یک حرفى را من چند سال قبل از این از یک فرد نظامى سابقهدار و کارآمدى شنیدم، بعد آن را در عملِ فرماندهان نیروهاى مسلّح بارها مشاهده کردم و تجربه کردم؛ و آن، این بود که او میگفت ــ و درست هم هست ــ که فرماندهى یک جوهرى از رهبرى در خودش باید داشته باشد و دارد و بدون آن فرماندهى نیست.[1] فرماندهى فقط فرمان دادن نیست که بکن یا نکن؛ فرماندهى یک امر معنوى است، یک نوع رهبرى است، یک نوع ادارهى همهجانبه است، یک چیز متّکى به ذهن، احساس، عمل، جسم و روح [است]؛ یک چیز اینجورى است؛ این فرماندهى با سازماندهى صحیح، با سازمان صحیح ــ شکل سازمانى صحیح ــ همان چیزى است که در نیروهاى مسلّح موجب کارایى کامل میشود. آن وقت ابزارها به کار مىافتد؛ ابزارها اگر کهنه است، نو میشود؛ اگر نو است، نگهدارى میشود؛ ابزارها به وجود مىآید و ساخته میشود؛ بدون این فرماندهى، بدون این سازماندهى ابزارهاى نو هم از کار مىافتد؛ ابزارهاى کهنه هم زود از رده خارج میشود؛ همانهایى که نو هم هست، به درد نمیخورد؛ کمااینکه نمونهاش را، نظایرش را، هم در برخى از بخشهاى تشکیلات نیروى مسلّح خود ما مشاهده کردید ــ شماها بیش از من در جنگ مشاهده کردید؛ یک جاهایى ابزار هم بوده، [امّا] بىفایده ــ و هم در برخى از کشورهاى دیگر و بعضى از همین کشورهاى خلیج فارس الان مشاهده میکنید؛ ابزارهاى مدرن در اختیارشان است، آن چیزى که کسر دارند، ابزار نیست؛ امّا به خاطر کمبود آنچه کمبود واقعى است در یک نیروى مسلّح، وجودشان کالعدم است، مثل صفر است؛ آن چیزى که هست هیچ چیز نیست؛ مجبورند دیگرى بیاید از اینها دفاع کند و آنها را در آغوش بگیرد و در بازوى خودش نگه دارد.فرماندهان نظامی
نامهای دیگر: فرماندهان، فرماندهان ارتش، فرماندهان دفاع مقدس، فرماندهی نظامی، فرماندهان نیروهای مسلح، فرماندهی، فرماندهی اسلامی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
فرماندهان یگانهای نیروهای مسلح، ویژگیها و وظایف آنان و جایگاه فرماندهی.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار نمایندهی ولیفقیه و مسئولان دفاتر حوزهی نمایندگى ولیفقیه در سپاه پاسداران انقلاب اسلامى— ۱۳۶۸/۱۱/۰۷
سیر زمانی
از ۱۳۶۸ تا ۱۴۰۴۱۳۶۸۱۴۰۴
روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.
تعریف در کلام رهبر
نکته دیگر این است که فرماندهىِ نظامی مثل مدیریّتهای غیرنظامی نیست. فرق است بین یک فرمانده نظامی و مدیر یک سازمان یا یک کارخانه یا یک اداره. در فرماندهی، رهبری وجود دارد. جوهر فرماندهی، رهبری است. فرمانده نظامی فقط به ابلاغ آییننامه و دستور نمیپردازد، بلکه مجموعه تحت فرماندهی خود را رهبری میکند؛ یعنی فکر و جان و دل آنها را هم مانند جسم آنها هدایت مینماید. برای این کار، خود را آماده کنید. مجموعه تنها و جانها و دلهایی که تحت فرماندهی شما باید کار بزرگ دفاع از عزّت و افتخار را انجام دهند، محتاج دانش و خرد و صفات والای انسانی شما هستند. پرهیزکاری و تقوا و حلم و بردباری و صبر و پافشاری و استقامت شما در مقابل دشواریها و غلبه بر موانع میان راه؛ توکّل شما به خدای بزرگ و اعتماد به حمایت و کمک او و دیگر خصال والای انسانی، چیزهایی است که شما برای رهبرىِ مجموعههای تحت فرماندهىِ خود به آنها نیاز دارید.شما بخشی از این مجموعهی حساس و مهم هستید -نیروهای مسلح حساسند- این را باید حفظ کنید، این را باید ادامه دهید. من الان در جمع فرماندهان محترم یک جملهای را از قول یک فرمانده نظامی نقل کردم. او اوائل انقلاب آمد پیش من، یک جملهای گفت، من خیلی از این جمله خوشم آمد - و درست است - که تا حالا هم یادم مانده است. گفت: در فرماندهی، عنصری یا جزئی از رهبری وجود دارد. شماها فرماندهان آیندهی نیرو و ارتش هستید؛ باید قدرت رهبری را در خودتان تقویت کنید. فرماندهی، یعنی بکن و نکن، امر و نهی؛ رهبری، یعنی حرکت، رفتار و نشان دادن شاخصهائی که جای آن بکن و نکن را بگیرد؛ بدون بکن و نکن، حرکت ایجاد کند؛ حرکتی از روی دل. به جای