همهى ما باید «لارَیبَ فیه» باشیم، عقاید ما باید «لارَیبَ فیه» باشد؛ قرص و محکم و استوار با زبان مناسب باید بیان کنیم. آن وقت خواهیم دید که «سِحر با معجزه پهلو نزند دل خوش دار»؛[13] دیگر غصّه نخورید: معجزه را بیاورید به میدان، سِحر به خودى خود جمع خواهد شد. آن عِصىّ[14] و حبائل و حبالشان[15] را خواهد خورد و برد. مهم این است که ما این ید بیضا را از جَیبمان[16] بیرون بیاوریم …