برجستهترین پاراگرافهای هر رهبر دربارهٔ این نمایه، هر کدام از یک متن.
تهیهشده با هوش مصنوعیگریز از سختی و تلاش و ترجیح آسایش شخصی.
امام خمینی
خط همیشگی راحتطلبان عبادتپیشه از صدر اسلام تاکنون
از صدر اسلام تا کنون دو طریقه، دو خط بوده است: یک خط، خط اشخاص راحت طلب که تمام همّشان به این است که یک طعمهای پیدا بکنند و بخورند و بخوابند و عبادت خدا هم آنهایی که مسلمان بودند، میکردند، اما مقدم بر هر چیزی در نظر آنها راحت طلبی بود. در صدر اسلام، از این اشخاص بودند. وقتی که حضرت سید الشهدا- سلام الله علیه- میخواستند مسافرت کنند به این سفر عظیم، بعضی از اینها نصیحت میکردند که برای چه، شما اینجا هستید، مامونید و حاصل، بنشینید و بخورید و بخوابید.
بهانه شدن تظاهر شاه به اسلام برای فرار از مسئولیت
هم اکنون در عصر ما تظاهر به اسلام برای محو احکام مترقی آن سرلوحه برنامه شاه ایران و دار و دسته منفعتپرست اوست؛ و مع الاسف این تظاهرات اسلام کُش، بهانه برای راحت طلبان سودجو است که میخواهند از زیر بار مسئولیت فرار کنند؛ غافل از آنکه کید آنها از نظر خداوند تعالی و بندگان بیدار متعهد مخفی نیست، با تظاهر به اسلام، احکام اسلام را یکی پس از دیگری پایمال میکند؛ تاریخ پر افتخار اسلام را محو و به جای آن تاریخ ننگین ستمکاران و جباران را جایگزین میکند؛ در ایران تظاهر به اسلام میکند …
تقابل میل به راحتطلبی با مبارزه و لزوم غلبه بر آن برای رسیدن به قلهٔ موفقیت
خب، نقطهی مقابلش هم میل به راحتطلبی است. مبارزه دردسر دارد؛ شکی نیست. هر حرکت دشواری در راه هر آرمان بلندی، نفس راحتطلبِ عافیتجوی انسان را میآزارد. انسان میل به راحتطلبی دارد. اگر بر این میل فائق آمدیم، اگر توانستیم همت خود را، نیروی خود را در راه این آرمانها بسیج کنیم، البته سختیهائی دارد، اما رسیدن به قله، موفقیت را هم دارد.
گریز از چالش و راحتطلبی از ضعفهای درونی و نامیدن نادرست آن به عافیتطلبی
… عافیت یکی از بزرگترین نعمتهای الهی است؛ «یا ولىّ العافیة نسئلک العافیة؛ عافیة الدّنیا و الأخرة». عافیت به معنای پنجه نیفکندن نیست؛ به معنای درست عمل کردن، بجا قدم گذاشتن، بجا ضربت زدن و بجا عقب کشیدن است. عافیت از بلا، مثل این است که بگوئیم عافیت از گناه. بنابراین عافیتطلبی چیز بدی نیست؛ لیکن بغلط به گریز از چالش میگویند عافیتطلبی؛ یعنی در واقع همان راحتطلبی، مواجههی با مشکلات را زشت و ناپسند دانستن، آماده نبودن برای مواجههی با مشکلات. اینها ضعفهای درونی ماست.
شیطان درونی و راحتطلبی مانع جرئت جنگیدن با آمریکا
چرا انسانهایى تن به مبارزهى با طاغوت نمیدهند؟ چرا کسانى جرئت نمیکنند با آمریکا بجنگند؟ چه چیزى مانع آنها است؟ همین شیطان درونى؛ اینکه میخواهد دو روز بیشتر زنده بماند، راحتتر زندگى کند، راحتتر بخورد و بپوشد. چرا در گذشته بسیارى از دانشمندان و افراد برجستهى اجتماع در کشورهاى مختلف، اسیر و دستخوش خواست قدرتهاى استکبارى شدهاند و حالا هم میشوند؟ چون اسیر نفْس خودشان و راحتطلبى خودشان هستند. کسانى که اسیر راحتطلبى و شهوات نفسانى خودشان میشوند، اگر عالِم باشند، …
خصلت سهلگرایی بشر و ساختن فرمول رسیدن آدم تنبل به بهشت
… است در انسان که همیشه دنبال کارهای راحتتر میرود، حالت سهولتطلبی، سهلگرایی در انسان هست. بین دو کار اگر مخیّرش کنید، هرکدام آسانتر است، هرکدام تلاش کمتری، مایۀ کمتری میبرد، آن را انسان انتخاب میکند، خاصیت آدم این است، معمولاً انسانها اینجوریاند. این صفت، این خصلت بشری، این ویژگی به ما میگوید راه آسانتر را بپذیر، راه کمخرجتر را، راه بیتلاشتر را. ازطرفی ایمانِ مذهبی میگوید بهشتت از دست رفت. برای اینکه هم سهلگرایی بهجای مانده باشد، هم بهشت از دست نرفته باشد، مجبوریم بنشینیم فرمول درست کنیم، فرمولهایی که نتیجه میدهد رَفتنِ آدمِ بیکارۀ تنبل را به بهشت. پای فرمولها میایستیم، گیر هم میدهیم، تا آخر هم نمیفهمیم؛ فقط وقتی به بهشت نرفتیم، میفهمیم که فرمولها غلط بود. من میگویم حالا یک تجدیدنظری بکنیم، ببینیم آیا واقعاً این فرمولها درست است؟
نقد راحتطلبی، حسرت خوردن و نق زدن بهجای تلاش
خب، از همهی این درسهایی که گفتیم و آنچه راجع به این حرکت شما عرض کردیم، باید یک نتیجه گرفت و آن اینکه همه بدانیم موفّقیّتهای بشر، کمالات بزرگ، پیشرفتهای گوناگون، امیدهای برآوردهشده، همه از بطن تلاشها زاییده میشود، از بطن سختیها به وجود میآید. با راحتطلبی و نشستن یک گوشه و تماشا کردن و حسرت خوردن و آه کشیدن و احیاناً نِق زدن، کاری پیش نمیرود. باید سختی را تحمّل کرد، باید تلاش کرد، باید کار کرد تا به موفّقیّت رسید. اینکه آدم به قلّهی یک کوه که یک عدّهای آن بالا رفتهاند، نگاه کند، بگوید ما هم میخواهیم آنجا باشیم، کافی نیست. اگر میخواهید به آنجا برسید، باید رنج حرکت از این مسیر را بر خودتان هموار …