رفتن به محتوای اصلی

رزمندگان

نام‌های دیگر: رزمنده

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

نیروهای حاضر در جبهه‌های جنگ و نقش و روحیهٔ آنان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم به مناسبت شهادت دکتر مصطفیٰ چمران— ۱۳۶۰/۰۴/۰۲

سیر زمانی

از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴
۱۳۶۰۱۴۰۴

فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سال‌ها

تعریف در کلام رهبر

نکته‌ی بعدی این است که امام درباره‌ی بسیج توصیفهای گوناگونی دارند. دو توصیف را من انتخاب کردم که به شما عرض بکنم. یک جا امام میگوید که «بسیج لشکر مخلص خدا است»؛[3] لشکر مخلص خدا! روی کلمات دقّت کنید. یک جای دیگر امام میگوید «بسیج مدرسه‌ی عشق است».[4] خب، این دو توصیف را کنار هم بگذاریم. «لشکر مخلص خدا» نشان میدهد که بسیج رزمنده است؛ لشکر برای رزم است، برای جنگ است. «رزمنده بودن» یعنی چه؟ یعنی هم قدرت مادّی و جسمانی داشتن، هم اراده و شجاعت روحی داشتن، هم تدبیر و ترفند جنگی بلد بودن. نمونه‌اش امیرالمؤمنین است؛ در مقابله‌ی با عمروبن‌عبدود، هم قدرت بدنی‌اش را نشان میدهد، هم شجاعت و نترسی‌اش را نشان میدهد، هم حیله‌ی جنگی‌اش را نشان میدهد؛ به عمروبن‌عبدود میگوید «من و تو میجنگیم، اینها چه کسانی هستند؟» تا برمیگردد، حضرت میزند او را؛ حیله‌ی جنگی است دیگر، تدبیر جنگی است. پس «رزمنده بودن» یعنی قدرت مادّی، قدرت روحی، قدرت فکری. بعد، «لشکر مخلص خدا»؛ یعنی چه؟ یعنی این ذخیره‌ی عظیمِ مغتنم، برای قدرت‌یابی شخصی نیست. لشکرهای دنیا برای چه به کار میروند؟ در چه راهی قدم برمیدارند و میرزمند؟ بسیج میرزمد برای خدا، آن هم با اخلاص؛ به ‌طور خالص متعلّق به خدا است. پس بنابراین، این رزمندگی بسیج است و جنبه‌ی قدرت‌نمایی را نشان میدهد، «اَشِدّاء»[5] را نشان میدهد.

شاهدها (۱۷ پاراگراف)

حضور و پایداری کم‌نظیر جوانان در نبرد اسلام و کفر

براى شما جوانان عزیز و فرزندان صالح اسلام، مایه‌ى سربلندى و افتخار است که در نبرد خونین و تعیین‌کننده‌ى اسلام با کفر، حضورى با همه‌ى وجود داشته و پایدارى و صبرى کم‌نظیر نشان داده‌اید و اکنون شاهد تحقّق وعده‌ى الهى، یعنى پیروزى اسلام بر همه‌ى کفر میباشید.

پایان بردن جهاد با پیروزی کامل با تکیه بر ایمان و اخلاص

ملّت ما و مقدّم بر همه، رزمندگان ایثارگر، این امتیاز بزرگ را دارند که همچون مسلمانان صدر اسلام، جهاد فى‌سبیل‌الله‌ را در مقابل صنادید[2] کفر و نفاق و گردنکشان ظالم و متجاوز عالم، با پیروزى کامل به پایان برده و در کارزار بزرگ خود، به هیچ‌ چیز و هیچ ‌کس جز نیروى ایمان و اخلاص ــ که ناشى از اعتقاد راسخ به توحید و اعتماد به وعده‌هاى الهى است ــ تکیه نکرده‌اند. از این پس نیز در راه طولانى به سمت اهداف نهایى انقلاب اسلامى، همیشه پیروزى با شما خواهد بود.

فداکاری بی‌اندازهٔ رزمندگان مؤمن در میدان‌های نبرد

دو سه نکته‌ى کوتاه را من عرض میکنم: اوّلاً اگر ما بخواهیم با معیارهاى واقعى زحمات و مجاهدات و تلاشهاى شما را اندازه‌گیرى بکنیم، مطمئنّاً هیچ علامتى و نشانه‌اى نخواهد توانست نشان‌دهنده‌ى عُشرى از اعشار[3] فداکارى‌هایى باشد که برادران مؤمنِ مجاهدِ دلسوزِ فداکارِ ازجان‌گذشته در میدانهاى نبرد انجام دادند. درجات، علامت است، قرارداد است؛ معناى درجه به ‌طور دقیق، ارزش‌گذارى بر فداکارى‌هاى بى‌حدّواندازه‌ى یک فداکارِ ایثارگر نیست و نمیتواند باشد. این مطلب اوّل.

