رفتن به محتوای اصلی

رزمندگان

نام‌های دیگر: رزمنده

مقایسهٔ دیدگاه رهبران
توضیحتهیه‌شده با هوش مصنوعی

نیروهای حاضر در جبهه‌های جنگ و نقش و روحیهٔ آنان.

نخستین کاربرد در متن‌های این سایت:بیانات در اجتماع اقشار مختلف مردم به مناسبت شهادت دکتر مصطفیٰ چمران— ۱۳۶۰/۰۴/۰۲

سیر زمانی

از ۱۳۶۰ تا ۱۴۰۴
۱۳۶۰۱۴۰۴

روی هر سال بزنید تا فقط شاهدهای همان سال نمایش داده شود.

تعریف در کلام رهبر

نکته‌ی بعدی این است که امام درباره‌ی بسیج توصیفهای گوناگونی دارند. دو توصیف را من انتخاب کردم که به شما عرض بکنم. یک جا امام میگوید که «بسیج لشکر مخلص خدا است»؛[3] لشکر مخلص خدا! روی کلمات دقّت کنید. یک جای دیگر امام میگوید «بسیج مدرسه‌ی عشق است».[4] خب، این دو توصیف را کنار هم بگذاریم. «لشکر مخلص خدا» نشان میدهد که بسیج رزمنده است؛ لشکر برای رزم است، برای جنگ است. «رزمنده بودن» یعنی چه؟ یعنی هم قدرت مادّی و جسمانی داشتن، هم اراده و شجاعت روحی داشتن، هم تدبیر و ترفند جنگی بلد بودن. نمونه‌اش امیرالمؤمنین است؛ در مقابله‌ی با عمروبن‌عبدود، هم قدرت بدنی‌اش را نشان میدهد، هم شجاعت و نترسی‌اش را نشان میدهد، هم حیله‌ی جنگی‌اش را نشان میدهد؛ به عمروبن‌عبدود میگوید «من و تو میجنگیم، اینها چه کسانی هستند؟» تا برمیگردد، حضرت میزند او را؛ حیله‌ی جنگی است دیگر، تدبیر جنگی است. پس «رزمنده بودن» یعنی قدرت مادّی، قدرت روحی، قدرت فکری. بعد، «لشکر مخلص خدا»؛ یعنی چه؟ یعنی این ذخیره‌ی عظیمِ مغتنم، برای قدرت‌یابی شخصی نیست. لشکرهای دنیا برای چه به کار میروند؟ در چه راهی قدم برمیدارند و میرزمند؟ بسیج میرزمد برای خدا، آن هم با اخلاص؛ به ‌طور خالص متعلّق به خدا است. پس بنابراین، این رزمندگی بسیج است و جنبه‌ی قدرت‌نمایی را نشان میدهد، «اَشِدّاء»[5] را نشان میدهد.

شاهدها (۱۸۲ پاراگراف)

بهره‌مندی جوانان رزمنده از اقیانوس معنویت در خطرهای جنگ

همان بلاهاى سخت لازم است که اقیانوس موّاج فضایل انسانى در درون انسان ــ به شکل معجزه‌آسا، نه به شکل معمولى ــ به موج بیفتد و معنویّات انسانها رشد کند. شما جوانهایى که جنگ را دیدید، شما جوانهایى که در جنگ تجربه‌هایى را گذراندید، شما جوانهایى که لحظه‌لحظه‌ى خطرها را با پوست و گوشت و استخوانتان حس کردید و در آن لحظه‌ها به خدا پناه بردید، بدانید از یک اقیانوس بى‌پایان معنویّت استفاده کردید و بهره بردید. حرف من این است که سپاه پاسداران و بسیج و هر فردى و جمعى دیگر از نیروهاى مسلّح، در ارتش و غیر آن، که از این معنویّت و زلال روح و فضیلت استفاده کرده است، آن را بایستى قدر بداند و آن دستاوردها را براى خود حفظ کند. بى‌شک سپاه به عنوان یک سازمان، بیشترین بهره را …

کار تک‌تیراندازان از سنگرهای مشرف با وجود آتش شدید دشمن

وقتی انسان وارد این خانه‌ها میشد، مناظر رقّت انگیزی میدید. دهها خانه را عبور میکردیم تا برسیم به نقطه‌ای که تک تیرانداز ما، با تیر مستقیم، دشمن و گشتیهایش را هدف میگرفت. من بچه‌های خودمان را میدیدم که تک تیرانداز بودند و خودشان را رسانده بودند به پشت سنگرهایی که درست مشرف به محل عبور و مرور دشمن بود. البته دشمن هم، به مجرّد این‌که اینها یکی را میانداختند، آن‌جا را با آتشِ شدید میکوبید. این‌طور بود. اما اینها کار خودشان را میکردند.

