ناتوانی از خواندن سووشون در دوران مبارزه بهسبب ناکامیآمیزی
… میکند. صدای گریه، اعصاب انسان را خراب میکند. چه داعی است که این قدر در این نمایشنامهها، بیجهت و بدون اینکه هیچ موجبی وجود داشته باشد، اینطور چیزها پخش شود!؟ من کتاب «سووشون» را شاید در سالهای اول دههی پنجاه، یا آخر دههی چهل خریدم و شروع کردم خواندن. دیدم داستان، داستانی است که آمیخته با ناکامی است. یعنی انگلیسیها آمدند شیراز، پدر همه را درآوردند و همه کار کردند و بالاخره هم قهرمان داستان را کشتند و مردهاش را دادند دست زن و بچهاش که ببرند دفن کنند. من، هر کتابی را که میخوانم، پشتش دو، سه جمله مینویسم. الان اگر آن کتاب را بیاورند، خواهید دید این جمله پشت آن نوشته شده که: «این کتاب را طاقت نیاوردم بخوانم.» یعنی دیدم خواندنش، با این زندگی پر از غصه و دائم در حال مبارزه، جور در نمیآید. زندگی ما اینطور بود. در آن پانزده سال مبارزه، شبی را نخوابیدم که بدانم صبح از خانهام بیرون میروم و اصلاً بیدار میشوم یانه؟ احتمال بود که هرآن ما را ببرند. هیچ روزی هم بیرون نیامدم که بدانم شب به خانه برمیگردم یا نه؟ با آن وضع و آن مشکلات، حالا سووشون را …
ستایش داستان سووشون پخششده از رادیو
در یکی از همین برنامههای شما - قصههای آخر شب، ساعت ده - یکی از داستانهای بلند ایرانی - «سووشون[2] » - را شنیدم که چیز خوبی بود. از این نوع داستانها داریم؛ اما اینها با آن داستانهایی که اروپاییها یا روسها یا بعضی از امریکاییها نوشتهاند، قابل مقایسه نیست. در موضوعاتی چون تئاتر و رمان بلند، دستمان خالی است و چیزی نداریم. لکن درعینحال، ایران مایههای داستانی خیلی خوبی دارد. نمونهاش، …