نکتهی بعدی این است که امام دربارهی بسیج توصیفهای گوناگونی دارند. دو توصیف را من انتخاب کردم که به شما عرض بکنم. یک جا امام میگوید که «بسیج لشکر مخلص خدا است»؛[3] لشکر مخلص خدا! روی کلمات دقّت کنید. یک جای دیگر امام میگوید «بسیج مدرسهی عشق است».[4] خب، این دو توصیف را کنار هم بگذاریم. «لشکر مخلص خدا» نشان میدهد که بسیج رزمنده است؛ لشکر برای رزم است، برای جنگ است. «رزمنده بودن» یعنی چه؟ یعنی هم قدرت مادّی و جسمانی داشتن، هم اراده و شجاعت روحی داشتن، هم تدبیر و ترفند جنگی بلد بودن. نمونهاش امیرالمؤمنین است؛ در مقابلهی با عمروبنعبدود، هم قدرت بدنیاش را نشان میدهد، هم شجاعت و نترسیاش را نشان میدهد، هم حیلهی جنگیاش را نشان میدهد؛ به عمروبنعبدود میگوید «من و تو میجنگیم، اینها چه کسانی هستند؟» تا برمیگردد، حضرت میزند او را؛ حیلهی جنگی است دیگر، تدبیر جنگی است. پس «رزمنده بودن» یعنی قدرت مادّی، قدرت روحی، قدرت فکری. بعد، «لشکر مخلص خدا»؛ یعنی چه؟ یعنی این ذخیرهی عظیمِ مغتنم، برای قدرتیابی شخصی نیست. لشکرهای دنیا برای چه به کار میروند؟ در چه راهی قدم برمیدارند و میرزمند؟ بسیج میرزمد برای خدا، آن هم با اخلاص؛ به طور خالص متعلّق به خدا است. پس بنابراین، این رزمندگی بسیج است و جنبهی قدرتنمایی را نشان میدهد، «اَشِدّاء»[5] را نشان میدهد.رزمندگان
نامهای دیگر: رزمنده
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
نیروهای حاضر در جبهههای جنگ و نقش و روحیهٔ آنان.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم به مناسبت شهادت دکتر مصطفیٰ چمران— ۱۳۶۰/۰۴/۰۲
سیر زمانی
از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴۱۳۶۰۱۴۰۴
فقط سال ۱۳۷۰همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱۸ پاراگراف)
حال معنوی رزمندگان در جبههها بهعنوان نعمتی الهی
نعمتهاى معنوى باید با تلاش به دست بیاید و پس از آنکه به دست آمد، باید با تلاش حفظ بشود. من حالا از همهى نعمتهاى معنوى به یک بخشى از آن و رشحهاى[8] از جذوات[9] و انوار و برقهاى لامع[10] الهى در دلهاى شما اشاره میکنم و آن عبارت است از آن حالى که شماها در جبههها داشتید یا در ایّام جنگ داشتید؛ این یکى از نعمتهاى الهى است. انسان همیشه چنان حالى را پیدا نمیکند.پیمودن راه چنددهسالهٔ عرفا در مدت کوتاه جبهه به دست جوانان
آن حالتى را که عرفاى ما پنجاه سال، شصت سال، هفتاد سال ریاضت میکشیدند، عبادت میکردند، به تنشان سختى میدادند، از شهوات و اهوائشان صرف نظر میکردند، براى اینکه به آن حالت برسند، این جوانِ یکشبهى ما این ره پنجاهساله و صدساله را در طول مدّتِ چند صباحِ جبهه و قبل از جبهه میپیمود و به آن حالت میرسید! خب این یک نعمت معنوى است؛ این شوخى نیست و این را به هر کسى نمیدهند. شما خیال نکنید آن گریهها و آن توسّلها و آن حالها آسان به کسى داده میشود؛ نخیر، کسانى زحمتها میکشند تا شاید به آن حالها برسند. خب حالا خدا اینها را در یک برههاى از زمان در اختیار شما گذاشت؛ …اعزام جوانان روستا به جبهه و سربلندی اسلام و قرآن در اثر مجاهدت آنان و خانوادههای شهدا