محفوظ بودن اجر فداکاری‌های دیده‌نشدهٔ رزمندگان نزد خدا

… ما در سپاه پاسداران انقلاب اسلامى اگر بخواهیم با میزان دقیق اندازه‌گیرى بکنیم، بتوانیم ادّعا کنیم که اندازه‌گیرى کرده‌ایم و آنهایى را که وزنشان و مبلغ فداکارى‌شان از همه بالاتر است، امروز درجه داده‌ایم؛ نه، این‌جور ادّعایى بنده هرگز نمیتوانم بکنم و نمیکنم. اى بسا فداکاران، اى بسا بزرگ‌مردان، اى بسا روحهاى پاک و متعالى، اى بسا لحظه‌هاى دشوارِ انجام وظیفه‌ى توصیف‌ناپذیر در راه خدا که از چشم بنده و امثال بنده و برادران مسئول در ستادهاى موظّف در نیروهاى مسلّح دور میمانند؛ این ضعف ما است، نقص ما است؛ این کم‌ارجىِ آن فداکاران عزیز نیست. ما محدودیم، ما ناقصیم، ما قاصریم، ما نمیتوانیم حقایق را، واقعیّات را به شکل دقیق مشاهده کنیم؛ این محدودیّت بشرى است؛ بالاخره یک عدّه‌اى از بهترین‌ها، از برترین‌ها، از امتحان‌داده‌ها باید در وهله‌ى اوّل مفتخر میشدند به گرفتن درجه؛ [لذا] این جمع عزیزِ امروز …

گذشت رزمندگان از جوانی و خانواده و تحمل سختی جبهه‌ها

ممکن است در خیابان داریم راه میرویم، تصادفاً یک حادثه‌اى پیش بیاید یا یک ماشینى به ما بزند یا یک بمبى جلوى پاى ما منفجر بشود؛ خب، اسم آن هم در عرف معمولى شهید خواهد بود اگر به ‌وسیله‌ى دشمن این کار انجام بگیرد امّا این غیر از آن فداکارى است. این شهید با آن شهیدى که از جوانى و لذّاتش و زن و زندگى و فرزند و پدر و مادر و آب سرد خنک تابستان و کرسى گرم زمستان میگذشت و در برفها، روى کوه‌هاى گردِه‌رَش[7] یا گرماهاى جنوب خوزستان، تابستان و زمستان را میگذرانید و میرفت به استقبال مرگ که کمین کرده بود در هر قدمى زیر پاى او و سر راه او و بالاخره هم به شهادت میرسید، خیلى تفاوت دارد، خیلى فرق دارد.

حراست از انقلاب و نظام اسلامی به فرمان امام در برابر سهمگین‌ترین خطرات

… و دل صاف و ناآلوده‌شان به شعاع معرفت روشن بود و جهاد آگاهانه‌شان در راه خدا و زمزمه‌ى عارفانه‌شان در نیمه‌شب‌ها، یاران امام حسین (علیه ‌السّلام) را به یاد مى‌آورد، بى‌شک بزرگ‌ترین رمز انقلاب و پیشواى عظیم‌الشّأنش حضرت امام خمینى (قدّس الله‌ روحه) بوده است؛ و همینها بودند که به فرمان امام محبوبشان، صفوف پولادین و استوار خود را در برابر سهمگین‌ترین خطراتى که انقلاب را تهدید میکرد، آراستند و انقلاب و نظام اسلامى را باذن‌الله‌ حراست کردند. جمعى از آنان شربت گواراى شهادت فى‌سبیل‌الله‌ را نوشیدند و جمعى کثیر هستند و خواهند بود و از ودیعه‌ى الهى همچنان دفاع خواهند کرد.