ارزش والای رزمندگان و مادران و همسرانی که عزیزانشان را به جبهه فرستادند

… به میدان جنگ بروند و آنها را نگه میدارد؛ بودند کسانى که ما در هنگام جنگ به آنها میگفتیم نروید میدان جنگ، چون با شما در پشت جبهه کار دیگرى داریم. امّا آن کسى که عذرى ندارد، مشکلى ندارد و در سرنوشت دشوار ملّت خود، خود را سهیم نمیکند، آدم سست‌عنصرى است. در نقطه‌ى مقابل، آن کسانى که در طول این هشت سال در میدان نبرد رفتند یا عزیزان خود را فرستادند مثل همین مادرها و همسرها ــ مادران رزمندگان و همسران رزمندگان و بعضى از پدران رزمندگان که خودشان نمیتوانستند به جبهه بروند امّا عزیزانشان را به میدان جنگ فرستادند ــ اینها در معیارهاى الهى و حتّى در معیارهاى انسانىِ باارزش و پیشرفته هم، از ارزش والایى برخوردارند.

رزمندگانی که از دل خطرها سالم برگشتند نیز در حکم شهیدند

… خود را تقدیم کرده، این گلوله یا ترکش خمپاره‌اى که به پاى این جوان یا به چشم او یا به دست او خورد و او را جانباز کرد، میتوانست به قلب او بخورد. این رفت به میدان، این داد آنچه را باید بدهد؛ لذا او هم در معنا، در معرض شهادت قرار گرفته و در حکم شهید است. رزمندگان ما هم همین‌جور؛ رزمندگان ما هم، آنهایى که رفتند در دل خطرهاى بزرگ امّا سالم برگشتند، در حکم شهیدند.

تلاش و مبارزهٔ خوب رزمندگان مازندرانی گواه شهدا و جانبازان

من [حضور] شما در جبهه را هم فراموش نکرده‌ام؛ یگانهاى شما را هم از نزدیک دیده‌ام. شهداى شما و جانبازان عزیز شما آیتِ صِدقند بر اینکه رزمندگان شما خوب تلاش کردند، خوب مبارزه کردند. و من به شما عرض کنم، در هر جایى که شما مشاهده کردید که فداکاران راه اسلام در آنجا از شهدا و جانبازان زیادند، کشف کنید و بدانید که آنجا زنان و مردان، پدران و مادران، دلهایشان با عشق الهى و عشق اسلام و عشق امام و عشق به انقلاب آغشته است. این مادران شهدا، این …

گذشتن جوانان رزمنده از تحصیل و کسب و لذت‌ها برای حفظ انقلاب

… آن‌گاه جوان ما، برادر مؤمن ما و پاسدار یا بسیجی مخلص ما که همه زندگیاش را در راه اهداف انقلاب گذاشته است، چه حالی پیدا میکند؟ جوانانی هستند که فرصت تحصیل را در میدان جنگ گذاشتند؛ فرصت کاسبی را در میدان جنگ گذاشتند؛ فرصت رفیق بازی را در میدان جنگ گذاشتند؛ فرصت التذاذات جوانی را - اگر اهلش بودند - در میدان جنگ گذاشتند و هشت سال، نُه سال در میدان نبرد، نه وقت تحصیل و نه وقت کاسبی کردن و نه وقت ثروت‌اندوزی پیداکردند. برای خاطر خدا، برای حفاظت از انقلاب و حفظ آرمانها و شعارهایی که امام در اختیار انقلاب گذاشته بود، عمرشان را صرف کردند. حالا، همین جوانان ناگهان ببینند که آقایی از گوشه‌ای برخاسته است، ریشی میجنباند و اظهار نظری میکند که خوب است ما برویم با فلان مستکبر و با فلان دشمن - به تعبیر امام «بافلان گرگ» - آشتی کنیم و در فکر ارتباطات باشیم! این چه حرفی است!؟ شما حرف خودت را برای خودت …

گرفتاری رزمندگان و جوانان مؤمن بی‌تقصیر در روال قانونی دستگاه قضا

لذا باید توجه کرد. غالب عناصر مؤمن و حزب‌اللهی و کسانی که در میدانهای دفاع از جمهوری اسلامی در خطوط مقدم قرار گرفتند، جزو دسته‌ی دومند. چقدر از جوانان خوب و مؤمن و حزب‌اللهی که در حادثه‌ای دچار شده‌اند و حتی گاهی بعضی از مسؤولین جریان قضا هم اعتراف میکنند و میگویند «ما میدانیم که این بیتقصیر است، لکن دست و بالمان بسته است! روال قانونی! آن طرف زرنگ بوده و طوری حرکت کرده که نمیشود به نفع این مظلوم کاری انجام داد.» جای استفاده‌ی از علم، این‌جاست.

