… بود، زمان قاجار چه خبر بود، حالا چه خبر است؟ دیگر زمان پهلوی را که همه میدانید چه خبر بود. این کمال بیانصافی است که یک کسی بگوید «آن وقت هم مثل حالا، حالا بدتر از او». یا کمال بیاطلاعی، لجاجت، انسان لجاج، وقتی لجاجت پیدا میکند نمیداند خودش هم چه میکند. میگویند که یک دستهای از اهل جهنم که در عذاب بودند یک وقت دیدند آرام شد- در روایت است ظاهراً- گفتند چه شد؟ گفتند «پیغمبر عبور میکند» گفتند «درها را ببندید نبینیم». آن کسی که جهنمی هست این طوری است، «درها را ببندید» با اینکه آرام شده است، با اینکه عذاب را برداشتند. عذاب باشد، لکن پیغمبر نباشد! فساد باشد، لکن جمهوری اسلامی نباشد! در خیابانها آن مفسدههای علنی باشد، لکن جمهوری اسلامی نباشد! اینها یک دردی است که دوای او پیش حضرت عزرائیل[8]- سلام الله علیه- است.
نقد بازی گرفتن مقدرات ملت از روی لجاجت
و یک نصیحتی هم به دولت میکنم که آقا! شما یک آدم عادی هستید، آبرویت را میریزی، برو کنار. «من سرِ لج افتادهام»! آخر برای چه انسان سر لج بیفتد و یک ملتی را، مقدرات یک ملتی را مَلْعبه کند که «من لُرَم، سر لج افتادم»! حتماً باید با پسگردنی ردشان کنند؟ خوب، مثل آدم بیا توبه کن. بگو صحیح است حرفهای ملت، امر امرِ ملت است.