نکتهی بعدی این است که امام دربارهی بسیج توصیفهای گوناگونی دارند. دو توصیف را من انتخاب کردم که به شما عرض بکنم. یک جا امام میگوید که «بسیج لشکر مخلص خدا است»؛[3] لشکر مخلص خدا! روی کلمات دقّت کنید. یک جای دیگر امام میگوید «بسیج مدرسهی عشق است».[4] خب، این دو توصیف را کنار هم بگذاریم. «لشکر مخلص خدا» نشان میدهد که بسیج رزمنده است؛ لشکر برای رزم است، برای جنگ است. «رزمنده بودن» یعنی چه؟ یعنی هم قدرت مادّی و جسمانی داشتن، هم اراده و شجاعت روحی داشتن، هم تدبیر و ترفند جنگی بلد بودن. نمونهاش امیرالمؤمنین است؛ در مقابلهی با عمروبنعبدود، هم قدرت بدنیاش را نشان میدهد، هم شجاعت و نترسیاش را نشان میدهد، هم حیلهی جنگیاش را نشان میدهد؛ به عمروبنعبدود میگوید «من و تو میجنگیم، اینها چه کسانی هستند؟» تا برمیگردد، حضرت میزند او را؛ حیلهی جنگی است دیگر، تدبیر جنگی است. پس «رزمنده بودن» یعنی قدرت مادّی، قدرت روحی، قدرت فکری. بعد، «لشکر مخلص خدا»؛ یعنی چه؟ یعنی این ذخیرهی عظیمِ مغتنم، برای قدرتیابی شخصی نیست. لشکرهای دنیا برای چه به کار میروند؟ در چه راهی قدم برمیدارند و میرزمند؟ بسیج میرزمد برای خدا، آن هم با اخلاص؛ به طور خالص متعلّق به خدا است. پس بنابراین، این رزمندگی بسیج است و جنبهی قدرتنمایی را نشان میدهد، «اَشِدّاء»[5] را نشان میدهد.رزمندگان
نامهای دیگر: رزمنده
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
نیروهای حاضر در جبهههای جنگ و نقش و روحیهٔ آنان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم به مناسبت شهادت دکتر مصطفیٰ چمران— ۱۳۶۰/۰۴/۰۲
سیر زمانی
از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴۱۳۶۰۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۷۴همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
تفاوت یگان اهل توسل و نماز شب با یگان غافل در شب حمله
… مأنوس بودهاید و نماز جماعت برپای میداشتهاید و به درگاه خداوند توجّه و تضّرع میکردهاید. اینها خیلی مهمّ است؛ همچنان که در جنگ هم، بسیار کارساز بود. البته اگر کسی با محاسبات مادّی به این مسائل نگاه کند، چیزی نمیفهمد؛ لکن ما که دیدمان فرق میکند میفهمیم. ما فرق بین دو یگانِ رزمی را که یکی در شب حمله توسّل و زیارت عاشورا و گریه و نماز شب داشت و با خدا و اولیای خدا بود، و دیگری که - اگرنگوییم به کارهای نامناسب مشغول بود - غافل بود و خوشگذران، به خوبی درمییابیم. آنها مینشستند و با رفقا گپ میزدند و یا تا صبح میخوابیدند و بچههای ما، در شب حمله، با خدا بودند و به همین خاطر هم، فردای آن شب در جبهه جنگ، خدا را در کنار خود احساس میکردند. این در حالی بود که دشمن که در شب حمله از خدا غافل بود، در میدان جنگ و آنجا که جز خدا هیچ پشتیبانی نمیتواند انسان را دلگرم کند، پشتیبانی نداشت. خوب؛ بدیهی است چهکسی شکست میخورد و چهکسی پیروز میشود! نیروهای ما، تا آن وقت که توسّل و تضّرع و نفسِ گرم خدا …