خیلى خوشحالم از زیارت شما برادران و خواهران عزیز این بخش. بحمدالله جوانان انقلابى و پُرشورى هستید و خداوند برکت هدایت و نعمت خودش را بر شما ارزانى داشته. اطّلاع پیدا کردم که در سالهاى جنگ، از این روستا جوانان مؤمن و سلحشور زیادى به جبهه اعزام شدند و بعضى هم به شهادت رسیدند؛ خداوند انشاءالله از شما قبول کند. من میخواهم عرض کنم به شما جوانان عزیز و مردم این روستا و خانوادهى محترم شهدا که این مجاهدتهاى شماها موجب شد که اسلام و قرآن و نام خدا در دنیا سربلند شد.تلاش خونین و فداکارانه در جنگ تحمیلی، زمینهساز الطاف الهی
خداى بزرگ را سپاسگزاریم از همهی نعمتها و الطاف بىکرانهاش و از جمله الطاف ویژهاى که در باب نیروهاى مسلّح عنایت فرمود. یقیناً تلاش خونین و فداکارانهى فرزندان عزیز این میهن اسلامى در روزها و سالهاى سخت جنگ تحمیلى، زمینهساز این الطاف بیکرانهى الهى بود.نصرت اسلام و انقلاب با جان و خون جوانان فداکار، نعمتی بزرگ از خدا
یکى از بزرگترین نعمتهاى الهى در جامعهى اسلامى ما، وجود مردان شجاع و جوانان فداکارى است که از پیش از پیروزى انقلاب اسلامى تا امروز، در مقابل دشمنان انقلاب سینه سپر کردند و با جان خود و خون خود، اسلام را و انقلاب را و راه خدا را نصرت بخشیدند. بعضى از این عزیزان، در راه خدا به شهادت رسیدند و به درجات الهى و نِعَم غیر متناهى الهى بر شهیدان فائز شدند و به عنوان سند افتخارى براى ایران و اسلام و انقلاب اسلامى و مایهى آبرویى براى امام و رهبر راحل عظیمالشّأن ما، اسم آنها در تاریخ ثبت شد.برکات عزت اسلام در جهان حاصل خون شهیدان و رنج جانبازان و آزادگان
… مىبینید که ملّتها در مقابل قدرتهاى جهنّمىِ عالم، دچار ترس و رعب نمیشوند. امروز از آن احساس ضعف و ذلّت و زبونىاى که ملّتهاى ضعیف در طول دهها سال گذشته بلکه قرنهاى گذشته دچار آن بودند، خبرى نیست؛ ملّتها شجاع شدهاند؛ قوى شدهاند، اهل اقدام و عمل شدهاند. اگر کسى باانصاف باشد و این پدیدهى عظیم عالم را بخواهد تحلیل بکند، به این نتیجه میرسد که همهى این برکات، از برکت خون همین جوانان شما و همین فرزندان شما است؛ همین رزمندگانى که در مدّت سالهاى بعد از پیروزى انقلاب در جبهههاى مختلف حضور پیدا کردند، جان خود را مورد توجّه قرار ندادند [بلکه] هدفهاى الهى را مورد توجّه قرار دادند؛ بعضى به شهادت رسیدند، بعضى مجروح شدند و جانباز شدند و در عین جوانى از عافیت جسمانى محروم شدند، بعضى در اسارت دشمن درآمدند، و سالها سختىهاى زندان را و شکنجهى تسلّط دشمن عنود[3] را تحمّل کردند؛ اینها بودند که آن عزّت و آن عظمت را براى اسلام به ارمغان آوردند.انتخاب جوانانی که به جبهه رفتند و جزو اولیاءالله شدند