جنگیدن جوانان بسیجی برای اهداف و آرمان‌ها نه برای خاک

… با آگاهی راه‌افتاد، میدان را انتخاب کرد و در آن میدان جنگید. کسانی که در جبهه‌های نبرد، در هشت سال جنگ تحمیلی و قبل از آن و مقداری بعد از آن ایستادند و جنگیدند، عَلی بَصیرةٍ جنگیدند. فهمیدند که چه میکنند، با چه کسی میجنگند، چرا میجنگند و از چه دفاع میکنند. جوانان بسیجی ما، اگر شهری بودند، اگر روستایی بودند، اگر علی‌الظّاهر مدرک تحصیلی نداشتند، اگر دانشگاهی نبودند، اگر متخصّص عالیرتبه نبودند - هرکه بودند - مکرّر در مکرّر از زبانشان شنیدیم که «ما برای خاک نمیجنگیم؛ ما برای یک وجب زمین نمیجنگیم؛ ما برای اهداف و آرمانهایمان میجنگیم.» این، همان معرفت است.

غلبه بر وسوسهٔ حفظ نفس و پیشروی زیر آتش دشمن در جنگ

… با خدا خوب باشد؛ مربوط به آن وقتی است که شما جوانان عزیز، با تقوا باشید؛ مربوط به آن وقتی است که شما زن و مرد، سعی کنید دینتان را حفظ کنید؛ در مقابل جاذبه‌های گناه، تسلیم نشوید و در مقابل وسوسه شیطان، مقاومت کنید. شما میتوانید و امتحان کردیم که شما میتوانید. بالاترین وسوسه‌های شیطان، وسوسه حفظ نفس است. چقدر شما در زیر گلوله‌بارانهای پیدرپی دشمن و آتشهای انبوهی که دشمن، در جنگ بر سرتان میریخت، جلو رفتید و نترسیدید! پیکر مطهّر و مبارک رفیقتان را دیدید که پهلوی شما افتاد و شهید شد، اما شما جلو رفتید. شیطان در این‌جاها وسوسه بسیار قویای دارد. شیطان میترساند؛ «یخوّف[2] اولیاءَه.» امّا نتوانست شما را بترساند. نتوانست شما را در قبضه و تصرّف خود بگیرد و در مقابل گناه هم نخواهد توانست.

نوشتن مطالب زیبا و طنزآمیز به دست بسیجیان بی‌سابقه در نویسندگی

… و درخشانی نبوده است. داستان‌نویسی در ایران، نسبت به داستان‌نویسی در کشورهای دیگری از دنیا، واقعاً صفر است. تقریباً باید گفت: صفر است! اگر به این نکته، یعنی زمینه‌ی خالی داستان‌نویسی در ایران توجه کنیم، آن وقت می‌فهمیم که این کارها، چه کارهای باارزشی است. یک بسیجی به جبهه رفته؛ بدون این‌که سابقه‌ی نویسندگی داشته باشد. یک سال، دو سال، سه سال، جبهه بوده و حالا آمده، قلم را برمی‌دارد و شروع می‌کند به نوشتن مطالب زیبا و دلنشین؛ همراه با طنزهای خیلی خوب. واقعاً این از چیزهای خیلی عجیب است! مثلاً همین نوشته‌ی آقای مطلق. (آقای مطلق کدامیک از آقایان بودند؟ ... شما هستید؟) بله؛ این، یک طنز بسیار شیرین بود. همچنین، بعضی دیگر از این نوشته‌ها. پیداست خیلی اصیل است. خیلی باید به اینها امیدوار بود. بعضی از نوشته‌های …

حماسهٔ سه‌روزهٔ محاصره با تشنگی و گرسنگی در منطقهٔ حاج عمران

حالا اگر لشکر دیگر و گردان دیگری باشد، حادثه‌ی دیگری، بیان خواهد شد. مثلاً فرض بفرمایید حوادث منطقه‌ی حاج عمران - که لشکر والفجر در آن‌جا بود - یا یکی دیگر از مناطق جنگی شمال غرب، که این لشکر در آن‌جا بود و سه روز بچه‌ها با تشنگی و گرسنگی در محاصره مانده بودند و یک حماسه درست کرده بودند. (من، بعداً فرمانده‌ی تیپ آنها را، در همان سالهای ۶۳ یا ۶۴ خواستمشان و ایشان را به من معرفی کردند. راستی که کار بسیار عظیمی کرده بودند!)

