جواب اینست که: شرک یک مسلک و یک عقیده است، یعنی دو خدایی و چند خدایی، یک دین و یک آئین و یک نوع اعتقاد است مثلاً: فرض بفرمائید سه خدایی. بعضی منکرند و میگویند زرتشتیها موحد بودند، اما به هر حال در دورانی از تاریخ، بلاشک زرتشتیها دو خدایی بودند و لو اصلش هم یک خدایی و توحیدی باشد یا سه خدایی یا چندین خدایی که امروز در هندوستان و برخی از جوامع عقب افتادهی آفریقایی در بین قبایل قدیمشان که بت پرستند.توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
قرار دادن شریک یا معبودی جز خدا در عقیده، عبادت و اطاعت.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در نشست سهجانبه با شهید مطهری و دکتر شریعتی— ۱۳۵۵/۱۰/۱۰
سیر زمانی
از ۱۳۵۵ تا ۱۳۹۷۱۳۵۵۱۳۹۷
فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
پیغمبر از شرک به خدای متعال هر روز پناه میبرد. خب پیدا است که آن شرکِ جلی، خیلی دور از ساحت ماها است که در مقابل یک بتی مثلاً سجده کنیم؛ این پیدا است که مراد از شرک، شرک خفی است که انسان غیر خدا را به نحوی داخل کند در کاری که باید برای خدا انجام بگیرد. لذاست که انسان بایستی به طور دائم به خدای متعال پناه ببرد از این شرک که مِن حیث لا یشعر وارد میشود.یک نوع شرک دیگری وجود دارد که آن خطرناکتر است، چرا؟ چون به این وضوح نیست، با این جلوه و با این نمایش نیست. آن چیست؟ آن این است که انسان یک نفر را، یک قدرت را، یک قطب را با نام غیر خدا، دارای شئون خدا بداند. اگر بتپرستان زمان پیغمبر، هُبَل و لات و مَنات و عُزّیٰ را ارباب، یعنی رَبها و خداها و پروردگارها میدانستند؛ به آنها میگفتند اینها الههاند، اینها اربابند؛ مشرکان و بتپرستانِ غافل و نادانِ زمان امیرالمؤمنین، قدرتها و قطبها و مرکزها را با نام بندۀ خدا به خدایی قبول کرده بودند. شما در شام اگر از هر عوامِ نادانی میپرسیدی آقا، معاویه خداست؟ میگفت آقا عقلت را گُم کردی؟ اگر میگفتی معاویه پس چیست؟ میگفت معاویه بندۀ خداست. این ظاهر قضیه. اما در باطن، خدا در قرآن میگوید: «یَفعَلُ ما یَشآءُ» و «یَحکُمُ ما یُریدُ»[15] هرچه میخواهد میکند، هرچه میخواهد فرمان میرانَد، روی ارادۀ او ارادهای نیست؛ در شام «یَفعَلُ ما یَشآءُ» و «یَحکُمُ ما یُریدُ» معاویه بود، در منطق اسلام این خداست. اسمش معاویه است، اسمش بندۀ خداست، [اما] کارش کار خداست، مسئولیتش، مسئولیت خدایی است.شاهدها (۱ پاراگراف)
رواج شرک در جزیرةالعرب و مبارزهٔ جدی قرآن با آن
در جزیرةالعرب معارف بشرى وجود نداشت؛ شرک بود و معارف شرکآلودِ در حدّ نازل. لذا در قرآن هم شما ملاحظه میکنید که با شرک یک مبارزهى جدّى شده است؛ [مثلاً] سورهى «قُل هُوَ اللهُ اَحَد»،[4] سورهاى با چهار آیه مثلاً که «لَم یَلِد وَلَم یولَد»[5] را اینهمه در قلب این سورهى کوچک، درشت کرده است، یا «وَ لَم یَکُن لَه کُفُوًا اَحَد»،[6] برجسته و متلألی است؛ این براى این است که شرک از ذهنها زدوده بشود و [با …