وقتی کوس جنگ نواختند این همه جوان در این مملکت بود یک جوان از زیر کولر خانهاش در تابستان و کرسی گرمش در زمستان بلند شد رفت کردستان و خوزستان و یک جوان هم گفت ولش کن. این یکی انتخاب کرد و آن دیگری انتخاب نکرد، او که انتخاب کرد شد جزو اولیاء الله واقعی. جوانهای ما آنهایی که با خودشان مجاهدت کردند و رفتند به جبهه و شهید شدند. عامی هم بودند در آن روزهای آخر و آن لحظات آخر واقعاً جزو اولیاءالله شدند، البته فرصتها همیشه در اختیار همه هست.لزوم فراموش نکردن رزمندگان و مدیون بودن کشور به آفرینندگان این عزت
… بزرگترین قدرتهاى ترکیبشدهى عالم قرار گرفتیم؛ یعنى همه در مقابل ما صفآرایى کردند با کمک به دشمنمان؛ هشت سال هم طول کشید و بعد از این هشت سال نتوانستند یکصدم از مقاصد خودشان را به دست بیاورند و سرافکنده برگشتند به جاى اوّل. این براى یک ملّت عزّت نیست؟ آنچه من میخواهم تأکید کنم، این است که ملّت ما فراهمآورندگان این عزّت را نباید هرگز فراموش کند؛ آنها چه کسانى هستند؟ رزمندگان، نیروهاى مسلّح، آحاد بسیجِ عظیم و بىپایان مردمى، جوانهاى مؤمن این مملکت، خانوادههاى صبور و غیور این ملّت؛ اینها بودند که این حماسهى بزرگ را آفریدند و این کشور همیشه به رزمندگان دوران هشتساله مدیون است؛ بالخصوص خانوادههاى شهدا، و جانبازان و آزادگان و خانوادههایشان و مفقودین و اسرا. ما مدیون به اینها هستیم.تکریم مجاهدان مخلص و سرافراز در امتحان بزرگ الهی
اجتماع شما برادران عزیز براى اینجانب فرصتى است تا بار دیگر تکریم صمیمانهى خود را نثار بازوان کارآمد و دستان سخاوتمند و مردان دریادلى کنم که در عرصهى امتحان بزرگ الهى، با جهاد مخلصانه در راه خدا، و بذل همهى سرمایههاى ارزشمند انسانى، یادگارى جاودانه به جاى نهادند؛ از مرگ نهراسیدند و سختىهاى میدان نبرد را به جان خریدند و از بوتهى آزمایش سرافراز به در آمدند. برخى در این قلّهى شکوه انسانى جان دادند و خلعت فاخر شهادت پوشیدند، و برخى همچنان در وادى خدمت به انتظار ایستادهاند تا وظیفهى الهى، آنان را به کجا فراخوانَد و تکلیف اسلامى از آنان چه بخواهد. درود خدا و اولیائش بر این بندگان صابر و صالح باد.شکست قدرتهای مسلط جهانی به دست جوانان رزمنده و سرافرازی پرچم اسلام
… را از بین ببرند و اثرى از آثار اسلام در عالم باقى نماند، چون اسلام با قلدرىهاى آنها روبهرو بود. آمریکا از اسلام میترسید و میترسد. قلدرها و سرگردنهبگیرهاى معتبر عالم یعنى همین قدرتهاى جهانى از اسلام میترسیدند و میترسند، لذا کمر به نابودى اسلام بسته بودند. جوانان شما قیام کردند، به ابرقدرتها سیلى زدند، نقشههاى آنها را نقش بر آب کردند. همین جوان شما، همین جوان هجدهساله و بیستساله و بیستوپنجساله، همین جوان بسیجى و ارتشى و سپاهى و رزمندهى میدان جنگ یا پشت انقلاب، توانستند همهى قدرتهاى مسلّط جهانى را در روزگار ما شکست بدهند. کارى کردند که پرچم اسلام در دنیا سرافراز شد.جانبازان، اسیران و مفقودان از معجزات انقلاب