جانبازان، اسیران و مفقودان از معجزات انقلاب

… این‌‌جور با شور و شوق بدون اینکه آرزوهاى جوانى را، شهوات یک جوان را کمترین اعتنائى بکنند، به جبهه‌ها رفتند و حقیقتاً با عشق و محبّت الهى جان دادند، به نظر بنده این برجستگان زمان ما از صدر اسلام به بعد در هیچ‌یک از دوره‌ها از لحاظ کمّیّت و کیفیّت نظیر ندارند؛ عدّه‌ى کثیرى از این عزیزان هم همین حرکت را، همین شجاعت را به خرج دادند و به‌ صورت جانباز درآمدند؛ عدّه‌اى به اسارت افتادند و در دوران اسارت هم از خود عظمت نشان دادند؛ عدّه‌اى هم که بحمدالله‌ کم نیستند، همچنان در میان مردم هستند و ذخیره‌هاى الهى هستند براى دفاع از این انقلاب. این مجموعه‌ى جوان ــ چه آن که شهید شد، چه آن که جانباز شد، چه آن که اسیر شد، چه آنهایى که هنوز مفقودالاثر هستند و از حال آنها کسى مطّلع نیست ــ جزو معجزات انقلاب در زمان ما هستند. چه کسى میتوانست این دلهاى پاک و مطهّر را این‌جور یکپارچه متوجّه به خدا بکند؟ این معجزه‌ى اسلام بود؛ اسلام انقلابى، اسلام پُرتپش؛ و ناشى بود از اخلاص آن مرد خدا، آن بنده‌ى صالح، آن رهبر واقعى و حقیقى که در خطّ رهبرى پیامبران حرکت میکرد؛ اخلاص او و راه او و …

حضور فرماندهان در خط مقدم از سر بی‌اعتنایی به از دست دادن جان

اینکه اگر شما فرمانده‌ لشکر بودید تا خطّ مقدّم میرفتید، اگر فرمانده‌ تیپ یا گردان بودید مثل سرباز صفر و افراد عادى حرکت میکردید، اگر از فرماندهان بالاتر بودید، خود را در عقبه‌هاى دوردست زندانى نمیکردید و به میدان خطر قدم میگذاشتید، ناشى از چه بود؟ ناشى از این بود که فکر میکردید اگر این جان از شما گرفته شد، به معناى این است که یک مَرکبى، یک قالب مادّى‌اى از شما گرفته شده؛ خب چه غم؟ وقتى که انسان میداند که مرگ عبارت است از عروج به ملکوت الهى و پیوستن به ارواح اولیا، چه اهمّیّت میدهد که چه زمانی این مرگ فرابرسد. مرگ براى او عبور از یک مرحله است: «وقت مردن آمد و جَستن ز جو»؛[11] انسان از جو حرکتى میکند. هر چه هست در یک لحظه است و بعد [از …

تلاوت قرآن رزمندگان در جبهه‌ها در فرصت‌های کوتاه

انس با قرآن، معرفت عمومی یک کشور را بالا می‌برد. قرآن، همه چیز ماست؛ نور است. این جوانان ما از وقتی که با قرآن مأنوس شدند، وضعیت خیلی فرق کرد. ما در طول هشت سال جنگ، زیر آتش توپ و تفنگ، جوانانی را در جبهه‌ها داشتیم که به مجردی که بر زمین مینشستند و اندک فراغتی پیدا میکردند، قرآنشان را باز میکردند و مشغول تلاوت میشدند؛ یا مثلاً اگر در اتوبوس و یا کامیون نشسته بودند و داشتند میرفتند، قرآنشان را درمیآوردند و بنا میکردند به خواندن. این است که ما میگوییم قرآن همه چیز ما بوده است. الان هم به برکت قرآن، کشور رو به پیشرفت است.

