ناسازگاری بدکاری، بیکارگی و شایعهپراکنی در ادارات با نظام اسلامی
… از جهات معنوی. در نظام اسلامی، یکی از شعارهای همیشه زنده این است که هر کسی باید در صدد خودسازی باشد. باید برگناهان خود گریه کند؛ از بدیهای خود استغفار و توبه کند؛ کارهای خوب خود را زیاد کند؛ کارهای بدش را کم کند و هر ارتباط غلطی را تبدیل به ارتباط درست کند. اگر نظام اسلامی این است، ما نمیتوانیم قبول کنیم که در نقطهای از ادارهای، بدکاری و بیکارگی و شایعهپراکنی باشد. چند نفر حقوق دولت را بگیرند و بنشینند صبح تا ظهر شایعهپراکنی کنند، حرف مفت بزنند، دلسردی و یأس ایجاد کنند و آدمهای خوب را مورد طعن و اهانت و مسخره قرار دهند! مگر چنین چیزی میشود؟! آن وقت، در کنار آنها هم یک عدّه آدمهای مؤمن، مشغول کار باشند. این و آن یکسانند؟ هرگز چنین چیزی نیست.
رشوهخواری و دلسرد کردن مراجعان و لزوم شناسایی عاملان آن
… منتقل کنید؛ که حالا آن مراکز، یا مقام بالاتر است یا دوایر دیگریست که آنها باید مطّلع باشند. یک وقت، کسی فساد ایجاد میکند؛ کسی اختلال در کارها ایجاد میکند؛ کسی رشوهخواری میکند؛ کسی مراجعین را معطل میکند؛ کسی مراجعین را دلسرد میکند... او باید شناسایی شود. بعضی کسان در برخی از تشکیلات دولتی هستند که مراجعین را دلسرد میکنند. کارشان این است که هر کس به آنجا مراجعه کند، وقتی برگردد، نسبت به همه تشکیلات، عقدهدار خواهد شد. کارشان اصلاً این است: دشمن و ناراضیدرستکردن! اینها باید شناسایی شوند. چه کسی میتواند اینها را در داخل تشکیلات عظیم کشور شناسایی کند؟ چه کسی میتواند اینها را به جاهای خودش معرفی کند؛ به مسؤولین معرفی کند که مجازات یا تعقیبشان کنند؟ چه کسی میتواند از نفوذ عناصر دشمن در داخل بعضی از تشکیلات ما جلوگیری کند؟ انجمنهای اسلامی!