ارزش والای حضور در میدان جنگ و برتری مجاهدان بر قاعدان

… جوانى، البتّه همراه با ضابطه‌گرایى و تدیّن و سنّت‌هاى اخلاقى حوزه که احترام به بزرگ‌تر است ــ در کنار هم ــ ارج بنهید؛ اینها را مهم بدانید؛ و حضور انقلابى را. آن کسى که در صحنه‌هاى انقلاب هیچ حاضر نبوده، از یک ارزش بسیار زیادى محروم است؛ این را بدانید. آن کسى که در طول جنگ غالباً در میدان جنگ بوده، اگر چه حالا چهار ورق از ما عقب هم ماند امّا از یک ارزش بسیار والایى برخوردار است: وَ فَضَّ‌لَ اللهُ المُجٰهِدینَ عَلَى القٰعِدینَ اَجرًا عَظیمًا؛[16] البتّه آن کسى هم که حالا نرفته لابد عذرى داشته، علّتى داشته، جهتى داشته، یا مورد احتیاج نبوده ــ وَ کُلًّا وَعَدَ اللهُ الحُسنیٰ ــ[17] امّا آن که رفته و مصداق مجاهد قرار گرفته، او قطعاً از یک ارزش والا و بالایى برخوردار است. البتّه شماها که معلوم است، اینها را محاسبه هم میکنید، ما هم تأکید میکنیم. خداوند ان‌شاءالله‌ به شما توفیق بدهد و تأیید کند شما را؛ به همه‌ى ما توفیق بدهد که ان‌شاءالله‌ وظایفمان را بشناسیم و کارمان را انجام بدهیم.

شایستگی رزمندگان و آزادگان برای ایستادگی قهرمانانه

… باید ایستادگى کرد؛ باید راه را با قدرت پیش رفت؛ از خدا باید کمک گرفت. امروز وضع‌ ما به سمتِ خوبىِ همه‌جانبه است؛ از جهات سیاسى وضعمان خیلى خوب است؛ از جهات اقتصادى و غیره هم ملّت ایران دارند ان‌شاءالله‌ به سمت بهتر شدن حرکت میکنند؛ امّا راه، راه دشوارى است. همه باید تلاش کنند، همه باید احساس کنند که دشمن منتظر غفلت ما است، منتظر کسالت و بى‌تفاوتى ما است تا ضربه را وارد کند و نباید گذاشت و آن کسى که در میان ملّت ایران از همه شایسته‌تر است براى این ایستادگى قهرمانانه، رزمندگان ما هستند؛ مخصوصاً آنهایى که رنج اسارت را و امتحان اسارت را با پوست و گوشت و استخوان و با همه‌ى وجودشان لمس کردند. و این ایستادگى هم، این صبر و مقاومت هم، مثل صبر و مقاومت قبلى است؛ پیروزى دنبال آن خواهد بود.

فداکاری جوانان مؤمن برای عقب راندن دشمن در دوران محاصرهٔ آبادان

… زیادى آبادان را محاصره کنند. قضایایى در این دوران چندماهه که آبادان محصور بود ــ اوّل از دو جهت، بعد از سه جهت، بعد تقریباً از چهار جهت؛ هیچ راه زمینى وجود نداشت به سمت آبادان، باید میرفتند از داخل آب، با یک فاصله‌اى خودشان را میرساندند ــ اتّفاق افتاد. آن ‌قدر جوان مؤمن، رزمنده‌ى مخلص، آدم فداکار، جان خود را به خطر انداخت یا نثار کرد براى اینکه یک وجب دشمن را عقب بنشاند یا از جلو آمدن مانع بشود، که واقعاً ضبط و حصر آنها کار آسانى نیست. من نمیدانم آیا این چیزها در نوشته‌ها، دفترها، لااقل در سینه‌ها ضبط هست که یک روزى در اختیار تاریخ قرار بگیرد یا نه؟ و اى کاش باشد و قرار بگیرد.

تلاش برای به دست آوردن سلاح و تحمل سختی سنگرها بی‌اعتنا به جان

… دل به دریا زدن به امید خدا؛ دوّم فداکارى، جان را و خود را و راحتى خود و منافع خود را به حساب نیاوردن. من الان میبینم بین رزمندگان برجسته‌ى نام‌ و نشان‌دارمان ــ که بحمدالله‌ زندگى بابرکتشان باقى ماند ــ کسانى را که آن روز رفتند مقابله‌ى با دشمن با چه شرایطى! فراموش نمیکنم من آن ساعات و آن لحظات را که اینها مى‌آمدند براى یک چیز مختصر، یک سلاح کوچک، با التماس این سلاح را از یک جایى میگرفتند؛ به هر کسى که فکر میکردند ممکن است به آنها کمک کند متوسّل میشدند، این سلاح را به دست مى‌آوردند و میرفتند به میدان جنگ. روزها، هفته‌ها، ماه‌ها، در این شکافها، در این سوراخها، در این سنگرها، در آن هواى گرم، در آن سرما تحمّل میکردند براى اینکه بتوانند به دشمن یک ضربه بزنند. البتّه معلوم بود اوّل‌چیزى که در خطر بود، جان خودشان بود. آنجا جایى نبود که انسان بتواند فکر جانش را بکند؛ برایشان مهم نبود.

