ما از داستانگویی چه قصدی داریم؟ چرا گفته میشود «برای فرزندانتان داستان بگویید»؟ چرا داستان اینقدر مورد توجهی همهی حکمای دوران تاریخ و از جمله اسلام است؟ چون داستان، در چهرهی قهرمانهایش، درس زندگی میآموزد. در داستان، هر انسانی میتواند کمال مطلوبها و راههای زندگی خودش را پیدا کند. لذا چنانچه بنا شود راه غلط به ما نشان بدهد، از آن فلسفهی خودش دور افتاده است و دیگر ارزش ندارد. بنابراین، باید روی این نقطه تکیه کرد که بعضی از داستانها ارزش ندارد. و اما، در همین «مثنوی» - که دیدم باز مواردی را شما ذکر کردید - یا در «منطق الطیر» شیخ عطار[5] ، داستانهای زیادی وجود دارد. در همین «هزارویک شب» معروف که دنیا را پر کرده و گمان میکنم هر جایی که پای فرهنگ بشری رفته، اسم هزارویک شب هم وارد شده است، داستانهای بسیاری، از جمله «علاءالدین و چراغ جادو» و از این قبیل وجود دارد.داستاننویسی
نامهای دیگر: ادبیات داستانی، داستان، داستان تاریخی، داستان علمیتخیلی، داستانهای نمادین، داستانپردازی، قصهپردازی
توضیحتهیهشده با هوش مصنوعی
قصه و رمان، نویسندگی در این قالب و جایگاه آن در فرهنگ و ادبیات.
نخستین کاربرد در متنهای این سایت:بیانات در نشست سهجانبه با شهید مطهری و دکتر شریعتی— ۱۳۵۵/۱۰/۱۰
سیر زمانی
از ۱۳۵۵ تا ۱۳۹۲۱۳۵۵۱۳۹۲
فقط سال ۱۳۶۹همهٔ سالها
تعریف در کلام رهبر
شاهدها (۱ پاراگراف)
قصه، راه علاج روحیهٔ جانبازان در میان هنرها
… ما متأسّفانه موسیقى خوب بلد نیست. موسیقىِ ما یک چیز بستهى محدودِ مهجورى است؛ به این هم توجّه بکنید. موسیقى که نمیشود، نقّاشى و مانند اینها چیزهایى است که آن بُرد هنرى زیاد را ندارد. اگر خود او را وادار کنید به نقّاشى، خوب است؛ امّا این خیلى بُرد ندارد. آنچه میخواهید [با آن] روى روحیهى او اثر بگذارید، یا نمایش و هنرهاى نمایشى است ــ که خب، چیز خیلى ماندگارى نیست؛ وانگهى ما در فیلم هم عقب هستیم ــ یا رمان و قصّه. اگر ما در یکى از این بخشهاى هنرى یک خرده بهتر از آن یکى باشیم، باز قصّه است؛ علاج قضیّه قصّه است؛ منتها شما قصّهنویس آن را پیدا کنید، بروید با او حرف بزنید، وارد معامله بشوید. بگویید من میخواهم براى جانباز [قصّه بنویسى]؛ منتها داور بگذارید، ببینند که چه نوشته شده. شش ماه فرصت بدهید، بگویید آقا شما شش ماه، دو ماه، یک ماه، ده روز، هرچه میخواهى، بیا با این …