برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیوساطت اولیای الهی و شهدا نزد خدا برای آمرزش و نجات انسانها در قیامت.
امام خمینی
وسوسهٔ اتکا به شفاعت پیامبر (ص) و دستگیری امیرالمؤمنین (ع)
روز آخر عمر توبه کن، علاوه باب شفاعت پیامبر- صلی الله علیه و آله- باز است و مولا امیر المومنین- علیه السلام- نخواهد گذاشت دوستانش را عذاب کنند و در وقت مردن او را خواهی دید و از تو دستگیری خواهد کرد و از این مقولههای فراوان که به گوش انسان میخواند.
مغرور نشدن به شفاعت، چون موازین الهی دارد
… او- جلّ و علا- به طور استمرار- با کوتاهی لفظ و تعبیر- مُبقی نظام وجود است «و لا تکرارَ فی تجلّیه جلَّ و علا»[19] و گاهی تعبیر شود از آن به بسط و قبض فیض علی سبیل الاستمرار، در هر حال حضور او را فراموش مکن و مغرور به رحمت او مباش، چنانچه مایوس نباید باشی. و مغرور به شفاعت شافعان- علیهم السلام- مباش که همه آنها موازین الهی دارد و ما از آنها بیخبریم. مطالعه در ادعیه معصومین- علیهم السلام- و سوز و گداز آنان از خوف حق و عذاب او سرلوحه افکار و رفتارت باشد. هواهای نفسانی و شیطان نفس امّاره ما را به غرور وامیدارد و از این راه به هلاکت میکشاند.
شفاعت فرزند شهید از خانواده در قیامت و ذخیرهٔ آخرت بودن او
خدا انشاءالله اینهایی را که هستند به شما ببخشد؛ آن را هم که در راه خدا دادهاید و خیلی عزیز است، خیلی باارزش است، برایتان ذخیرهی آخرت قرار دهد. بدانید و میدانید [که] در روز قیامت همه سرگردانند؛ خوبان، همه منتظر دستیاند که به کمکشان بیاید و آنها را نجات بدهد. امثال شما که آنجا ذخیرهای دارید، دلتان قرص است، خاطرتان جمع است و میدانید که در آنجا شفیع دارید؛ فرزندتان از شما شفاعت خواهد کرد و به کمک شما خواهد آمد، چشم شما را روشن خواهد کرد؛ این ذخیرهی شما در آنجا است و انشاءالله در هنگام نیاز به داد شما میرسد.*
رسیدن شفاعت اهلبیت (ع) تنها به اهل کوشش و نقد امید تنبلان به آن
قرآن متن قطعی خللناپذیر ماست و صدها روایتِ درست، روایت متقن. امام علیهالسلام در روایتی به این مضمون (فکر کردم قبال ًبگردم چندتا از روایتهایش را حاضر کنم، اینجا بیاورم بخوانم، واقعش این است که وقت نکردم، والِ ّخیلی در این باب روایت هست) شفاعت ما نمیرسد یا نمیرسد به شفاعت ما، مگر بهوسیلۀ کوشش و جِدّوجهد. حالا ما با تنبلی، با زانوی غم به بغل گرفتن و غمِ گذشته و غمِ آینده را با بیغیرتی خوردن ـ غمخواری خوب است، اما غمخواریای که با بیغیرتی همراه نباشد ـ ما با این حالت منفیِ پستِ بیخاصیت، مینشینیم به امید شفاعت، درحالیکه خود امام علیهالسلام، طبق این روایت میفرماید که شفاعت ما به آن کسانی میرسد که جدّوجهد و کوشش داشته باشند، درست نقطۀ مقابل آنچه که در مغزهای ماست. و ازاینقبیل روایات اِلیماشاءالله.
شفاعت انبیا و اولیا تنها به اذن خدا، نه قدرتی در برابر او
… در آسمانهاست و هر آنچه در زمین است؛ مِلک اوست، بندۀ اوست. ﴿مَن ذَا الَّذي يَشفَعُ عِندَهُ اِلّا بِاِذِهِ﴾ کیست که درمقابل او شفاعت کند، وساطت کند، جز به اذن او. هیچ قدرت دیگری سراغ نداریم ما که حتی به اندازۀ قدرت یک شفیع، بتواند درمقابل خدا عرض اندام بکند. اگر کسی شفاعت از دیگران میکند، باز به اذن خدا میکند. پیغمبران که شفاعت میکنند، اولیا و ائمه و صلحا و مؤمنین و شهدا که شفاعت میکنند پیش خدا، جز به اذن خدا نمیکنند؛ بنابراین آنها هم یک قدرتهایی درمقابل قدرت خدا، یک دکانهایی درمقابل خدا نیستند. چنین نیست که آنها هم یک دم و دستگاه جداگانهای درمقابل دم و دستگاه خدا باشند، نه؛ بندگان خدا هستند، مُنتها بندگان مورد لطف و محبت خدا.
شفاعت از عطایای خدا به پیامبر بنابر روایت ذیل آیه
﴿وَ لَسَوفَ يُعطيكَ رَبُّكَ فَتَرضىٰ﴾ و خواهد داد پروردگارت به تو، آنقدر که خشنود بشوی. البته روایت در ذیلش هست که مراد شفاعت است؛ درست هم هست. شفاعت یکی از چیزهاییست که به پیغمبر خدا داده شده و آنقدر داده میشود که خشنود میشود؛ اما در همین دنیا هم به پیامبر اسلام آنقدر داده شد، تا خشنود شد؛ هدایت انسانها، تشکیل مدینۀ فاضله، قهر و غلبه بر دشمنهای خونین و سرسخت، فتح بلاد، روی غلتک انداختن سیرِ تکاملی جامعۀ اسلامی، اینها همه نعمتهای خدا بود به پیغمبر اسلام.