نامهای دیگر: رابطهٔ ملت و دولت، رابطهٔ مردم و دولت، رابطهٔ حکومت و مردم، رابطهٔ مردم و حکومت، رابطهٔ حکومت و ملت، رابطهٔ ملت و حکومت، رابطهٔ حاکم و مردم
… طور رفتار میکرد؛ با ضعفا، با مستضعفین، چه جور رفتار میکرد؛ زندگی خودش چه طور بود. البته او یک مردی بود که معجزه بود، کسی نمیتواند مثل او باشد، لکن حکومتها میتوانند عبرت بگیرند که تعدیل کنند کار خودشان را، آن طور حکومت میکرد، ملت هم با او آن طور بودند. الآن مشهود است این در ایران؛ حکومت از خود مردم است، به مردم تعدّی نمیکند، خیرِ مردم را میخواهد، مردم هم خیر او را میخواهند؛ پشتیبانش هستند. اگر همه حکومتها سیره خودشان را تغییر بدهند و با مردم این طور باشند، این حل یک مشکل میشود و آن حل مشکل حکومتهاست.
تبدیل جدایی و دشمنی ملت و دولت به یگانگی پس از انقلاب
… مصیبتهای گوناگون، کشتارهای دسته جمعی، گرفتاریهای با اجانب و خیانتکاران. عید سال قبل برای آن مصیبتهای بزرگ به صورت تعطیل در آمد؛ و امسال- بحمد الله- از تمام قیود داخلی و خارجی، ملت ایران بیرون آمد. تمام دست خیانتکاران و جنایتکاران داخلی و خارجی را قطع کرد. سال قبل بین ملت و دولت جدایی بود. ملت از دولت متنفر، و دولت با ملت دشمن. و در این سال دولت از ملت است، ملت از دولت. در سال قبل قوای انتظامی از ما جدا بودند و با ملت به صورت دشمن عمل میکردند؛ و اگر در بین آنها کسانی بودند طرفدار ملت، نمیتوانستند اظهار وجود کنند، و امسال قوای انتظامی، ارتش، ژاندارمری و شهربانی در آغوش ملتاند. ملت از آنهاست، و آنها از ملت. آنها با صداقت …
تزلزل رژیمهای جدا از ملت و پایداری دولت و ارتش متکی بر ملت
اساس استقلال مملکت بر ارتش است؛ بر نیروهای زمینی و هوایی است؛ لکن ارتشی که متکی به ملت باشد، ارتشی که از خود ملت باشد. در رژیمهای غیر توحیدی و غیر اسلامی، دولتها از ملت جدا هستند، ارتش از ملت جداست. و با جدا بودن ارتش از ملت و دولت از ملت و رژیمها از ملت، رژیمها متزلزلاند؛ نمیتوانند استقلال خودشان را حفظ کنند؛ نمیتوانند در مقابل اجانب پایدار باشند، لکن دولتی که متکی بر ملت باشد، ارتشی که متکی بر ملت باشد، میتواند استقلال خودش را حفظ کند؛ میتواند در مقابل اجانب قیام کند. چنانچه دیدید و دیدیم که ملت بزرگ ما با همراهی ارتش که به دامن ملت برگشت بر قوای شیطانی غلبه کرد؛ و نتوانستند قوای شیطانی، حفظ آن رژیم سابق را بکنند؛ و نخواهند توانست که امثال آن رژیمها را برگردانند.
آرزوی کشوری آرام بیتعدی دولت و ملت به یکدیگر
من امیدوارم که بشود ان شاء الله. یک صبغه اسلامی پیدا بکند. یک شبیهی؛ یک قدری شباهت به حکومت اسلام باشد. و اگر باشد- امیدواریم که بشود همهاش، اما هر چه بتوانیم، اگر بشود، یک مملکت آرامی که هیچ کس به این فکر نیست که به دیگری تعدی بکند. نه دولت به ملت؛ نه ملت به دولت. و مردم هم از روی رضا و رغبت مالیاتی که برای حفظ خودشان است، برای حفظ سرحدات خودشان است، برای خودشان با رضا و رغبت میدهند.- هر کسی- فرض کنید که یک کسی گوسفند دارد، ده هزار گوسفند دارد، اگر یک نفر بیاید بگوید من اینها را حفاظت میکنم، خوب، بداند این امین است و …
لزوم خدمتگزاری حکومتها و ارتش به مردم به سیرهٔ اسلام
… و ملت ما شهادت را استقبال کرد برای این مقصد. و چون شهادت مورد هدف او بود، با مشت و خون بر تمام قوای جهنمی، بر دبّابات،[4] بر مسلسلها،[5] بر ابرقدرتها، که در پشت شاه سابق صف کشیده بودند، غلبه کرد. ما میخواهیم که این رمز در بین تمام حکومتها و ملتها باشد. حکومتها باید خدمتگزار ملتها باشند؛ چنانچه در اسلام این سیره بود که حکومت در خدمت مردم بود و ارتش در خدمت مردم بود.
برخاستن حکومت و ارتش از میان مردم در سیرهٔ اسلام
حکومتها از مردم انشا میشدند[6] و ارتش نیز از آنها. و اگر حکومتها و ملتها به سیره رسول اکرم و ائمه مسلمین عمل میکردند، آرامش در همه جای ارض بود؛ این اختلافات و خونریزیها نبود.
جدایی هیئت حاکمه از ملت و بیپشتوانگی آن عامل مصیبتها
… جبار از قرآن کریم چه بدی دیده است، از پناه به اسلام و قرآن چه ضرری برده است که این قدر پافشاری برای محو اسم آن میکند. اگر پناه به قرآن و اسلام بیاورید، اجنبی به خود اجازه نمیدهد که از شما سند بردگی بگیرد؛ اجازه نمیدهد که مفاخر ملی و اسلامی شما پایمال شود. جدابودن ملت از هیات حاکمه، برخوردار نبودن آنها از پشتیبانی ملت، این مصیبتها را پیش میآورد
پشتوانهٔ تأدیب صدام متجاوز همراه با اعتماد به یاری خدا
و اخیراً تذکر میدهم که اصرار ما در این امر اسلامی برای اطاعت از فرمان قرآن مجید است؛ و گر نه ایران بزرگ با این انسجامی که بین دولت و ملت است و اعتمادی که به یاری خداوند متعال دارد، که صدام متجاوز را تادیب کرد که از تجاوز خود به خاک همسایه مسْلم خود آن چنان پشیمان گردید که دست دریوزگی به جانب دوست و دشمن دراز و با آنکه بسیاری از دولتهای قدرتمند و دولتهای بیتوجه منطقه، سخاوتمندانه به او کمکهای مالی و تسلیحاتی و پرسنلی مینمایند، نتوانستند او را از این تنگنا و دامی که خود برای خود تحصیل نموده نجات دهند. و حوادث عالم درسهای عبرتی است برای متفکران.