رفتن به محتوای اصلی

سرکوب

نام‌های دیگر: سرکوب مبارزان، سرکوب نظامی، سرکوب مردم

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

به‌کارگیری زور، زندان و نیروی نظامی برای خاموش کردن مردم و مخالفان حکومت‌ها.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:پیام به ملت ایران (برآمدن نغمه استعمار از حلقوم سرسپردگان)— ۱۳۵۰/۰۸/۲۱

سیر زمانی

از ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۷
۱۳۵۰۱۳۵۷

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

زندان، تبعید و شکنجهٔ علما و مردم و اعدام جوانان

نغمه «سپاه دین» در شرایطی ساز می‌شود که دستگاه جبار هر روز ضربه‌های پیگیری به پیکره اسلام وارد می‌کند، و دست جنایتکار اسرائیل را در تمام شئون اقتصادی، سیاسی و نظامی ایران باز گذاشته است. بسیاری از علمای اعلام، خطبای عظام، محصلین علوم اسلامی و ملت شریف ایران در زندان، تبعید و تحت شکنجه به سر می‌برند، و جوانان غیور وطنخواه، اعدام و تیرباران می‌شوند و یا مقدمات محاکمه و اعدام آنها فراهم می‌شود.

ناتوانی سرنیزه در خاموش کردن ملت دگرگون‌شده

… شد به یک ملت دیگری. حالا یک ملت دیگری شد که بچه کوچک و پیرمردش هر دو فریاد می‌کنند، توی خیابانها، داد می‌زنند به اینکه مرگ بر ... شاه و بر این سلطنت پهلوی. این تبدیل الآن شده است. یعنی یک مملکت سر تا پایش عوض شده است؛ یکوقت یکجوری بوده، حالا شده یک چیز دیگر. این را نمی‌شود با سرنیزه خاموشش کرد. سرنیزه همچو قدرتی ندارد و لهذا ما دیدیم حکومت نظامی کردند، باید دو نفر بیشتر، به حَسَب حکومت نظامی و اعلام حکومت نظامی از دو نفر بیشتر نباید با هم باشند، مردم هم گوش کردند به این حرف! پنجاه هزار [خنده حضار]، صد هزار، دویست هزار، سیصد هزار هر گوشه مملکت [راه …

ناتوانی سرنیزه در عقب راندن ملتی یکپارچه

… دست بزنید، که آن شخص می‌گفت که مردم گریه کردند و دست زدند؛ این چیز تازه‌ای است که مردم برای خاطر ... [کُشته‌های این زن‌] گریه می‌کردند و این زن می‌گفت که نه گریه نکنید دست بزنید، مردم هم دست می‌زدند برای خاطر این و هم گریه می‌کردند برای مصیبتی که وارد شده؛ یک همچو مملکتی را نمی‌شود با سرنیزه عقبش زد.