نمایاندن هزاران حمزه و حنظلهٔ صدر اسلام به دست جوانان رزمنده

… نقش همین بچّه‌هاى شما، همین شهیدان شما، همین به‌خون‌غلتیدگانِ جبهه‌هاى نبرد و سایر جبهه‌ها در این حرکت عظیم، نقش اوّل است. همین جوانهاى شما بودند که این کار را کردند و ما امروز هنوز قادر نیستیم عظمت این کار را درک بکنیم؛ تاریخ درباره‌ى اینها قضاوت خواهد کرد. ما میخواندیم در تاریخ، نام شهداى گران‌قدر زمان پیغمبر را ــ حنظله‌ى غسیل‌الملائکه را، حمزه را، آن دو برادر شجاع جنگ اُحد را، و دیگران را و دیگران را ــ و تعجّب میکردیم امّا این جوانان ما، هزاران حمزه‌ى سیّدالشّهدا و هزاران حنظله‌ى غسیل‌الملائکه را به ما نشان دادند؛ به چشم خودمان آنها را دیدیم و عظمت آنها را درک کردیم؛ جانبازها هم مثل آنها؛ آزادگان هم مثل آنها؛ مفقودین غریبِ عزیزمان هم مثل آنها.

دگرگونی نورانی رزمندگان در روزهای پیش از عملیات

من وقتی به این خاطرات نگاه میکردم، میدیدم از روزی که مثلاً از تهران رفته و شروع به نوشتن خاطرات کرده، اول یک آدم عادی است، منتها احساسات او را کشیده به طرف جبهه و از خاطره‌اش میشود فهمید ۱۰، ۲۰ روز به شب عملیات مانده ناگهان عوض شده و اصلاً در لحن کلام، و نوشتن یک نوری و یک تپشی وجود دارد که این همان ایثار است. یعنی خودش را آماده کرده و دارد میرود جلو و میدرخشد. به همین اندازه هم شما آن پولی را که از جیب خودتان در میآورید، یا آن لباس و تن‌پوش خودتان را به یکی میدهید، و به هر حال آن چیزی که متعلق به شماست و آن تعلق و پیوند را از خودتان میبرید اثر فوق‌ العاده‌ای دارد. و اما آیه بعد: «و الذین یؤمنون بما انزل الیک و ما …

دل‌بستگی رزمندگان به جبهه در نامه به خانواده‌ها

در بسیاری از موارد، به پدر و مادرشان مینوشتند که ما از این‌جا دل نمیکَنیم؛ این‌جا بهشت است و زندگی این‌جاست. مثلاً در جواب این‌که مادرش نوشته بود پسرم! زودتر بیا، یا به ما خبر بده، میگوید اصلاً آن‌جا زندگی نیست؛ زندگی این‌جاست. این همان معنویت بود. وقتی معنویت هست، دلها مجذوب آن میشود. وقتی دلها مجذوب شد، نیروها به دنبال دلها و اراده‌ها حرکت میکند. وقتی این‌طور شد، …

افتخار جوانان به جنگیدن و محنت کشیدن در جبهه‌ها برای اسلام

ما ملّت ایران از این حقیقت به خود میبالیم که به خاطر خدا، به خاطر اسلام و به خاطر قرآن مورد کینه و عداوت مستکبران و گردنکشان عالم قرار گرفتیم. جوانان ما به خود میبالند که در جبهه‌هاى گوناگون به خاطر اسلام جنگیدند و محنت کشیدند. در راه خدا و براى دفاع از ارزشهاى اسلامى و از قرآن، هر رنجى یک حسنه است: ذٰلِکَ بِاَنَّهُم لا یُصیبُهُم ظَمَاٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخمَصَةٌ فی سَبیلِ‌اللهِ‌ وَ لا یَطَئئونَ مَوطِئًا یَغیظُ الکُـفّارَ وَ لا یَنالونَ مِن عَدُوٍّ نَیلًا اِلّا کُتِبَ لَهُم بِهٖ …

فداکاری بی‌اندازهٔ رزمندگان مؤمن در میدان‌های نبرد

دو سه نکته‌ى کوتاه را من عرض میکنم: اوّلاً اگر ما بخواهیم با معیارهاى واقعى زحمات و مجاهدات و تلاشهاى شما را اندازه‌گیرى بکنیم، مطمئنّاً هیچ علامتى و نشانه‌اى نخواهد توانست نشان‌دهنده‌ى عُشرى از اعشار[3] فداکارى‌هایى باشد که برادران مؤمنِ مجاهدِ دلسوزِ فداکارِ ازجان‌گذشته در میدانهاى نبرد انجام دادند. درجات، علامت است، قرارداد است؛ معناى درجه به ‌طور دقیق، ارزش‌گذارى بر فداکارى‌هاى بى‌حدّواندازه‌ى یک فداکارِ ایثارگر نیست و نمیتواند باشد. این مطلب اوّل.