… اینجور با شور و شوق بدون اینکه آرزوهاى جوانى را، شهوات یک جوان را کمترین اعتنائى بکنند، به جبههها رفتند و حقیقتاً با عشق و محبّت الهى جان دادند، به نظر بنده این برجستگان زمان ما از صدر اسلام به بعد در هیچیک از دورهها از لحاظ کمّیّت و کیفیّت نظیر ندارند؛ عدّهى کثیرى از این عزیزان هم همین حرکت را، همین شجاعت را به خرج دادند و به صورت جانباز درآمدند؛ عدّهاى به اسارت افتادند و در دوران اسارت هم از خود عظمت نشان دادند؛ عدّهاى هم که بحمدالله کم نیستند، همچنان در میان مردم هستند و ذخیرههاى الهى هستند براى دفاع از این انقلاب. این مجموعهى جوان ــ چه آن که شهید شد، چه آن که جانباز شد، چه آن که اسیر شد، چه آنهایى که هنوز مفقودالاثر هستند و از حال آنها کسى مطّلع نیست ــ جزو معجزات انقلاب در زمان ما هستند. چه کسى میتوانست این دلهاى پاک و مطهّر را اینجور یکپارچه متوجّه به خدا بکند؟ این معجزهى اسلام بود؛ اسلام انقلابى، اسلام پُرتپش؛ و ناشى بود از اخلاص آن مرد خدا، آن بندهى صالح، آن رهبر واقعى و حقیقى که در خطّ رهبرى پیامبران حرکت میکرد؛ اخلاص او و راه او و …حضور فرماندهان در خط مقدم از سر بیاعتنایی به از دست دادن جان
اینکه اگر شما فرمانده لشکر بودید تا خطّ مقدّم میرفتید، اگر فرمانده تیپ یا گردان بودید مثل سرباز صفر و افراد عادى حرکت میکردید، اگر از فرماندهان بالاتر بودید، خود را در عقبههاى دوردست زندانى نمیکردید و به میدان خطر قدم میگذاشتید، ناشى از چه بود؟ ناشى از این بود که فکر میکردید اگر این جان از شما گرفته شد، به معناى این است که یک مَرکبى، یک قالب مادّىاى از شما گرفته شده؛ خب چه غم؟ وقتى که انسان میداند که مرگ عبارت است از عروج به ملکوت الهى و پیوستن به ارواح اولیا، چه اهمّیّت میدهد که چه زمانی این مرگ فرابرسد. مرگ براى او عبور از یک مرحله است: «وقت مردن آمد و جَستن ز جو»؛[11] انسان از جو حرکتى میکند. هر چه هست در یک لحظه است و بعد [از …تلاوت قرآن رزمندگان در جبههها در فرصتهای کوتاه
انس با قرآن، معرفت عمومی یک کشور را بالا میبرد. قرآن، همه چیز ماست؛ نور است. این جوانان ما از وقتی که با قرآن مأنوس شدند، وضعیت خیلی فرق کرد. ما در طول هشت سال جنگ، زیر آتش توپ و تفنگ، جوانانی را در جبههها داشتیم که به مجردی که بر زمین مینشستند و اندک فراغتی پیدا میکردند، قرآنشان را باز میکردند و مشغول تلاوت میشدند؛ یا مثلاً اگر در اتوبوس و یا کامیون نشسته بودند و داشتند میرفتند، قرآنشان را درمیآوردند و بنا میکردند به خواندن. این است که ما میگوییم قرآن همه چیز ما بوده است. الان هم به برکت قرآن، کشور رو به پیشرفت است.نمایاندن هزاران حمزه و حنظلهٔ صدر اسلام به دست جوانان رزمنده
… نقش همین بچّههاى شما، همین شهیدان شما، همین بهخونغلتیدگانِ جبهههاى نبرد و سایر جبههها در این حرکت عظیم، نقش اوّل است. همین جوانهاى شما بودند که این کار را کردند و ما امروز هنوز قادر نیستیم عظمت این کار را درک بکنیم؛ تاریخ دربارهى اینها قضاوت خواهد کرد. ما میخواندیم در تاریخ، نام شهداى گرانقدر زمان پیغمبر را ــ حنظلهى غسیلالملائکه را، حمزه را، آن دو برادر شجاع جنگ اُحد را، و دیگران را و دیگران را ــ و تعجّب میکردیم امّا این جوانان ما، هزاران حمزهى سیّدالشّهدا و هزاران حنظلهى غسیلالملائکه را به ما نشان دادند؛ به چشم خودمان آنها را دیدیم و عظمت آنها را درک کردیم؛ جانبازها هم مثل آنها؛ آزادگان هم مثل آنها؛ مفقودین غریبِ عزیزمان هم مثل آنها.دگرگونی نورانی رزمندگان در روزهای پیش از عملیات
