طاغوت، همان طغیانگری است که انسانها را از راه خدا منحرف میکند. امروز مظهر عینی و ملموس این طغیانگری در دنیا، همین قدرتهای سوء مثل استکبار امریکایی و امثال آن هستند. مظهر درونی آن هم، نفس ما و هوای ماست که از آن باید به خدا پناه ببریم.طاغوت
نامهای دیگر: طاغوتیان، طاغوتزدایی، طواغیت
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
قدرتها و حاکمان سرکش در برابر خدا و نظامهای پیرو آنان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:تفسیر سوره ملک (آیات ۱ و ۲)— ۱۳۶۳/۰۸/۱۸
سیر زمانی
از ۱۳۶۳ تا ۱۴۰۱۱۳۶۳۱۴۰۱
روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.
تعریف در کلام رهبر
این روش هم، امروز قابل قبول نیست. امروز اگر روحانیت در قبال حکومت، بیاعتنا و بیمبالات باشد، هم خودش ضایع خواهد شد و هم حکومت اسلامی تضعیف میشود. حکومت اسلامی، حکومت قرآن و حکومت فقه و فقیه و حکومت علم و عدل است. حکومت برای گسترش آرمانهای اسلامی است. تشکیل حکومت اسلامی، آرزوی همه اولیاءاللَّه در طول تاریخ بودهاست. هر فرد مؤمنی وظیفه دارد از آن دستگاه سیاسی که اسلام را ترویج و احکام آن را پیاده میکند، حمایت کند. مگر عالِم دین میتواند نسبت به حکومت اسلامی بیاعتنا بماند؟! افراد کافر به اسلام، در مقابل حکومت طاغوتی بیاعتنا میمانند. «طاغوت» یعنی کسی که در مقابل خدا، دستگاهی برپا میکند: انداداللَّه، شرکاءاللَّه. کسانی که خود را بنده مطیع خدا میدانند، برای تحقّق اهداف خدایی تلاش میکنند و صبح و شام در مقابل پروردگار پیشانی خضوع به خاک میسایند که به آنها توفیق دهد خدمتگزار دین او باشند. اگر اینها در کشور، زمام قدرت را به دست گیرند، همه وظیفه دارند که مانند یک عبادت، از آنان حمایت کنند.حاکمیت دین، در مقابل حاکمیت طاغوت است؛ که «اذا تولی سعی فیالارض لیفسد فیها و یهلک الحرث والنسل[2] ». حاکمیت طاغوت، حاکمیت فساد و حاکمیت ضایع کردن دین و دنیاست - نه فقط دین - کمااینکه در گذشته کشور خودمان از نزدیک شاهد بودیم و کسانی که آن دوره را درک کردند، همه آن را حس نمودند. حاکمیت خدا، یعنی نجات و سعادت انسانها. حاکمیت دین خدا، یعنی پاسخگویی به نیازهای اساسی انسانها. هر نیازی که انسانها دارند - نیازهای معنوی، نیازهای مادّی، فردی، اجتماعی، دنیوی، اخروی و همه و همه - در ظلّ حاکمیت دین خدا تأمین میشود.شاهدها (۶۳ پاراگراف)
محکومیت زمامداران نابهحق گذشته بهعنوان طاغوت در تفکر شیعی
… دیگری که باید مورد توجه قرار گیرد، این است که امام در مواردی به این بسنده نمیکند که امامت را برای خویش اثبات کند؛ بلکه همراه نام خود، نام امامان بهحق و اسلاف[10] پیشین خود را نیز یاد میکند و درحقیقت سلسلۀ امامت اهلبیت را متصل و جداییناپذیر مطرح میسازد. این عمل با توجه به اینکه تفکر شیعی، همۀ زمامداران نابهحق گذشته را محکوم کرده و آنان را «طاغوت» بهشمار میآورده، میتواند اشاره به پیوستگی جهاد شیعیانِ این زمان به زمانهای گذشته نیز باشد. در واقع امام صادق با این بیان، امامت خود را یک نتیجۀ قهری که بر امامت گذشتگان مترتب است، میشمارد و آن را از حالت بیسابقه و بیریشه و پایه بودن بیرون میآورد و سلسلۀ خود را از کانالی مطمئن و تردیدناپذیر به پیامبر بزرگوار متصل میکند. اکنون به نمونهای چند …صفبندی تاریخی قدرتهای طاغوتی از زمان فرعون و نمرود
… اینطرف و آنطرف نگاه میکرد یا نگاه نمیکرد. اما در صدد نبودهاند که معلوم کنند در این خط سِیر تاریخیِ کاروان بشر، که امام صادق علیهالسلام یک مهرۀ اساسی از این کاروان است، چگونه سِیر میکرد و چگونه حرکت میکرد؛ برای ایفای نقش تاریخی خود، چگونه عمل میکرد؛ درمقابل قدرتهای طاغوتی که ریشهشان در تاریخ به زمان انبیای عظام و بزرگان تاریخ الهی میرسد ـ یعنی فرعون و نمرود و پیش از اینها ـ درمقابل این جبههبندی بزرگ تاریخی چگونه عمل میکرد. در صدد نبودهاند اینها را پیدا کنند؛ یا اگر در صدد بودهاند، چیزی ننوشتهاند که ما امروز از آنها استفاده کنیم.خوشایندی تصور شکست انبیا برای قدرتهای ضد انبیا
سؤالی پیش میآید. آنجوری که در ذهن ما هست و در تاریخ نبوتها میخوانیم، پیغمبران، همه با تلاشها و جهادها زندگی را گذراندند و بسیاری هم شربت شهادت نوشیدند، پس کار اینها، آیا کار بیثمر و بیفایدهای بود؟ آیا پیغمبران در تاریخ شکست خوردند؟ آیا آنطوریکه در ذهن سادهدلانِ عالَم هنوز هم هست و قدرتهای ضد انبیا هم بدشان نمیآید که این مطلب در ذهن عامۀ مردم باشد، انبیا از تلاش خود نتیجۀ ثمربخشی نگرفتند؟ و بر سرتاسر تاریخ، ظلم و ستم و نامردمی و طغیان و کفر تسلط داشته است؟ آیا اینجور است؟ ما معتقدیم که اینجور نیست. ما معتقدیم که این مأموران عزیز خدا، که سلسلهشان از آدم و نوح و ابراهیم آغاز شد، و زبدگان آفرینش در این سلسله، یکی پس از دیگری آمدند، اینها …