شفاعت فرزند شهید از خانواده در قیامت و ذخیرهٔ آخرت بودن او
خدا انشاءالله اینهایی را که هستند به شما ببخشد؛ آن را هم که در راه خدا دادهاید و خیلی عزیز است، خیلی باارزش است، برایتان ذخیرهی آخرت قرار دهد. بدانید و میدانید [که] در روز قیامت همه سرگردانند؛ خوبان، همه منتظر دستیاند که به کمکشان بیاید و آنها را نجات بدهد. امثال شما که آنجا ذخیرهای دارید، دلتان قرص است، خاطرتان جمع است و میدانید که در آنجا شفیع دارید؛ فرزندتان از شما شفاعت خواهد کرد و به کمک شما خواهد آمد، چشم شما را روشن خواهد کرد؛ این ذخیرهی شما در آنجا است و انشاءالله در هنگام نیاز به داد شما میرسد.*
رسیدن شفاعت اهلبیت (ع) تنها به اهل کوشش و نقد امید تنبلان به آن
قرآن متن قطعی خللناپذیر ماست و صدها روایتِ درست، روایت متقن. امام علیهالسلام در روایتی به این مضمون (فکر کردم قبال ًبگردم چندتا از روایتهایش را حاضر کنم، اینجا بیاورم بخوانم، واقعش این است که وقت نکردم، والِ ّخیلی در این باب روایت هست) شفاعت ما نمیرسد یا نمیرسد به شفاعت ما، مگر بهوسیلۀ کوشش و جِدّوجهد. حالا ما با تنبلی، با زانوی غم به بغل گرفتن و غمِ گذشته و غمِ آینده را با بیغیرتی خوردن ـ غمخواری خوب است، اما غمخواریای که با بیغیرتی همراه نباشد ـ ما با این حالت منفیِ پستِ بیخاصیت، مینشینیم به امید شفاعت، درحالیکه خود امام علیهالسلام، طبق این روایت میفرماید که شفاعت ما به آن کسانی میرسد که جدّوجهد و کوشش داشته باشند، درست نقطۀ مقابل آنچه که در مغزهای ماست. و ازاینقبیل روایات اِلیماشاءالله.
شفاعت انبیا و اولیا تنها به اذن خدا، نه قدرتی در برابر او
… در آسمانهاست و هر آنچه در زمین است؛ مِلک اوست، بندۀ اوست. ﴿مَن ذَا الَّذي يَشفَعُ عِندَهُ اِلّا بِاِذِهِ﴾ کیست که درمقابل او شفاعت کند، وساطت کند، جز به اذن او. هیچ قدرت دیگری سراغ نداریم ما که حتی به اندازۀ قدرت یک شفیع، بتواند درمقابل خدا عرض اندام بکند. اگر کسی شفاعت از دیگران میکند، باز به اذن خدا میکند. پیغمبران که شفاعت میکنند، اولیا و ائمه و صلحا و مؤمنین و شهدا که شفاعت میکنند پیش خدا، جز به اذن خدا نمیکنند؛ بنابراین آنها هم یک قدرتهایی درمقابل قدرت خدا، یک دکانهایی درمقابل خدا نیستند. چنین نیست که آنها هم یک دم و دستگاه جداگانهای درمقابل دم و دستگاه خدا باشند، نه؛ بندگان خدا هستند، مُنتها بندگان مورد لطف و محبت خدا.
