برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیتصرف غیرقانونی زمینها و اراضی عمومی به دست صاحبان قدرت و ثروت.
امام خمینی
اگر خانخانی بماند، باید فاتحهٔ حکومت اسلام را خواند
لکن باید نکتههایی را عرض کنم که جنابعالی یک طرف صفحه را ملاحظه میفرمایید، طرف دیگر اگر وضع به همان منوال خان خانی و بورس بازی و زمینخواری بماند که باز یک طبقه اشراف بدون رسیدگی به وضعشان، که غالباً بر خلاف موازین شرعیه است، در اروپا به عیش و عشرت مشغول و یک طبقه عظیم فقرا برای آنان- بر خلاف موازین- کار کنند و با فقر و فاقه زندگی کنند، برای حکومت اسلام و اسلام و قانون اساسی باید فاتحه خواند. اموری که در حفظ نظام اسلامی [دخیل] است، یا ضرورت دارد، که ترک یا فعل آن فسادانگیز است، نمیشود به خواست عدهای طرفدار زمینخواران به همان منوال بماند. جنابعالی مطمئن باشید که خطر در این طرف بسیار است و در آن طرف خطری نیست بلکه به حکم ثانوی شرع محدودیتهایی …
لزوم برخورد قاطع با تجاوز به اراضی تهران و حریم خیابانها
میبایست در مقابل تجاوزهای عدهای به اراضی تهران و حریم خیابانها با قاطعیت عمل کرد. امر خانهسازی برای مستضعفین میبایست از روستاها آغاز شود تا نه تنها جلوی مهاجرت بیرویّه روستاییان به شهرها گرفته شود، بلکه عدهای که قبلًا مهاجرت نمودهاند با توجه به تسهیلاتی که فراهم خواهد آمد، به قطبهای کشاورزی و دامداری جذب شوند.
امام شهید سید علی خامنهای
پایان یافتن زمینخواری با اجرای کامل قانون تعیین وضعیت زمینها
در مورد قوانین عادّی و معمولی و بهاصطلاح از کارهای متعارف قوّه، این قانونی که مربوط به زمینها بود که مشخّص کنند در شهرها و روستاها که هر یک متر زمین حکمش چیست، مال کیست و غیره، باید به نتیجه برسد، این باید به نهایت برسد، این باید دنبال بشود؛ اگر این کار شد، این زمینخواریها و این کوهخواریها و مانند اینها دیگر از بین خواهد رفت؛ که خود آن زمینخواریها هم باز زمینهی مشکلات دیگری است.
انتظار توقف تبدیل ثروت عمومی به ثروت شخصی در نظام اسلامی
یک مسئله پدیدهی زمینخواری است. البتّه پدیدهی زمینخواری پدیدهی جدیدی نیست؛ قدیمی است؛ ما از دورهی نوجوانی و جوانی مکرّر میشنفتیم زمینخواران، زمینخواران! خب، توقّع این بوده است که در نظام اسلامی و جمهوری اسلامی این پدیده متوقّف بشود؛ اجازه ندهیم کسانی بیایند با دستاندازی به زمینهای گوناگون اطراف شهر و حومههای شهر و مناطق خوب، ثروت عمومی را بهنوبهی خود تبدیل کنند به ثروت شخصی. این بوستان عظیمی که فرض کنید در فلان نقطهی شهر واقع است، یک ثروت عمومی است؛ [اینکه] کسانی بیایند با زرنگی، با دستکاری کردن قانون، با احیاناً خریدنِ یکی دو نفر آدم سستعنصر در فلان دستگاه، این ثروت عمومی را تبدیل کنند به ثروت شخصی خودشان، خیلی رنجآور است!
لزوم عزم راسخ برای جلوگیری از تصرف زمینهای اطراف شهرها
ما برای حفظ جنگلها قوانینی لازم داریم - این قوانین جایش خالی است - و یک ارادهی قوی و عزم راسخی لازم داریم برای جلوگیری از تصرف زمینهای اطراف شهرهای بزرگ، که افرادی آنها را میگیرند و تبدیل میکنند به ساختمان، به آپارتمانهای بلندمرتبه. این کار علاوه بر اینکه مشکلات گوناگون بشری و انسانی ایجاد میکند، اولین کار غلطی که انجام میگیرد، این است که محیط سبز اطراف شهرها - هوای تنفس شهر - از بین میرود. حالا شما در شهر بروید زحمت بکشید و در خانهها دانهدانه نهال بکارید؛ این کجا، و این که شهر محاط باشد به مجموعهی سبز، کجا؟ اگرچه کارهای خوبی هم انجام گرفته، در اطراف شهرها گاهی جنگلکاریهائی شده - این را هم نباید منکر شد - لیکن آن چیزی که ثروت اصلی کشور است، …
لزوم پیگیری تصرف یک کوه در نزدیکی تهران و قیاس آن با وضع دوران گذشته
… دیدم یک کوهى را آمدهاند علامتگذارى کردهاند. یک نفر محلّى همراه ما بود، گفتم این چیست؟ گفت این یک صاحب باغى است، باغش تا آنجاها است. نشان داد آن پایینها را، گفت باغش آنجا است. این [فرد] دیده کسى به کسى نیست، آمده اینجا را علامتگذارى کرده، کرده مال خودش؛ نباید اینجورى بشود؛ که آن را گفتیم دنبال کنند، ببینند این کیست، چیست. یک مورد را حالا ما به چشم دیدیم؛ وقتى در جمهورى اسلامى با اینهمه انگیزهى مقابلهى با زورگویى و قلدرى و سوءاستفاده یک چنین کارى انجام میگیرد، شما ببینید در دوران قدیم چه جور بوده؛ این زمینها و مانند اینها چگونه بوده.
تصرف زمینهای مردم به دست وابستگان دربار و ساواک در دورهٔ پهلوی
… مشهد میرفتم طرف قوچان. یک قسمتی از جادّه، دست چپ ــ حالا یادم نیست بین مشهد و قوچان بود یا بین قوچان و شیروان بود ــ دیدم چندین کیلومتر حصاربندی شده؛ همینطور ماشین میرفت و تمام نمیشد! حالا یا سیمخاردار بود یا نرده بود؛ یادم نیست. تعجّب کردم؛ گفتم این چیست؟ گفتند: اینها زمینهایی است که [فلانی گرفته]. یک فردی بود، آن وقت معروف بود، من نمیخواهم اسم بیاورم؛ بهائی بود، قوم و خویش رئیس ساواک بود ــ رئیس ساواک، نصیری بود، این قوم و خویش او بود ــ به کمک قوموخویشیِ او، زمینهای این مردم را بکل گرفته بود. میآمد، میگرفت مردم را از خانههایشان، از مزرعهشان، از باغاتشان بیرون میکرد؛ یعنی وضع اینجوری بود.