رفتن به محتوای اصلی

غصب خلافت

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

انتقال خلافت پس از پیامبر اکرم (ص) به دیگران و نگاه تشیع به آن.

ظلم غصب خلافت به علی و جامعهٔ اسلامی و بشریت

امیرالمؤمنین درمقابل دو مطلب قرار گرفت. یکی غصبِ حقّ خلافت است؛ و این خیلی بزرگ است و خیلی ظلم است؛ هم ظلم است به علی، و هم ظلم است به جامعۀ اسلامی، و هم ظلم است به بشریّت. اگر در رأس یک جامعۀ الهی، یک مرد الهی مثل علی قرار نگیرد، بشریّت ستم دیده است، نه‌فقط آن مرد؛ بلکه اگر زمام و اختیارگردان جامعۀ بشر دست مردی مثل علی باشد، بشریّت به تکامل و تعالی خود نزدیک شده است. و همیشه چنین است که حکومت‌های ناصالح، قدرت‌های ناشایست، …

غاصب بودن خلفای بنی‌عباس و بنی‌مروان نسبت به مقام خلافت الهی

مبارزۀ سیاسی ائمۀ ما این‌طوری بود که به تمام اطراف‌واکناف کشور بزرگ اسلامیِ آن روز، مبلّغانی را بفرستند تا به [مردم] چند چیز را بگویند. اول بگویند که خلفا غاصبند. این خلفایی که در رأس کارند، اعم از هارون، منصور، خلفای بنی‌عباس یا خلفای بنی‌مروان، اینها غاصب مقام خلافت الهی هستند، و دنباله‌روی مسلمینِ بزرگ صدر اسلام نیستند. این یک.

غاصبانه و ظالمانه‌بودن خلافت‌های پیشین از ارکان اعتقادی تشیع

دوم تخطئۀ[6] مدعای تشیّع مبنی‌بر غاصبانه‌بودن خلافت‌های اموی و عباسی، و مشروعیت‌دادن به این خلافت‌ها بود. مأمون با این کار به همۀ شیعیان، مُزوّرانه[7] ثابت می‌کرد که ادعای غاصبانه و نامشروع بودن خلافت‌های مسلط که همواره جزو اصول اعتقادی شیعه به‌حساب می‌رفته یک حرف بی‌پایه و ناشی از ضعف و عقده‌های حقارت بوده است، چه اگر خلافت‌های دیگران نامشروع و جابرانه بود، خلافت مأمون هم که جانشین آنهاست می‌باید نامشروع و غاصبانه باشد، و چون علی‌بن‌موسی الرضا با ورود در آن دستگاه و قبول جانشینی مأمون، او را قانونی و مشروع دانسته پس باید بقیۀ خلفا هم از مشروعیت برخوردار بوده باشند و این نقض همۀ ادعاهای شیعیان است. با این کار نه‌فقط مأمون از علی‌بن‌موسی الرضا بر مشروعیت حکومت خود و گذشتگانش اعتراف می‌گرفت بلکه یکی از ارکان اعتقادی تشیّع را که همان ظالمانه‌بودن پایۀ حکومت‌های قبلی است نیز در هم می‌کوبید.

حائل شدن حضرت فاطمه میان غاصبان و حکومت برای ثبت اسلام در تاریخ

… بیاید پشت در، رَجّالِه[3] پشتِ در جمع بشوند و باهم یکی‌به‌دو بکنند؟ عادی است این قضیه؟ این قضیه، قضیۀ معمولی است؟ تصادفی است؟ یا حساب‌شده است؟ این دو رهبر نشستند کارها را باهم تقسیم کردند؛ ای زهرای اطهر، ای دختر آبرومند پیامبر، از موقعیت خود استفاده کن. اکنون که حکومت و زمامداری قرار است به‌دست نااهلان بیفتد، برو بگیر. این بازوان زنانه را حائل کن میان دست غاصب و دست متجاوزِ آنان‌که شایستۀ این پُست نیستند. و تا ابد، در تاریخ، ثبت کن که این است اسلام.

افتادن خلافت به دست نااهلان در اثر جهل مردم و غرض‌ورزی عده‌ای

طبق مصلحت امت اسلام و برای رساندن جامعۀ بشری به سرچشمۀ حیات‌بخش و نورآفرین دین و زندگی سالم، لازم بود که علی علیه‌السلام بعد از پیغمبر به خلافت برسد. خدا این دستور را داد، پیغمبر هم این دستور را اعلام کرد. لحظۀ بعد از وفات پیغمبر، جهل مردم از سویی، و غرض‌ورزی یک عده از سویی، موجب شد که با یک طراحی، با یک زبردستی، با یک چشم‌بندی،..قندیلِ خلافت بیفتد در دامن آن‌کسانی‌که شایسته‌اش نبودند. (53/7/15) خب، معلوم بود حق با امیرالمؤمنین است، او حق را متعلق به خود می‌دانست؛ [اما] وارد جدال و جنجال نشد. وقتی بیعت تمام شد، حضرت مجبور شد و نخواست درمقابل جماعت مردم بایستد و فتنه‌ای درست بشود، تسلیم بیعت شد. (85/7/21) و به حرف کسانی که می‌خواستند او را …