اذن شفاعت به انبیا و اولیا و شهدا، نه به جباران و مفسدان
﴿مَن ذَا الَّذي يَشفَعُ عِندَهُ اِلّا بِاِذِهِ﴾، چه کسی به او نزدیکتر است؟ چه کسی درمقابل او یک قدرتی دارد؟ چه کسی میتواند درمقابل منِ او، منیّتی داشته باشد؟ بله ﴿اِلّا بِاِذنِهِ﴾، کسانی میتوانند شفاعت کنند، اما به اذن خود او. او هرگز به جباران اذن شفاعت نمیدهد، به امامان اذن شفاعت میدهد. او هرگز به مفسدان اذن نزدیکی و رخصت شفاعت نمیدهد. به انبیا، به اولیا، به صلحا، به شهدا، به خاکسارانِ عالیمقام، آن بندگانی که زندگی دنیا بر آنها تلخ و زهرآگین گذشت، اما روحشان نیرومند شد؛ در راه وظیفه حرکت کردند، بر خودشان دشوار و سخت گرفتند تا بهسوی وظیفه یک قدم نزدیکتر شده باشند؛ آنها میتوانند، آنها میتوانند نزد خدا شفاعت کنند. تازه آنها هم علت اینکه میتوانند شفاعت کنند، این است که بیشتر بندگیِ خدا کردند؛ چون خودشان را تحت قدرت خدا …
شهید دارایی محفوظ خانواده و بهرهمندی از شفاعتش در روز نیاز
… که خدا به شما خواهد داد، این سختی آسان میشود؛ قدر این را بدانید، خدا را شاکر باشید و این موهبت را برای خودتان حفظ کنید؛ همچنانکه این جوان شما حفظ شده است؛ پیش شما نیست امّا مال شما است؛ مثل یک نگین قیمتی است که شما آن را در بانک، امانت میگذارید؛ دست شما و پیش شما نیست امّا مال شما است؛ وقت نیاز، به دردتان میخورد. این جوان هم در وقت نیاز به دردتان میخورد. آن روزی که همه محتاج شفاعتند، شما برخوردار از شفاعت شهید هستید.*
آرزوی شفاعت شهدا و حشر با آنان در قیامت
… امیدواریم که انشاءالله خدا به شما اجر بدهد، خدا به شما صبر بدهد؛ خدا انشاءالله آرامش و سکینهی خودش را بر دلهای شما نازل کند و در دنیا و آخرت شماها را عزیز کند. شماها در آخرت عزیز هستید؛ انشاءالله ما هم به برکت شهدای شما بتوانیم مستمسکی داشته باشیم. ما به شهدای شما احترام میکنیم؛ آنها را با یک امیدی اعزام میکنیم، فکر میکنیم که انشاءالله این شهیدان عزیز شما در قیامت به داد ما هم برسند، شفیع ما هم باشند. واقعاً یکی از آرزوهای ما این است که در قیامت با شهدای شما محشور بشویم و ما را شفاعت کنند و ما هم منتفع بشویم.* جوانهای شما، شهیدان بزرگوار ما، شهدای پُرانگیزه، باایمان، شجاع، که برای دفاع از حریم اهلبیت (علیهمالسّلام) داوطلب شدند و با اصرار رفتند و جنگیدند، مجاهدت کردند و در مقابل دشمن ایستادند و به شهادت رسیدند امّا درواقع پیروز شدند.
نقد امید به شفاعت پیامبر از راه تبرک بدون عمل
… توی کفن من. گفتند چیه اینها؟ گفت یک دانهاش قسمتی از لباس پیغمبر است. یک روز هم پیغمبر خدا اصلاح میکرد سر و صورتش را، یا ناخن میگرفت، چند دانه از آن ذرات مو و ناخنِ دورافتادۀ پیغمبر را جمع کردم، اینها را بگذارید توی کفن من که خدا مرا ببخشد.[14] آیزِکّی! معاویه هم به امید شفاعت پیغمبر حرکت میکند، کار میکند، اما در راه چه؟ در راه بهدست آوردن چند دانه موی سبیل و صورت و سر پیغمبر. خب دست مریزاد! تا آنجاییکه آسان است، تا آنجاییکه مایهای ندارد، به قرآن هم گوش فرا میدهد، به قرآن هم احترام میگذارد، اما تا آنجاییکه برای خودش نافع است. (که حاال دراینباره اگر بخواهم وارد بشوم، بحثهاست. احتمال میدهم که فردا مقداری در این زمینه صحبت …
شفاعت از عطایای خدا به پیامبر بنابر روایت ذیل آیه
﴿وَ لَسَوفَ يُعطيكَ رَبُّكَ فَتَرضىٰ﴾ و خواهد داد پروردگارت به تو، آنقدر که خشنود بشوی. البته روایت در ذیلش هست که مراد شفاعت است؛ درست هم هست. شفاعت یکی از چیزهاییست که به پیغمبر خدا داده شده و آنقدر داده میشود که خشنود میشود؛ اما در همین دنیا هم به پیامبر اسلام آنقدر داده شد، تا خشنود شد؛ هدایت انسانها، تشکیل مدینۀ فاضله، قهر و غلبه بر دشمنهای خونین و سرسخت، فتح بلاد، روی غلتک انداختن سیرِ تکاملی جامعۀ اسلامی، اینها همه نعمتهای خدا بود به پیغمبر اسلام.