در مورد منظومهی «حیدربابا» هم که واقعاً منظومهی برجستهای است -خب، ترجمه هم شده، حالا هم که میبینیم ایشان ترجمهی خوبی کردند، قبلاً هم من ترجمههای شعریای که از حیدربابا انجام گرفته، دیدهام- به حکمتهای موجود در حیدربابا توجّه بشود؛ مسئلهی حیدربابا مسئلهی کوه حیدربابا و آن روستای معیّن و مانند اینها نیست؛ اصلاً در حیدربابا مسئلهی قومگرایی مطلقاً یک هدف نیست؛ این را توجّه بکنید. البتّه در آن «سلام اولسون شوکتیزه ائلیزه»[5] هست، منتها هدف از حیدربابا این نیست که فقط یک دلتنگی نسبت به آن روستا و آن شهر و آن خاطرات باشد. من نمیتوانم هدف حیدربابا را بیان کنم؛ چون ما که در دل شهریار نبودیم، امّا آنچه انسان نگاه میکند در منظومهی حیدربابا حکمت پراکنده است؛ در این منظومه نکات حِکمیِ برخاستهی از دید عمیق و دقیق یک شاعر به معنای واقعی کلمه وجود دارد؛ باید به این نکات توجّه کرد. و همینطور که میدانید، خیلی از شعرای قدیم ما با پیشوند حکیم -حکیم نظامی گنجوی، حکیم خاقانی، حکیم فردوسی- شناخته شدند. این بهمعنای حکمت اصطلاحی نیست، معنای آن این نیست که رفتهاند درس حکمت خواندهاند و اینجا فلسفه برای ما بیان کردند -مثل اینکه مثلاً در شعر شیخ محمود شبستری، فلسفه و عرفان است- مراد از حکیم نظامی گنجوی، این نیست؛ معنای آن این است که این انسان برجسته، این شاعر، با نگاه رقیق و هنرمندانهی خود توانسته حقایقی را ببیند و آن حقایق را با این زبان بلیغ توصیف کند، معنای حکیم این است؛ حالا در ضمن یک داستان، در ضمن یک حماسه، در ضمن یک غزل، فرق نمیکند؛ به این معنا شهریار یک حکیم است.شاعران
نامهای دیگر: شاعر، شاعر حکیم، شاعران حوزه، شاعران خراسان، شاعران درباری
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
سرایندگان شعر و جایگاه و مسئولیت آنان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در دیدار شعرای سازمان تبلیغات اسلامی— ۱۳۶۹/۰۱/۳۱
سیر زمانی
از ۱۳۶۹ تا ۱۴۰۳۱۳۶۹۱۴۰۳
فقط سال ۱۳۷۲همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۲ پاراگراف)
سهم شاعران خراسان در تاریخ درخشان شعر مشهد
… بازماندگان معدود از خیل سخنسرایانى است که در میانهى سالهاى دههى ۳۰ تا دههى ۵۰ شمسى، مشهد را مرکز پُررونق و توجّهبرانگیز شعر و ادب فارسى و مایهى تحسین نامآوران فرهنگ و ادب کشور ساخته و آن را در سیاههى شهرهاى شاعرخیز ایران، در جایگاه برتر نشانده بودند. به خاطر آن جمع پُراستعداد و خوشقریحه و فاضل و برخوردار از شجاعت ادبى بود که مشهد در تاریخ معاصر شعر فارسى، به کثرت شاعران باکیفیّت اشتهار یافت و به گرمى دل و محفل آنان بود که سه انجمن ادبى آن[2] شهرهى آفاق گشت. از قدسى و نگارنده و آگاهى تا فرّخ و گلشن و نوید و تا فیّاض و یوسفى و رجائى و شاعران و ادیبان دیگرى که بحمدالله برخى از آنان تا امروز میدرخشند، هر یک سهمى در بناى این تاریخ درخشان داشته و نقشى گزاردهاند.پاکدامنی و مناعت آنان در دوران سقوط اخلاقی اهل هنر
دورانى که در آن براى کسانى که مایهاى از ادب و هنر داشتند، هوس تنعّم و برخوردارى، به سقوط معنوى و اخلاقى منتهى میشد گذشت؛ در حالى که کمال و بسیارى از زمرهى[3] شاعران خراسان لکّهاى بر دامان پرهیزکارى و شرف و مناعت خویش نداشتند.