من وقتی به این خاطرات نگاه میکردم، میدیدم از روزی که مثلاً از تهران رفته و شروع به نوشتن خاطرات کرده، اول یک آدم عادی است، منتها احساسات او را کشیده به طرف جبهه و از خاطرهاش میشود فهمید ۱۰، ۲۰ روز به شب عملیات مانده ناگهان عوض شده و اصلاً در لحن کلام، و نوشتن یک نوری و یک تپشی وجود دارد که این همان ایثار است. یعنی خودش را آماده کرده و دارد میرود جلو و میدرخشد. به همین اندازه هم شما آن پولی را که از جیب خودتان در میآورید، یا آن لباس و تنپوش خودتان را به یکی میدهید، و به هر حال آن چیزی که متعلق به شماست و آن تعلق و پیوند را از خودتان میبرید اثر فوق العادهای دارد. و اما آیه بعد: «و الذین یؤمنون بما انزل الیک و ما …دلبستگی رزمندگان به جبهه در نامه به خانوادهها
در بسیاری از موارد، به پدر و مادرشان مینوشتند که ما از اینجا دل نمیکَنیم؛ اینجا بهشت است و زندگی اینجاست. مثلاً در جواب اینکه مادرش نوشته بود پسرم! زودتر بیا، یا به ما خبر بده، میگوید اصلاً آنجا زندگی نیست؛ زندگی اینجاست. این همان معنویت بود. وقتی معنویت هست، دلها مجذوب آن میشود. وقتی دلها مجذوب شد، نیروها به دنبال دلها و ارادهها حرکت میکند. وقتی اینطور شد، …افتخار جوانان به جنگیدن و محنت کشیدن در جبههها برای اسلام
ما ملّت ایران از این حقیقت به خود میبالیم که به خاطر خدا، به خاطر اسلام و به خاطر قرآن مورد کینه و عداوت مستکبران و گردنکشان عالم قرار گرفتیم. جوانان ما به خود میبالند که در جبهههاى گوناگون به خاطر اسلام جنگیدند و محنت کشیدند. در راه خدا و براى دفاع از ارزشهاى اسلامى و از قرآن، هر رنجى یک حسنه است: ذٰلِکَ بِاَنَّهُم لا یُصیبُهُم ظَمَاٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخمَصَةٌ فی سَبیلِاللهِ وَ لا یَطَئئونَ مَوطِئًا یَغیظُ الکُـفّارَ وَ لا یَنالونَ مِن عَدُوٍّ نَیلًا اِلّا کُتِبَ لَهُم بِهٖ …مطالعهٔ مستمر نوشتههای مربوط به رزمندگان و جنگ
این هشت سال تجربهى عجیبى بود. بنده خیلى میخوانم این چیزهایى که راجع به رزمندگان و جنگ و مانند اینها درمىآید؛ هرچه دستم میرسد میخوانم ــ که غالباً هم همین حوزهى هنرى چاپ میکند و منتشر میکند ــ خب با اینکه ما اینهمه با رزمندگان از نزدیک، از دور، از گزارشها، از خبرهاى شخصى و فردى، در جریان مسائل اینها بودیم و چقدر از اینها را خود من دیدم، در عین حال، حالا که میخوانم، میبینم نخیر، آن ابعاد و آن هفتتوى حوادث را ما هرگز نمیتوانستیم از دور ببینیم و حالا که انسان میخواند، میفهمد که چه دریاى عجیبى و چه دنیاى عجیبى بود. خب دروازهى عظیمى بود که الان به روى ما بسته شد.