محفوظ بودن اجر فداکاری‌های دیده‌نشدهٔ رزمندگان نزد خدا

… ما در سپاه پاسداران انقلاب اسلامى اگر بخواهیم با میزان دقیق اندازه‌گیرى بکنیم، بتوانیم ادّعا کنیم که اندازه‌گیرى کرده‌ایم و آنهایى را که وزنشان و مبلغ فداکارى‌شان از همه بالاتر است، امروز درجه داده‌ایم؛ نه، این‌جور ادّعایى بنده هرگز نمیتوانم بکنم و نمیکنم. اى بسا فداکاران، اى بسا بزرگ‌مردان، اى بسا روحهاى پاک و متعالى، اى بسا لحظه‌هاى دشوارِ انجام وظیفه‌ى توصیف‌ناپذیر در راه خدا که از چشم بنده و امثال بنده و برادران مسئول در ستادهاى موظّف در نیروهاى مسلّح دور میمانند؛ این ضعف ما است، نقص ما است؛ این کم‌ارجىِ آن فداکاران عزیز نیست. ما محدودیم، ما ناقصیم، ما قاصریم، ما نمیتوانیم حقایق را، واقعیّات را به شکل دقیق مشاهده کنیم؛ این محدودیّت بشرى است؛ بالاخره یک عدّه‌اى از بهترین‌ها، از برترین‌ها، از امتحان‌داده‌ها باید در وهله‌ى اوّل مفتخر میشدند به گرفتن درجه؛ [لذا] این جمع عزیزِ امروز …

گذشت رزمندگان از جوانی و خانواده و تحمل سختی جبهه‌ها

ممکن است در خیابان داریم راه میرویم، تصادفاً یک حادثه‌اى پیش بیاید یا یک ماشینى به ما بزند یا یک بمبى جلوى پاى ما منفجر بشود؛ خب، اسم آن هم در عرف معمولى شهید خواهد بود اگر به ‌وسیله‌ى دشمن این کار انجام بگیرد امّا این غیر از آن فداکارى است. این شهید با آن شهیدى که از جوانى و لذّاتش و زن و زندگى و فرزند و پدر و مادر و آب سرد خنک تابستان و کرسى گرم زمستان میگذشت و در برفها، روى کوه‌هاى گردِه‌رَش[7] یا گرماهاى جنوب خوزستان، تابستان و زمستان را میگذرانید و میرفت به استقبال مرگ که کمین کرده بود در هر قدمى زیر پاى او و سر راه او و بالاخره هم به شهادت میرسید، خیلى تفاوت دارد، خیلى فرق دارد.

حراست از انقلاب و نظام اسلامی به فرمان امام در برابر سهمگین‌ترین خطرات

… و دل صاف و ناآلوده‌شان به شعاع معرفت روشن بود و جهاد آگاهانه‌شان در راه خدا و زمزمه‌ى عارفانه‌شان در نیمه‌شب‌ها، یاران امام حسین (علیه ‌السّلام) را به یاد مى‌آورد، بى‌شک بزرگ‌ترین رمز انقلاب و پیشواى عظیم‌الشّأنش حضرت امام خمینى (قدّس الله‌ روحه) بوده است؛ و همینها بودند که به فرمان امام محبوبشان، صفوف پولادین و استوار خود را در برابر سهمگین‌ترین خطراتى که انقلاب را تهدید میکرد، آراستند و انقلاب و نظام اسلامى را باذن‌الله‌ حراست کردند. جمعى از آنان شربت گواراى شهادت فى‌سبیل‌الله‌ را نوشیدند و جمعى کثیر هستند و خواهند بود و از ودیعه‌ى الهى همچنان دفاع خواهند کرد.

ارزش والای حضور در میدان جنگ و برتری مجاهدان بر قاعدان

… جوانى، البتّه همراه با ضابطه‌گرایى و تدیّن و سنّت‌هاى اخلاقى حوزه که احترام به بزرگ‌تر است ــ در کنار هم ــ ارج بنهید؛ اینها را مهم بدانید؛ و حضور انقلابى را. آن کسى که در صحنه‌هاى انقلاب هیچ حاضر نبوده، از یک ارزش بسیار زیادى محروم است؛ این را بدانید. آن کسى که در طول جنگ غالباً در میدان جنگ بوده، اگر چه حالا چهار ورق از ما عقب هم ماند امّا از یک ارزش بسیار والایى برخوردار است: وَ فَضَّ‌لَ اللهُ المُجٰهِدینَ عَلَى القٰعِدینَ اَجرًا عَظیمًا؛[16] البتّه آن کسى هم که حالا نرفته لابد عذرى داشته، علّتى داشته، جهتى داشته، یا مورد احتیاج نبوده ــ وَ کُلًّا وَعَدَ اللهُ الحُسنیٰ ــ[17] امّا آن که رفته و مصداق مجاهد قرار گرفته، او قطعاً از یک ارزش والا و بالایى برخوردار است. البتّه شماها که معلوم است، اینها را محاسبه هم میکنید، ما هم تأکید میکنیم. خداوند ان‌شاءالله‌ به شما توفیق بدهد و تأیید کند شما را؛ به همه‌ى ما توفیق بدهد که ان‌شاءالله‌ وظایفمان را بشناسیم و کارمان را انجام بدهیم.