ارتباط گرفتن با جسمها، باید با دلها ارتباط وجود داشته باشد؛ این را باید در خودتان به وجود بیاورید و در خودتان تقویت کنید. اگر این شد، آن وقت پیروزی برای کشور ما و برای ملت ما حتمی است. یعنی در لحظات دشوار و لحظات سخت، این احساس و این حالت به کمک انسان میآید. و من در این خصوص، نمونههائی را دیدم. حالا بعضی از چهرهها که خب، خیلی معروفند و اینها را همه میشناسند؛ شهید صیاد شیرازی، شهید بابائی؛ اینهائی که از اول جنگ تا آخر جنگ بودند و به شهادت رسیدند؛ اما در بدنه هم من افراد زیادی را از این قبیل دیدم؛ در نیروهای مسلح، در دوران جنگ؛ هم در خود جبهه، هم در جلسات تصمیمگیری و تصمیمسازی در پشت جبهه؛ این هم خیلی مهم است. غالباً حرکاتی که در صفوف مقدم انجام میگیرد، ناشی است از عزمها و ارادههائی که خیلی از آن ارادهها در پشت جبهه منعقد میشود و شکل میگیرد. اگر این ارادهها صادقانه باشد و بتواند خودش را به لایههای جلو برساند، آن وقت آن شجاعتها اتفاق میافتد؛ که انسان گاهی اوقات این شجاعتها را به طور بارز و برجسته مشاهده میکرد. اینها را بایستی در نظر داشته باشید.شاهدها (۳۳ پاراگراف)
قوام یگان نظامی به سازماندهی و فرماندهی دارای اختیار و توان
… است، این یک چیز دیگر. بنابراین اگر سازماندهى نداشت، لشکر نیست؛ ده برابر هم آدم باشند، ارزش نظامى ندارد -مثل این است که مسلّح نباشند؛ همانطور که سلاح شرط اصلى است- مثل اینکه اصلاً آدمى نباشد. اینجورى است. وقتى سازماندهى نبود، اصلاً مثل اینکه کسى نیست. اگر سازماندهى بود، امّا رأسى در رأسش نبود و فرماندهاى آن بالا قرار نداشت، باز هم فایدهاى ندارد. معناى نبودنِ فرمانده این نیست که جسم فرمانده نباشد؛ اگر فرمانده خودش بود، امّا اختیارات فرماندهى نداشت یا قدرت فرماندهى نداشت یا عُرضهی فرماندهى نداشت -فرق نمیکند- دیگر فرماندهى نیست. پس یکى از اصول اوّلیّه و معیارهاى اصولى ما این است که در کار فرماندهىِ فرمانده، باید اختلال از ناحیهی حوزهی نمایندگى به وجود نیاید. همچنان که چون کار علم و عمل و حفظ جهت در سپاه پاسداران انقلاب اسلامى یک امر عنصرى است، روحى است در کالبد، از طرف فرماندهى هم …پیشگیری از خسارت در جبهه با تقوا و غفلت نکردن فرماندهان
… این مبارزه نمیتوانست آن منش و شخصیّتى را از خود بُروز بدهد که محور بشود براى یک چنین حرکت عظیمى و کار به اینجا منتهى بشود؛ تقواى او، او را به اینجا رساند؛ تقواى او، او را حفظ کرد. اگر در یک نظامى مسئولان نظام باتقوا باشند، فساد در آن نظام راه پیدا نمیکند. اگر در یک جبههى جنگ، مسئولان و فرماندهان باتقوا باشند، تقوا ــ یعنى همین مراقبت دائمى از خود ــ موجب میشود که هیچ خسارتى وارد نشود؛ نهاینکه اگر نیروها نابرابر بود، دشمن احیاناً به یک پیشروىاى نائل نخواهد شد؛ چرا، خواهد شد امّا این تقوا موجب میشود که در موقع نابرابرى کارى بکنید که انسان در موقع نابرابرى خواهد کرد؛ یعنى غفلت نکند، کار نابجا [از او] سر نزند. اگر آن کارى که در آن هنگام باید کرد انجام بدهید، خسارت حاصل نخواهد شد؛ تقوا. در همهى میدانهاى زندگى این عامل عظیم [کارا است].ناتوانی سپاه بیکادر و بیفرمانده از سازماندهی و جنگ
… روی نقطهضعفهای بشری انگشت میگذاشت، پول میداد، تطمیع میکرد، وعدۀ مقام میداد، حتی وعدۀ خویشاوندشدن میداد. البته در کنارش تهدید هم میکرد. از تمام ضعفهای بشری استفاده میکرد. نتیجه این شد که یک بخش عظیمی از سران سپاه امام حسن رفتند ملحق شدند به معاویه. حضرت ناگهان نگاه کرد، دید سپاهی دارد بدون کادر! مردم معمولی بودند، اما کادرها نبودند. سرباز، بیفرمانده امکان حرکت ندارد، سازماندهیاش ممکن نیست، جنگیدنش ممکن نیست؛ ماند تنها، درحالیکه هیچ یاوری نداشت که بتواند به او اتکا کند، یک عدۀ معدودی بودند. لذا حضرت بعد از مقدمات زیادی ـ البته عرض کردم، شش ماه این ماجرا طول کشیده ـ قبول کردند که جنگ را متارکه کنند. تازه اجازه ندادند که معاویه از این متارکه برای موجّهکردن خودش یک …