لزوم پیگیری تصرف یک کوه در نزدیکی تهران و قیاس آن با وضع دوران گذشته
… دیدم یک کوهى را آمدهاند علامتگذارى کردهاند. یک نفر محلّى همراه ما بود، گفتم این چیست؟ گفت این یک صاحب باغى است، باغش تا آنجاها است. نشان داد آن پایینها را، گفت باغش آنجا است. این [فرد] دیده کسى به کسى نیست، آمده اینجا را علامتگذارى کرده، کرده مال خودش؛ نباید اینجورى بشود؛ که آن را گفتیم دنبال کنند، ببینند این کیست، چیست. یک مورد را حالا ما به چشم دیدیم؛ وقتى در جمهورى اسلامى با اینهمه انگیزهى مقابلهى با زورگویى و قلدرى و سوءاستفاده یک چنین کارى انجام میگیرد، شما ببینید در دوران قدیم چه جور بوده؛ این زمینها و مانند اینها چگونه بوده.
تصرف زمینها به دست قدرتمندان در نظامهای غیرعادلانه و رها کردن مردم در فقر
… اوّل، مسئلهى دیگرى هم در کنار این مسئله قرار میگیرد، یا اینکه انحصاراً این مسئله، مسئلهى اوّل است. مشکل زمین فقط مشکل کشور ما نبوده، بلکه مشکل همهى کشورهایى بوده است که در آن، نظامهاى غیر عادلانهاى و طغیانگرى حاکمیّت داشتهاند. وجه قضیّه هم واضح است؛ کارآمدترین وسیلهى تولید و منبع برکات بدون کمترین حفاظتى همینطور در دسترس کسانى است که قدرت داشته باشند و بتوانند آن را تصرّف کنند. لذا رفتند زمینها را گرفتند و این مایهى ارتزاق روز و شب یک خانواده یا یک انسان فقیر را، قدرتمندان زیر سلطهى خود درآوردند؛ خودشان از آن اصطفا[2] کردند و هرچه خواستند، برداشتند و مردم را در فقر و فلاکت باقى گذاشتند.
ظلم بزرگ تصرف زمین بر مردم در همهجا، بهویژه در مناطق کمآب کشور
البتّه در یک مناطقى این معنا واضحتر هست؛ مثل مناطقى که خیلى از آبِ در دسترسى برخوردار نبوده؛ مناطق مثلاً فرض بفرمایید که جنوب خراسان یا مناطق کمآب کشور، یا بعضى از مناطق سیستان و بلوچستان و کرمان و مانند اینها، و در یک مناطقى کمتر، مثل مناطق شمال کشور، آنجاهایى که جوّ طبیعى مناسبى داشته. ولیکن در همهجا این ظلم بزرگ بر مردم رفته.