شایستگی رزمندگان و آزادگان برای ایستادگی قهرمانانه

… باید ایستادگى کرد؛ باید راه را با قدرت پیش رفت؛ از خدا باید کمک گرفت. امروز وضع‌ ما به سمتِ خوبىِ همه‌جانبه است؛ از جهات سیاسى وضعمان خیلى خوب است؛ از جهات اقتصادى و غیره هم ملّت ایران دارند ان‌شاءالله‌ به سمت بهتر شدن حرکت میکنند؛ امّا راه، راه دشوارى است. همه باید تلاش کنند، همه باید احساس کنند که دشمن منتظر غفلت ما است، منتظر کسالت و بى‌تفاوتى ما است تا ضربه را وارد کند و نباید گذاشت و آن کسى که در میان ملّت ایران از همه شایسته‌تر است براى این ایستادگى قهرمانانه، رزمندگان ما هستند؛ مخصوصاً آنهایى که رنج اسارت را و امتحان اسارت را با پوست و گوشت و استخوان و با همه‌ى وجودشان لمس کردند. و این ایستادگى هم، این صبر و مقاومت هم، مثل صبر و مقاومت قبلى است؛ پیروزى دنبال آن خواهد بود.

فداکاری جوانان مؤمن برای عقب راندن دشمن در دوران محاصرهٔ آبادان

… زیادى آبادان را محاصره کنند. قضایایى در این دوران چندماهه که آبادان محصور بود ــ اوّل از دو جهت، بعد از سه جهت، بعد تقریباً از چهار جهت؛ هیچ راه زمینى وجود نداشت به سمت آبادان، باید میرفتند از داخل آب، با یک فاصله‌اى خودشان را میرساندند ــ اتّفاق افتاد. آن ‌قدر جوان مؤمن، رزمنده‌ى مخلص، آدم فداکار، جان خود را به خطر انداخت یا نثار کرد براى اینکه یک وجب دشمن را عقب بنشاند یا از جلو آمدن مانع بشود، که واقعاً ضبط و حصر آنها کار آسانى نیست. من نمیدانم آیا این چیزها در نوشته‌ها، دفترها، لااقل در سینه‌ها ضبط هست که یک روزى در اختیار تاریخ قرار بگیرد یا نه؟ و اى کاش باشد و قرار بگیرد.

تلاش برای به دست آوردن سلاح و تحمل سختی سنگرها بی‌اعتنا به جان

… دل به دریا زدن به امید خدا؛ دوّم فداکارى، جان را و خود را و راحتى خود و منافع خود را به حساب نیاوردن. من الان میبینم بین رزمندگان برجسته‌ى نام‌ و نشان‌دارمان ــ که بحمدالله‌ زندگى بابرکتشان باقى ماند ــ کسانى را که آن روز رفتند مقابله‌ى با دشمن با چه شرایطى! فراموش نمیکنم من آن ساعات و آن لحظات را که اینها مى‌آمدند براى یک چیز مختصر، یک سلاح کوچک، با التماس این سلاح را از یک جایى میگرفتند؛ به هر کسى که فکر میکردند ممکن است به آنها کمک کند متوسّل میشدند، این سلاح را به دست مى‌آوردند و میرفتند به میدان جنگ. روزها، هفته‌ها، ماه‌ها، در این شکافها، در این سوراخها، در این سنگرها، در آن هواى گرم، در آن سرما تحمّل میکردند براى اینکه بتوانند به دشمن یک ضربه بزنند. البتّه معلوم بود اوّل‌چیزى که در خطر بود، جان خودشان بود. آنجا جایى نبود که انسان بتواند فکر جانش را بکند؛ برایشان مهم نبود.

مطرح نبودن جان برای رزمندگان در نبرد

… رزمنده‌ى ما از ارتشى و سپاهى و بسیجى، همین‌طور مثل ستاره‌هاى فروزانى که ساقط بشوند، مى‌افتادند و شهید میشدند امّا برنمیگشتند؛ رفتند تا دشمن را نابود کردند، سرش را به سنگ کوبیدند و جزیره‌ى آبادان را فتح کردند؛ رفتند محاصره را شکستند و دشمن را عقب راندند. آن روز چیزى که براى این جوانها، براى این رزمندگان، براى این بسیجى‌ها، براى این افسرها و درجه‌دارها و سپاهى‌ها مطرح نبود، جانشان بود.