مطرح نبودن جان برای رزمندگان در نبرد

… رزمنده‌ى ما از ارتشى و سپاهى و بسیجى، همین‌طور مثل ستاره‌هاى فروزانى که ساقط بشوند، مى‌افتادند و شهید میشدند امّا برنمیگشتند؛ رفتند تا دشمن را نابود کردند، سرش را به سنگ کوبیدند و جزیره‌ى آبادان را فتح کردند؛ رفتند محاصره را شکستند و دشمن را عقب راندند. آن روز چیزى که براى این جوانها، براى این رزمندگان، براى این بسیجى‌ها، براى این افسرها و درجه‌دارها و سپاهى‌ها مطرح نبود، جانشان بود.

تبدیل بیداری و نگرانی شب عملیات رزمندگان به درجهٔ اعلی

انسان نگاه میکند به ساعات دنیایش، آن ساعاتى که اشتغال بیهوده در آن ساعات هست، مایه‌ى حسرت آدم است. میبیند در آن ساعت یک نفر دیگر، یک عمل خیر کوچکى انجام داده، حالا درجه‌اش را دارد میبَرد. فرضاً آن شبى که شما در عملیّات بودید، بنده رفتم یک شام سیر حسابى خوردم و بعد هم راحت دراز کشیدم تا صبح خوابیدم، خیال کردم چیزى به دست آوردم، حالا که روز عمل رسیده، مى‌بینیم اى ‌داد بى‌داد! آن راحتى تبدیل شد به وزر و وبال؛ آن بیدارخوابى شما و آن غصّه‌ى شما و آن دلهره‌ى شب عملیّات و آن نگرانى شما که بچّه‌ها را چه کار کنیم و مهمّات از کجا بیاوریم، حالا شده یک درجه‌ى اعلیٰ؛ آنجا است که آدم میگوید: رَبِّ ارجِعونِ ؛[24] خدایا مرا برگردان، لَعَلّیࣤ اَعمَلُ صٰلِحًا،[25] جواب خدا این است: کَلّا؛[26] تمام شد دیگر. حدّاقل این ساعاتى که آدم مى‌نشیند و این حرفها را میزند، از آن ساعاتى است که آنجا وقتى انسان نگاه میکند، مىبیند اى‌ داد …

جلوگیری از ظلم به رزمندگان و بسیجیانی که از ناآشنایی با قانون زیان می‌بینند

… مظلوم واقع شده‌‌اند؛ در حقّ آنها احتمال مظلومیّت قوى‌‌تر است تا فلان آدم پول‌‌دارِ زمین‌‌دارِ وسیع‌‌الامکان. به درد همه باید رسید، به تظلّم همه باید رسید امّا به قشرهاى مظلوم و پایین جامعه و آن که در او احتمال مظلومیّت بیشتر است، دلسوزانه‌‌تر باید رسید؛ بخصوص در کشور ما این جوانهایى که امتحان سختى را در جبهه و دوران جنگ و مانند اینها دادند؛ همین بسیج و سپاه و آحاد نیروهاى رزمنده و اینهایى که در میدان جنگ و در مقابل دشمن مثل شیر میغرّیدند، گاهى در یک قضیّه‌‌ى کوچک شخصى به‌‌ خاطر بلد نبودن قانون یا بلندنظرى طبیعى یک مؤمن و یک انقلابى، سرشان کلاه میرود و خسارت مى‌‌بینند؛ شما بایستى مو را از ماست بکشید و نباید بگذارید به همه، مخصوصاً طبقات مظلوم، مخصوصاً روستایى‌‌ها، مخصوصاً جوانان فداکار، بسیجى‌‌ها و رزمنده‌‌ها ظلم بشود.

