رفتن به محتوای اصلی

سران کشورهاگروه و سازمان

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

رهبران و زمامداران کشورهای جهان و رفتار سیاسی آنان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در دیدار وزیر دفاع و جمعى از فرماندهان و کارکنان نیروهاى سه‌گانه‌ی ارتش جمهورى اسلامى ایران و وزارت دفاع— ۱۳۶۸/۰۳/۱۸

سیر زمانی

از ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۳
۱۳۶۸۱۳۷۳

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

ترس از گفتن حق برای حفظ قدرت و ریاست

… به اصطلاح انقلابی، هفت، هشت سال قبل از این در یکی از مجامع جهانی که بیش از صد دولت در آن شرکت کرده بودند و ما هم بودیم، به من گفت: «غیر از شما، همه کسانی که در این مجمع هستند، میترسند!» بعد سرش را پایین آورد و آهسته ادامه داد: «من هم میترسم!» حقیقت این است. حرف حق را قبول دارند؛ اما بر قدرتشان، بر سلطنتشان، بر ریاستشان و بر حکومتشان میترسند! برای این‌که چند صباحی در رأس قدرت باشند، حقیقت را نمیگویند. ملت و دولت ایران و نظام مقدّس اسلامی در ایران، حرف حقِ‌ّ خود را در مقابل یک دنیای پر زرق و برقِ پر مدّعاىِ بلند صدایی که تبلیغاتش همه عالم را گرفته است، میگوید. این خصوصیتی است که همه ناظران در سطح دنیا آن را تحسین میکنند. آن وقت شما ببینید که یک پیغمبر، یک …

نکوهش سران متملقی که پیروزی ادعایی آمریکا را تبریک گفتند

باطن قضیّه [این است که] آمریکایى‌‌ها در اینجا شکست خوردند، پیروز نشدند. حالا شما مى‌‌بینید با کمال وقاحت مى‌‌ایستند، اسم از پیروزى مى‌‌آورند، دم از پیروزى میزنند! یک عدّه آدم متملّق و پَست در رأس کشورها ــ که واقعاً بزرگ‌‌ترین اهانت به بشریّت و بزرگ‌‌ترین اهانت به حقوق انسان همین است که بعضى از این آقایانى که در رأس کشورها قرار دارند، در رأس کشورها قرار داشته باشند ــ بعضى از این انسانهاى حقیر و پَست هم به آنها تبریک میگویند و چیزى که اسمش را پیروزى گذاشته‌‌اند، به آنها خوشامد میگویند؛ امّا در واقع پیروزى نیست. چه پیروزى‌‌اى؟ یک ابرقدرتى با کمک چندین کشور دیگر ــ از اقصاىِ شرق آسیا یعنى ژاپن، تا همه‌‌ى اروپا و ناتو[9] و تا کشورهاى منطقه و تا بقیّه‌‌ى دولتهاى ضعیف و حقیر عالم ــ همه، پولهایشان را، دستهایشان را، موجودى‌‌شان را روى هم گذاشتند …

رسیدن افراد خشن یا متقلب به فرماندهی و ضعف‌های بشری سران منتخب

… ارتشی‌ها گفتم که در دنیا «فرمانده کلّ قوا»ى عارفِ عاشقِ الهىِ حکیم، دیگر سراغ نداریم؛ نه امروز، نه در گذشته؛ مگر دوران پیغمبران. بله، سلیمان پیغمبر هم مثلاً فرمانده نیروهاى مسلّحِ زمان خودش بود و پیغمبر بود؛ یا رسول گرامى اسلام؛ دیگر بعد از آن سراغ نداریم. یکى از همه غلیظ‌تر و خشن‌تر، یا از همه متقلّب‌تر و زیرک‌تر، یا کسى که به غصب و وراثت و امثال اینها مقامى را گرفته، در مرکز فرماندهى قرار میگیرد؛ غالباً این‌جورى است. آنجایى هم که رؤساى کشورها هستند و فرضاً با انتخابات و شیوه‌ی دموکراسى سر کار آمده‌اند، آدمهاى معمولی‌اند؛ با همان احساساتِ آدمهاى معمولى، با همان هواها، با همان هوسها، با همان ضعفهاى بی‌شمار؛ ما از نزدیک هم بسیارى از این سران را دیدیم، زندگی‌هایشان را دیدیم، خصلتهایشان را دیدیم، روحیّاتشان را دیدیم، ضعفهایشان را شناختیم. هیچ جاى دنیا ‌-نه امروز، نه در گذشته- ما سراغ نداریم که نیروهاى نظامى که کارشان حراست و دفاع از ناموس یک ملّت و حیات …