رفتن به محتوای اصلی

رزمندگان

نام‌های دیگر: رزمنده

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

نیروهای حاضر در جبهه‌های جنگ و نقش و روحیهٔ آنان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم به مناسبت شهادت دکتر مصطفیٰ چمران— ۱۳۶۰/۰۴/۰۲

سیر زمانی

از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴
۱۳۶۰۱۴۰۴

فقط سال ۱۳۷۶همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

نکته‌ی بعدی این است که امام درباره‌ی بسیج توصیفهای گوناگونی دارند. دو توصیف را من انتخاب کردم که به شما عرض بکنم. یک جا امام میگوید که «بسیج لشکر مخلص خدا است»؛[3] لشکر مخلص خدا! روی کلمات دقّت کنید. یک جای دیگر امام میگوید «بسیج مدرسه‌ی عشق است».[4] خب، این دو توصیف را کنار هم بگذاریم. «لشکر مخلص خدا» نشان میدهد که بسیج رزمنده است؛ لشکر برای رزم است، برای جنگ است. «رزمنده بودن» یعنی چه؟ یعنی هم قدرت مادّی و جسمانی داشتن، هم اراده و شجاعت روحی داشتن، هم تدبیر و ترفند جنگی بلد بودن. نمونه‌اش امیرالمؤمنین است؛ در مقابله‌ی با عمروبن‌عبدود، هم قدرت بدنی‌اش را نشان میدهد، هم شجاعت و نترسی‌اش را نشان میدهد، هم حیله‌ی جنگی‌اش را نشان میدهد؛ به عمروبن‌عبدود میگوید «من و تو میجنگیم، اینها چه کسانی هستند؟» تا برمیگردد، حضرت میزند او را؛ حیله‌ی جنگی است دیگر، تدبیر جنگی است. پس «رزمنده بودن» یعنی قدرت مادّی، قدرت روحی، قدرت فکری. بعد، «لشکر مخلص خدا»؛ یعنی چه؟ یعنی این ذخیره‌ی عظیمِ مغتنم، برای قدرت‌یابی شخصی نیست. لشکرهای دنیا برای چه به کار میروند؟ در چه راهی قدم برمیدارند و میرزمند؟ بسیج میرزمد برای خدا، آن هم با اخلاص؛ به ‌طور خالص متعلّق به خدا است. پس بنابراین، این رزمندگی بسیج است و جنبه‌ی قدرت‌نمایی را نشان میدهد، «اَشِدّاء»[5] را نشان میدهد.

دستیابی جوانان جبهه در چند ماه به معرفتی که سالکان در ده‌ها سال می‌یابند

ببینید جوانى چه ظرفیّتى دارد! ببینید جوانى چه شور و شوق و عظمتى دارد، چه گنجایشى دارد و چطور میشود در جوانى بالاترین مقامات معنوى را طى کرد! یک بار دیگر در زمان ما این اتّفاق افتاد، [یعنی] در همین جبهه‌هایى که شماها آن را تجربه کردید. اینکه امام یک‌ وقتى فرمودند این وصیّت‌نامه‌ها را بخوانید ــ من چون خودم وصیّت‌نامه‌ها را میخواندم و الان هم هر وقت دستم بیاید میخوانم، فهمیدم امام چرا این نکته را فرمودند ــ زیرا در [میان] این وصیّت‌نامه‌ها گاهى وصیّت‌نامه‌هایى هست که یک دنیا عرفان حقیقى و ناب است. یعنى حتّی یک عارفى که از علوم دینى و علوم ظاهرى بهره‌مند هم باشد، که اینها طبعاً و قهراً امکان عروج و رشدشان بیشتر است و پاکیزه‌ترند ــ نه یک عارف سالکى که حالا معرفتى از لحاظ علوم دینى ندارد ــ آنچه را یک چنین انسانى بعد از مثلاً چهل سال مجاهدت، پنجاه سال مجاهدت، در سن هفتادسالگى، هشتادسالگى احساس میکند، درک میکند، مشاهده میکند، یک جوان در مدّت چند ماه به برکت فداکارى مخلصانه به دست مى‌آورد. [این] چیز عجیبى است؛ چطور نعمت الهى بى‌دریغ به ‌سَمت دلهاى بااخلاص روانه میشود!