ماندگاری کار رزمندگان فتح‌المبین و بیت‌المقدس در حافظهٔ ملت

… صحنه‌ى نبرد گرامى باد؛ و همچنین بر خانواده‌های معظّم شهیدان عالی‌قدر و جانبازان و اسرای عزیز این عملیّات مبارک باشد. بسیارند کسانی که حق این بود که به مناسبت امروز ما به آنها اظهار ارادت کنیم و وجود و تلاش صمیمی‌شان را در این دو عملیّات بزرگ گرامی بداریم. جمع شما بخشی از نیروهای عزیزی هستید که در عملیّات فتح‌المبین و بیت‌المقدّس و در آزادسازی خرّمشهر عزیز و مجروح شرکت داشتید. این خاطره، خاطره‌ی بزرگی است؛ خاطره‌ی ارجمندی است و آنچه شما انجام دادید، از تاریخ این ملّت و از حافظه‌ی این ملّت هرگز زدوده نخواهد شد. ماجرای فتح خرّمشهر از لحاظ سیاسی و به عنوان یک نقطه‌ی عطف انقلاب ما در خور تحلیل همه‌جانبه‌ای است. فتح‌المبین هم خیلی مهم بود، عملیّات طریق‌القدس و بقیّه‌ی تلاشهای ارجمند رزمندگان ما همه مهم بودند و تعیین‌کننده بودند؛ [امّا] عملیّات فتح خرمشهر از این جهت که …

جنگیدن جوانان مؤمن با مظلومیت و ناکام کردن دشمن

… و زنده‌کننده‌ترى خواهد داشت در سطح دنیاى اسلام و کسانى را بر خواهد انگیخت؛ کما اینکه تا امروز هر حادثه‌اى همین‌جور بوده: جنگ را بر ما تحمیل کردند؛ خب، ما از جنگ خیلى ضربات مادّى و معنوى دیدیم امّا خسارت نکردیم، زیرا با وجود این ضربات، اسلام عزیز شد؛ همه در دنیا فهمیدند که اگر یک ملّتى مؤمن شد و معتقد به خدا و قرآن و روز جزا شد، این‌‌جور جوانهایش با مظلومیّت در میدان جنگ میجنگند، تا حدّى که دشمن را ناکام میکنند، کما اینکه جوانهاى ما دشمن را ناکام کردند. همه‌ى قدرتهاى دنیا دستشان را روى هم گذاشتند تا بتوانند بخشى از این کشور را از آن جدا کنند و تمامیّت ارضى آن را از بین ببرند که آن هم به قصد ساقط کردن این نظام اسلامى بود، و نتوانستند. این، شکست قدرتهاى بزرگ نیست؟ این، غلبه و عزّت و توانایى ملّت ما نیست؟

جنگیدن و فداکاری فرماندهان تا پای جان پیش از گرفتن درجه

… بار سنگینى است؛ گردنهاى ضعیف زیر این بار سنگین مطمئنّاً میشکند؛ باید از لحاظ معنوى گردن‌کلفت بود تا بشود این بار را تحمّل کرد. حالا من به شما برادران عزیز میخواهم این را عرض بکنم: این چند مثقالى که وزن این درجه است خیلى سنگین است؛ این کار، خیلى بزرگ است. درست است که شما تا کنون بدون درجه همه ‌کار کرده‌اید، در میدانهاى نبرد رفته‌اید، جنگیده‌اید، فداکارى کرده‌اید، تا پاى جان پیش رفته‌اید ــ بعضى از شما که اینجا نشسته‌اید شاید عضو درست و حسابى و سالم در بدنتان کم هست، شاید مبالغ زیادى ترکش و بمب و این چیزهاى زیادى و غصبى! در بدن شما هست؛ اینها مسلّم و معلوم ــ امّا باید بدانید آنچه از این لحظه با این خصوصیّات بر دوش شما بار میشود، بار سنگینى است؛ و ان‌شاءالله‌ بایستى این بار را با توانایى‌اى که ناشى از ایمان است به منزل برسانید.

مرزبانانی که حراست از عظمت و استقلال کشور بر عهدهٔ آنان است

در پایان لازم میدانم تبریک صمیمانه‌‌ى خودم را بار دیگر به همه‌‌ى ملّت عزیزمان، مخصوصاً به رزمندگان گران‌‌قدر ــ که مرزبانان کشور ما و ملّت ما هستند و حفظ و حراست از عظمت و استقلال ما را بر عهده دارند ــ همچنین به خانواده‌‌هاى معظّم شهدا و جانبازان و اسراى عزیزمان عرض بکنم و فضل و رحمت ویژه‌‌ى الهى را براى آنها طلب کنم.