تبدیل بیداری و نگرانی شب عملیات رزمندگان به درجهٔ اعلی

انسان نگاه میکند به ساعات دنیایش، آن ساعاتى که اشتغال بیهوده در آن ساعات هست، مایه‌ى حسرت آدم است. میبیند در آن ساعت یک نفر دیگر، یک عمل خیر کوچکى انجام داده، حالا درجه‌اش را دارد میبَرد. فرضاً آن شبى که شما در عملیّات بودید، بنده رفتم یک شام سیر حسابى خوردم و بعد هم راحت دراز کشیدم تا صبح خوابیدم، خیال کردم چیزى به دست آوردم، حالا که روز عمل رسیده، مى‌بینیم اى ‌داد بى‌داد! آن راحتى تبدیل شد به وزر و وبال؛ آن بیدارخوابى شما و آن غصّه‌ى شما و آن دلهره‌ى شب عملیّات و آن نگرانى شما که بچّه‌ها را چه کار کنیم و مهمّات از کجا بیاوریم، حالا شده یک درجه‌ى اعلیٰ؛ آنجا است که آدم میگوید: رَبِّ ارجِعونِ ؛[24] خدایا مرا برگردان، لَعَلّیࣤ اَعمَلُ صٰلِحًا،[25] جواب خدا این است: کَلّا؛[26] تمام شد دیگر. حدّاقل این ساعاتى که آدم مى‌نشیند و این حرفها را میزند، از آن ساعاتى است که آنجا وقتى انسان نگاه میکند، مىبیند اى‌ داد …

جلوگیری از ظلم به رزمندگان و بسیجیانی که از ناآشنایی با قانون زیان می‌بینند

… مظلوم واقع شده‌‌اند؛ در حقّ آنها احتمال مظلومیّت قوى‌‌تر است تا فلان آدم پول‌‌دارِ زمین‌‌دارِ وسیع‌‌الامکان. به درد همه باید رسید، به تظلّم همه باید رسید امّا به قشرهاى مظلوم و پایین جامعه و آن که در او احتمال مظلومیّت بیشتر است، دلسوزانه‌‌تر باید رسید؛ بخصوص در کشور ما این جوانهایى که امتحان سختى را در جبهه و دوران جنگ و مانند اینها دادند؛ همین بسیج و سپاه و آحاد نیروهاى رزمنده و اینهایى که در میدان جنگ و در مقابل دشمن مثل شیر میغرّیدند، گاهى در یک قضیّه‌‌ى کوچک شخصى به‌‌ خاطر بلد نبودن قانون یا بلندنظرى طبیعى یک مؤمن و یک انقلابى، سرشان کلاه میرود و خسارت مى‌‌بینند؛ شما بایستى مو را از ماست بکشید و نباید بگذارید به همه، مخصوصاً طبقات مظلوم، مخصوصاً روستایى‌‌ها، مخصوصاً جوانان فداکار، بسیجى‌‌ها و رزمنده‌‌ها ظلم بشود.

ماندگاری کار رزمندگان فتح‌المبین و بیت‌المقدس در حافظهٔ ملت

… صحنه‌ى نبرد گرامى باد؛ و همچنین بر خانواده‌های معظّم شهیدان عالی‌قدر و جانبازان و اسرای عزیز این عملیّات مبارک باشد. بسیارند کسانی که حق این بود که به مناسبت امروز ما به آنها اظهار ارادت کنیم و وجود و تلاش صمیمی‌شان را در این دو عملیّات بزرگ گرامی بداریم. جمع شما بخشی از نیروهای عزیزی هستید که در عملیّات فتح‌المبین و بیت‌المقدّس و در آزادسازی خرّمشهر عزیز و مجروح شرکت داشتید. این خاطره، خاطره‌ی بزرگی است؛ خاطره‌ی ارجمندی است و آنچه شما انجام دادید، از تاریخ این ملّت و از حافظه‌ی این ملّت هرگز زدوده نخواهد شد. ماجرای فتح خرّمشهر از لحاظ سیاسی و به عنوان یک نقطه‌ی عطف انقلاب ما در خور تحلیل همه‌جانبه‌ای است. فتح‌المبین هم خیلی مهم بود، عملیّات طریق‌القدس و بقیّه‌ی تلاشهای ارجمند رزمندگان ما همه مهم بودند و تعیین‌کننده بودند؛ [امّا] عملیّات فتح خرمشهر از این جهت که …