زوال ملتهای مقتدر با گرفتار شدن به تنآسانی و راحتطلبی
البتّه این دستاوردها مفت به دست نمىآید. هیچ ملّتى با خور و خواب و تنپرورى و عیش و لذّت نمیتواند این عظمتها و شکوهها و اقتدارها را به دست بیاورد. همیشه ملّتهاى مقتدر هم آن وقتى رو به زوال رفتند که به خور و خواب و راحتطلبى و تنآسانى دچار شدند. بنابراین طبیعى است که یک ملّتى وقتى بخواهد حرف خودش را که حق است، به کرسى بنشاند و از خودش دفاع کند و اجازه ندهد که سرنوشتش به دست دیگران بیفتد و خودش بخواهد که از امکانات خودش استفاده کند و آنها را احیا کند و در دنیا ایده و آرمان ارزشمند خودش را تثبیت کند، …
نقد دلسوزی ظاهری راحتطلبانی که برای جنگ و انقلاب مایه نگذاشتند
البتّه راحتطلبهایى هستند که این گوشه، آن گوشه یک سر مو براى این جنگ و براى این انقلاب مایه نگذاشتند و حاضر نشدند چیزى را صرف کنند، بعد هم دهان باز میکنند، دل براى شهداى ما میسوزانند. آنها اصلاً نباید حرف بزنند؛ حرف زدنشان زائد و بىمعنى است. از آن خانوادههاى شهدا که صاحبان اصلى این ذخیرهها هستند و آنها بودند که سرمایههایشان، ذخیرههایشان و گوهرهایشان را خرج کردند، باید حرف شنفت، از آنها باید قضاوت خواست، از آنها باید پرسید که ما در این ششساله چه از دست دادیم و چه به دست آوردیم. …
دوری راحتطلبان وابسته به فرهنگ غربی از صحنههای دفاع
… در کنار مردم، مردم در کنار مسئولین در میدانهاى جنگ و در میدانهاى پشت جبهه حضور یافتند. این وحدت و هماهنگى مردم، این علاقهمندى، این شهادتطلبى، این ایثارگرى [مربوط به یک قشر نیست]؛ این شهداى ما مال یک قشر نیستند؛ از همهى قشرها، از همهى گروهها. البتّه یک عدّه رفاهطلبِ ازخودراضىِ تن به عادت و راحت سپردهى وابستهى به فرهنگ غربى همیشه از میدانها و صحنههاى این مردم دور بودند، اینجا هم دورند ــ به آنها کارى نداریم ــ امّا اکثریّت قاطع این مردم، قشرهاى متوسّط، از دانشگاهى، روحانى، بازارى، کارگر، روستایىها، شهرىها و تمام قشرها، [حتّی] مسئولین دولتى به میدانهاى جنگ رفتند، جوانهایشان را فرستادند، شهید دادند، فداکارى کردند، ایثار کردند، همه صادقانه وارد میدان شدند و ما به اینجا رسیدیم.