… و چهل سال، پنجاه سال این نظام را با مُنتهاى دقّت و قدرت ظاهرى نگه داشتند؛ امّا چون پایه، پایهی سست و نامطمئنّى بود نتوانست بماند و وقتى خشت از خَرَند کشیده شد،[5] وقتى یک ضربهی اساسى به این نظامها خورد، یکى پس از دیگرى شروع کردند فروریختن و ازبینرفتن. اگر هم سرانى پیدا شدند که لجاجت کردند، مقاومت کردند - مثل سرنوشت همین شخصى که در این دو سه روز در رومانى مشاهده کردید[6] - با شدّت با آنها مواجهه شد و مردم در مقابل غلظتها و شدّتها - وقتى هنگام [آن] فرارسید - عقبنشینى نکردند، بلکه آنهایى که تحمیل [شده] بودند، مجبور بودند عقبنشینى کنند.
بیمایگی رومانی و آلبانی بهعنوان بازماندگان منزوی سوسیالیسم
… که برایشان خوب است. حالا که دیگر همهچیز یککاسه شد؛ حالا که دیگر شرق و غربى وجود ندارد؛ حالا که دیگر بلوک غرب و بلوک شرق معنى ندارد؛ همه یکى شد. بلوک شرقى دیگر نیست، اروپاى شرقى تمام شد، شوروى تمام شد، آرزوها و ایدئالهاى مارکسیستى و سوسیالیستى تمام شد. دو سه کشور منزوىِ بختبرگشته مثل آلبانى و رومانى و مانند اینها باقى ماندهاند که اینها هم هیچچیز بارشان نیست. ما رومانى را از نزدیک دیدیم و میدانیم آنجا چه خبر است؛[30] اصلاً هیچچیز نیستند؛ یعنى واقعاً نمیشود گفت که [چون] اینها هستند پس دنیاى سوسیالیسم هست. کشورهاى ضعیفِ عقبمانده هم که دیگر اصلاً قابل ذکر نیستند؛ آنها تنفّسشان هم با اجازهی روسها و اربابهاى شرقى بود. یعنى امروز [دنیاى سوسیالیسم] تمام شده.