رفتن به محتوای اصلی

عمر بن عبدالعزیزشخص

نام‌های دیگر: عمربن‌عبدالعزیز

توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

خلیفهٔ اموی که لعن امیرالمؤمنین (ع) را ممنوع کرد و فدک را بازگرداند.

ممنوع کردن لعن امیرالمؤمنین (ع) در دوران خلافتش

… کار را بکند.[29] بعد از عبدالملک‌بن‌مروان دو پسرش ولید و سلیمان پشت سر هم حکومت کردند، حدود سیزده سال؛ بعد از آنها عمربن‌عبدالعزیز به خلافت رسید و بعد از عمربن‌عبدالعزیز که دو سال و اندی هم او خلافت کرد، دو پسر دیگر عبدالملک یعنی یزید و هشام به حکومت رسیدند. عمربن‌عبدالعزیز جلویشان را گرفت. نگذاشت که دیگر کسی امیرالمؤمنین را لعن کند، تا آن‌وقت می‌کردند. یکی از کارها این بود. خُب اول البته مردم تعجب می‌کردند، لکن یواش‌یواش عادت کردند.

رد فدک به‌منزلهٔ حق‌السکوت برای ساکت کردن بنی‌هاشم

… است. این را یقین ندارم، به گمانم عمربن‌عبدالعزیز از آن چهره‌های مزوّر تاریخ است؛ مثل انوشیروان. امام باقر علیه‌السلام فرمود: «این مرد خلیفه می‌شود و بعد می‌میرد؛ وقتی مُرد، اهل زمین بر او می‌گریند و اهل آسمان‌ها او را لعنت می‌کنند»[8]؛ چون ریاکار بود. عمربن‌عبدالعزیز هم از جملۀ مفاخر و محاسنش این است که فدک را رد کرده؛ خیلی هنر کرده، یک باغستانی را برگردانده! از جمع هزاران باغستان دیگری که از مردم خورده، حالا یکی را هم داده، به قیمتی که بنی‌هاشم را ساکت کند؛ مثلاً به خیال خودش حق‌السکوت داده. یکی دیگر از این مردِرِندها، هارون‌الرشید است که به موسی‌بن‌جعفر گفت چطور است فدک را به شما برگردانم؟ می‌خواست فدک را برگرداند و به خیال خود، شعار فرزندان علی علیه‌السلام را از آنها بگیرد؛ بگوید شما حرفتان چیست؟ فدک را هم که دادم. حالا ببینید امام چه جوابی …

ناتوانی در جبران فجایع معاویه و مسموم شدن پس از دو سال

… کشورشان تجزیه شد؟ عده‌ای‌شان بی‌خودی مُردند؟ ای کاش این کار‌ها می‌شد؛ ازلحاظ فکر، ازلحاظ بینش، ازلحاظ اخلاق، مردم را عقب برد. این جنایتی بود که به‌هیچ‌صورت بخشودنی نبود و نیست. این گناهی بود که علاجش با ده سال، بیست سال حکومتِ درستِ دیگری انجام‌پذیر نبود. بعد از دوران معاویه، بیست، سی سال بعد از او، عمربن‌عبدالعزیز[19] آمد که عادل بنی‌امیه است؛ نتوانست کاری انجام بدهد، نتوانست فجایع معاویه را جبران کند، گودهای معاویه را هموار کند. تازه دو سال هم بیشتر به او مهلت ندادند که حکومت کند، مسمومش کردند و او را کُشتند. وضع را جوری درست کرده که جز فساد نمی‌روید، جز فساد پذیرفته نمی‌شود.