اعمال صالحه آنهایی است که سازش داشته باشد با نفس انسان. نفس انسان سعادتمند خلق شده است. یعنی استعداد سعادت در آن هست و فطرت انسان فطرت سعید است. عمل صالح آن است که با این فطرت سازش داشته باشد. «صالح» یعنی سازش. سازش داشته باشد با این فطرت. عمل ناصالح آن است که با فطرت انسان سازش نداشته باشد. این اعمالی که برای برادرهایتان انجام دادید، این سازش دارد با آن فطرت. فطرت انسان فطرت دوستی است با برادرانش. دشمنی یک فطرت ثانوی است که در انسان پیدا میشود. دوستی یک فطرت ابتدایی انسان است. بچه کوچکی که متولد شده است، این رحمت و دوستی در او ظاهر است. کم کم اسباب این میشود که از آن طرف بیفتد؛ یا اینکه قوت پیدا کند این عمل صالحش. این کارهایی که شما برای خدمت به برادرهایتان کردید خیال نکنید که از جیبتان رفت! خیر. اینهاست که به جیب شما میآید، این اعمال است که فردا صورتش را میبینید و چه صورتهای زیبایی! اثرش را میبینید و چه اثرهای زیبایی! و آن روز است که میبینید که آنهایی که شکنجه کردند چه حالی دارند. در قرآن هست که میبینند اینها آنها را. گاهی احاطه پیدا میکنند، آنها را میبینند؛ آنها هم اینها را میبینند. آنها به اینها میگویند یک قدری آبی، چیزی به ما بدهید.[3] همینهایی که این جوانهای ما را شاید تشنگی هم دادند- دادهاند لا بد- اینها هم در آنجا همچنین هست که عمل خودشان را میبینند، همراه عمل خودشان است. جهنم از اعمال ما درست میشود. بهشت هم از اعمال ما درست میشود. همهاش عمل ماست. کوشش کنید که عمل صالح باشد؛ سازگار باشد با طبیعت و فطرت.عمل صالح
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
کار نیک همراه با ایمان و اثر آن در سرنوشت فرد و جامعه.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:سخنرانی در جمع ایرانیان مقیم خارج (آفت بیتوجهی به معنویات در تداوم راه)— ۱۳۵۷/۰۸/۰۶
سیر زمانی
از ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۶۱۳۵۷۱۳۶۶
فقط سال ۱۳۶۳همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
مواظبت بر واجبات و مستحبات به قدری که به عجب نینجامد
تهذیب عمل از آنچه خلاف رضای او- جلّ و علا- است، و مواظبت به اعمال صالحه از قبیل واجبات که در راس است و مستحبات به قدر میسور و به قدری که انسان را به عُجب و خودخواهی دچار نکند.