح و ترقی و پیشرفت ملتند. این مسئولیت بر عهدهی عالمان دین گذاشته شده است. اینکه در خطبهی نهج البلاغه هست که: «و ما اخذ اللَّه علی العلماء ان لا یقارّوا علی کظّة ظالم و لا سغب مظلوم»؛[1] یعنی عالم دین در مقابل ظلم، بیعدالتی، تجاوز انسانها به یکدیگر نمیتواند ساکت و بیطرف بماند. بیطرفی در اینجا معنا ندارد. فقط مسئله این نیست که ما حکم شریعت و مسئلهی دینی را برای مردم بیان کنیم. کار علماء کار انبیاء است. «انّ العلماء ورثة الأنبیاء».[2] انبیاء کارشان مسئلهگوئی فقط نبود. اگر انبیاء فقط به این اکتفا میکردند که حلال و حرامی را برای مردم بیان کنند، این که مشکلی …