طی راه طولانی سلوک عارفان در چند روز حضور در جبهه

… امام اثر گذاشته بود، و میخواستند که دیگران هم از آن بى‌بهره نمانند، کمااینکه خود بنده هم تا حدودى با این وصیّت‌نامه‌ها در طول سالهاى جنگ و بعد از آن تا امروز بحمدالله‌ اُنس داشته‌ام و دارم. دیده‌ام بعضى از این وصیّت‌نامه‌ها چطور حاکى از همان روح عرفان است؛ یعنى راهى را که یک عارف، یک سالک در طول سى سال، چهل سال، طى میکند، ریاضت میکشد، عبادت میکند، حضور پیدا میکند، از اساتید فرامیگیرد، چقدر گریه‌ها، چقدر تضرّعها، چقدر کارهاى بزرگ، این راه طولانى را یک جوان در ظرف ده روز، پانزده روز، بیست روز در جبهه پیدا کرده و طى کرده است. یعنى از آن لحظه‌اى که این جوان با هر انگیزه‌اى، طبعاً انگیزه‌ى دینى، همراه با آن حماسه‌هاى جوانى به جبهه رفته ــ [چون] خیلی‌ها میرفتند ــ این حالت بتدریج در جبهه تبدیل شده است به یک حالت عزم بر فداکارى و گذشت؛ گذشت مطلق از همه‌ى هستى خود. از آن لحظه‌اى که این عزم در دل این جوان به وجود آمده است و او خاطرات خود را نوشته است، یا وصیّت‌نامه نوشته است تا لحظه‌ى شهادت، این حالت همین‌‌طور لحظه‌به‌لحظه پُرشورتر و این قرب نزدیک‌تر و این سِیر سریع‌تر شده است و تا آن روزهاى آخر، لحظه‌هاى آخر، ساعات آخر، اگر چیزى از او مانده است، مثل یک گلوله‌ى آتشین در دل انسان اثر میگذارد. این جوانهایى که خاطرات نوشتند و شهید شدند، این خصوصیّت را در نوشته‌هاى آنها انسان خیلى بِوضوح مشاهده میکند. این رشحه‌اى، از همان روح حسینى است.

گشوده شدن چشمه‌های معرفت و بصیرت در دل جوانان جبهه با اخلاص فداکارانه

… براى ارواح مستعد به وجود مى‌آورد؛ در طول مدّت کوتاهى این جوان هجده‌ساله، بیست‌ساله سِیر میکند، یک حرفهایى میزند که انسان وقتى این حرفها را نگاه میکند میفهمد که این حرفها، حرف آدم معمولى نیست؛ نمیشود کسى ‌که چیزى را نمیبیند، به این وضوح از آن حرف بزند. چشمه‌هاى معرفت و بصیرت و نورانیّت در دلهاى این جوانها در این جبهه‌هاى نبرد، در طول این هشت سال یا بیشتر باز شد؛ چیزها دیدند، چیزها فهمیدند، مقاماتى را طى کردند، عروج کردند و به برکت اخلاص فداکارانه در دوران جوانى به چیزهایى رسیدند که به هر سالکى ــ که اهل علم و معرفت هم باشد ــ بگویند که شما اگر بیست سال، سى سال مخلصانه عبادت بکنید، کار بکنید و زحمت بکشید، به اینجا میرسید، با شوق و ذوق خواهد رفت. این جوانى، یک چنین جوهر قیمتى‌اى است، یک چنین جواهرى است؛ قدرش را بدانید. قدر این جوانى را بدانید که صفا و نورانیّت و معرفت و سلوک و عروج و خدایى شدن و همه‌ى این چیزها در این دوران جوانى آسان به دست مى‌آید، درست مثل دستاوردهاى دنیوى که در دوران جوانى آسان‌تر …

آفریدن معجزه‌ها در جبهه‌های جنگ با سلاح اخلاص به‌عنوان درسی از امام

… سلاح مجهّز بود؛ بارها گفت که من نسبت به نزدیک‌ترین نزدیکان خود هم اگر قدمى برخلاف حق بردارند، اغماض نمیکنم؛ همین‌جور هم بود؛ در مواقع حسّاس نشان داد که براى او آنچه مطرح است، انجام وظیفه است؛ در علن، در خلوت، در کارهاى بزرگ، در کارهاى کوچک این را نشان داد. این درسى شد براى مریدان امام، فرزندان امام، شاگردان امام که با همین سلاح در جبهه‌هاى جنگ، آن روز آن معجزه‌ها را آفریدند؛ بعضى از شماها که در آن میدانها بوده‌اید، خودتان از نزدیک آنها را دیده‌اید؛ بعضى هم شنیده‌اید.